Zomer-album

Liefdevol plannen
Een zomerreis ontvouwt zich
mijn hart klopt erin.

Van een oud behang-staalboek maak ik dit jaar ons reislogboek...

(wordt vervolgd)

Vakantie creativiteit...

Wat hebben we vandaag gemaakt?

Zie je het al?

Kom anders wat dichter... 

En nog dichter...

 Kijk rechts beneden...

En kom nu dichtbij!

Op het bordje staat: Opgelet, trap niet op de elfjes...

Er zijn al twee moestuintjes mee naar huis met de logeetjes die net vertrokken zijn en weet je wat het leuke is? Het zijn echte moestuintjes, de zaadjes zullen de komende dagen kiemen en straks kan er geoogst worden. Minigroentjes!

Inspirerende ontmoetingen in Sarlat. Deel II

Sarlat 2011, alweer een kunstzinnige connectie met mijn favoriete stad in Frankrijk, alhoewel er dit jaar beduidend veel minder artiesten in de straten zijn dan drie jaar geleden, wat de kans enorm klein maakt om iemand te ontmoeten waarmee je een link kan leggen. Dit keer was het geen muzikante maar een poëtische illustratrice en grafische prutser (quote).
De correspondentie komt op gang en mijn verbazing stijgt bij zoveel tolerantie over mijn duiven-Frans.
Céline, als ik haar naam hier mag verklappen, stond met een kraampje in de straten van Sarlat. Zoonlief spendeerde zijn tweeënhalve euro (wegens goed gedrag tijdens de heenreis) aan een reproductie van haar omdat ik die zo toverachtig vond. Cadeautje voor mij. <3 Mam'zelle Roüge is zelf ook een toverachtige verschijning. We geraakten aan de praat – ja praten (!), in het Frans en zo! En ze begreep me zelf voor het grootste deel van de conversatie – en we wisselden onze ATC’s.
Nu, terug thuis, hangt de reproductie aan de muur en de ATC ook want ze is te mooi om zo maar te laten slingeren in ons chaotisch huishouden. Céline schrijft dat ze het fijn vindt om contact te hebben met een schrijfster en ik dat ik haar tekeningen super-chouette vind. Er groeien ideeën en plannen…
Wie weet wat daar uit zal groeien?
In afwachting een pomme d' amour?

Inspirerende ontmoetingen in Sarlat. Deel I

Sarlat 2008, met zijn middeleeuwse straatjes, vele acrobaten en muzikanten is voor mij de mooiste van Frankrijk. En in één van die straten staat soms, wanneer de zon schijnt en de zonnebloemen bloeien, Eskelina te zingen.

Eskelina is een Zweedse schone met een fantastische stem die in Frankrijk is blijven wonen en zingen.

Ze speelt gitaar en ze schrijft zelf haar liedjes. Ze spreekt geen Engels maar in mijn eigen Frans ben ik beginnen praten met haar en in haar geheel eigen Frans is ze beginnen terugpraten. Weer thuis schrijft ze naar mij in het Zweeds en een soort Frans en ik antwoord in het Noors en in een anders soort Frans. We schrijven naar mekaar en aan mekaar en we wisselen pennenvruchten en eindproducten uit aan elkaar. Ik schrijf op haar muziek en zij voert een eeuwige zoektocht naar iemand om Zonnebloemenzee voor haar te vertalen. Zij draagt altijd een zonnebloem op haar hart en ik in mijn hart. Onze stemmen gaan zelfs goed samen. We hebben een connectie en dan is de taalbarrière onbetekenend klein.

Wil je haar horen?
http://www.myspace.com/eskelinasolo/

regenschaduwen

Lillium Rose

De roze lelie

is afgeknakt maar bloeit nu

open in de vaas.

Appels

 Appelschijven

verkleuren, herfstgeuren

in de warme keuken

De vakantie is begonnen en de tuin ligt er nat bij.
Goed voor de tuin natuurlijk maar voor kleine meisjes een beetje saai.
Na wat rond te lopen met regenlaarsjes in plassen, komt de vervelingshonger opsteken.
"Mama, heb je iets om te eten?"
Appels zijn geen optie wegens te saai.
En dan hebben we meteen een activiteit.
Appels schillen, klokhuis uitsteken en in schijfjes snijden.
In de oven 90 minuten op bakpapier en
100 graden en we hebben een doos vol appelchips.
Geen vet en geen suiker.
"Hoeveel mag ik er mama?"
"Zoveel je wil!"

Maansverduistering

Als nieuw geboren,

komt ze blozend tevoorschijn,

umbra natale.

Nachtelijk wachten op de maansverduistering. Inspirerend moment. Ik spendeer het met brieven schrijven aan wie me dierbaar is en naast de maan ook een vleermuis observeren, aangetrokken door de vele kleine insecten die rond mij en het kaarslicht cirkelen.

Een hemelse avond.

Als een geboorte

komt ze hier weer te voorschijn,

de blozende maan.

Pi

kleinste nestje ooit,

één eendje uitgekomen,

maar zo lief als tien!

Eindelijk is het Mathilde gelukt. Ze heeft een pul! En wat voor een pulletje! We weten nog niet of het een woerd of een eendje is maar zie die pientere oogjes en die bolle wangen en die splinternieuwe zwemvliesjes.
Ik stel u voor: Pi! een dag oud op deze foto.

Maar ik hou mijn hart wat vast want er is weer een Grieks drama in de maak in het hoenderren; Mathilde wil niet geloven dat er maar één pulletje is, na vierentwintig dagen broeden op een heel nest eieren. Normaal gezien komen alle pulletjes uit binnen de vierentwintig uur. Dus blijft ze zitten op het nest. Alleen om snel, snel, snel iets te eten en een snel-badje te nemen verlaat ze het nestje en rent dan rond als een, tja, als een kip zonder kop. Pi die volgt zijn moeder als een, tja, als een pas uit het ei gekomen eendje. Arm pulletje, veel te snel moet hij al meerennen en zelfs meezwemmen. Ze liet in haar haast Pi die dapper op de woeste golven meedeinde tijdens Mathilde haar druk, druk, druk badmoment, achter in het vijvertje waar hij alleen niet meer uit raakte. Ik heb er hem moeten uithalen omdat Mathilde alweer druk aan het broeden was op de overgebleven eieren. Zijn bloedstollend gepiep zette de hele tuin op stelten maar zij kwam niet kijken.
Ik merk dat Mathilde bijzonder lomp is met Pi, ze trapt met haar reuze-zwemvliezen bovenop hem en duwt hem het nest uit wanneer ze voor de zoveelste keer met haar snavel de strootjes en veertjes weer dichttrekt over de andere eieren die ze warm wil houden.
Arme Pi, hopelijk red je het in deze harde wereld, maar ik ben alvast heel blij dat je er bent.

Rosalie

glimlach op vier hoefjes,
een roze wolk uitgepakt
op 'n meisjesfeestje.

Groot was de verrassing toen uit het grootste pak op het feestje van ons zesjarig dochtertje een roze biggetje kwam. Nu ja, zeg maar big! Totaal onvoorbereid ook. We hebben een varkensstalletje in de tuin maar tot zover onze voorzieningen. Laat staan onze kennis om dat diertje te geven wat het nodig heeft of te zien als en of het iets nodig heeft.

Ja, ik heb ook Charlotte's Web gezien. En zo'n klein varkentje is om op te eten. Let wel: ik bedoel dit FIGUURLIJK!*

Dus alle begrip dat iemand dat een super-cadeau vindt. Maar één ding is zeker: Rosalie kan niet blijven bij ons.

Ze zal in augustus al een dikke honderdtwintig kilo wegen en kan dan zelf op eigen kracht niet meer uit haar stalletje. Onze tuin is niet voorzien op zo'n zot geweld, andere dieren gaan niet goed samen met een varken, de kinderen zijn bang van een varken, varkens zijn ook niet zo'n goeie combinatie met heel kleine kindjes, een varkentje onderhouden is verschrikkelijk intensief, kostelijk ook. Of ze wordt vijfendertig jaar en ik verzorg haar dus tot ik hoogbejaard ben, of ze moet geslacht worden, een alternatief dat ik al helemaal niet zie zitten, etc etc... Dus, slecht idee... eigenlijk...

De eerste dag gaf mijn teergeliefde het beestje drie keer op vaste tijdstippen eten maar dan was het mijn beurt want de werkweek was begonnen. Ik nam mezelf voor geen oogcontact te maken. Maar dan uiteindelijk gebeurde het. 't was zoals in een film. Behalve de doordringende mestgeur en het gezoem van kolonies vliegen die op voorgaande afkwamen, was het eigenlijk wel romantisch. Rosalie keek in mijn ogen en glimlachte. Echt. Varkentjes glimlachen, dat is geen digitale manipulatie noch in de film, noch op mijn foto's.

Ik was niet meer bij haar weg te slaan. Met de baby op de arm ging ik bijna constant op korte bezoekjes naar Rosalie en Rosalie vond het gezellig, merkte ik.

's Avonds deed ik nog meer opzoekwerk over varkens, las dat ze intelligent zijn en van gezelschap houden. Ineens was Rosalie 'menselijker' dan welk roze varkentje in welke film dan ook.

Ik wil hier niet pleiten voor vegetarisme maar ik ben toch blij dat ik ze niet eet.

De cadeau-gevers zijn er uiteindelijk na een paar dagen op vraag van ons - met wat gemor - weer omgekomen en geloof me, ik had tranen in mijn ogen toen ik Rosalie zag verdwijnen in die kleine camionette. Tegen beter weten in: het ga je goed, lieve Rosalie.

 (*iedereen die me kent, weet dat er voor mij geen diertjes moeten sterven om te eten en zeker geen baby-diertjes.)

Eduard

Terwijl mijn lief op 1 mei - een mooie ode aan de dag van de arbeid - aan het spitten was in de woestenij die straks nog een stuk tuin van ons zal worden, hoorde hij een hoog gefluit. Omdat het heel lang aanhield en bovendien tot in huis hoorbaar was, bedacht hij dat dit waarschijnlijk niet zomaar een vogel was. Hij trok op onderzoek uit in het stort dat achterin onze tuin was achtergelaten door de vorige bewoners. En in een hoop netten zat een egeltje verstrikt. Het schudde en beefde en het zag er halfdood uit. Nu is mijn lief niet altijd fijngevoelig naar buiten toe maar dierenleed, o wee. Hij kwam doodsbleek binnen met het sukkelachtige diertje.
De kinderen waren meteen ook zwaar onder de indruk.
Omdat ik geen beter idee had, belde ik het dichtstbijzijnde V.O.C.
Mijn idee bleek het beste want ze zeiden dat we het egeltje meteen mochten brengen. 1 mei, zondag, feestdag, het deed er niet toe. De volgende dagen volgden we de toestand via de telefoon. Die mensen van het V.O.C. zijn fantastisch. Ze kregen het egeltje dat zwaar ondervoed en uitgedroogd was er door. Niemand weet hoe lang hij vastgezeten heeft in het net. Hij zat onder de teken en vlooien.
Twee weken later, vandaag dus, mochten we het egeltje, ondertussen Eduard gedoopt, terug uitzetten in zijn eigen habitat. Hij is tiptop en de kinderen hebben een huisje voor hem in elkaar geslagen. De eerste dagen krijgt hij nog kattenbrokjes, daarna moet hij zichzelf weer leren redden. Maar dat zal geen probleem zijn, als ik de slakken in mijn moestuin zo zie...

Eduard, vers uit het V.O.C Geraardsbergen-Lierde waar ze hem helemaal erbovenop hebben geholpen. Bedankt lieve mensen!

Winkelen in de tuin ofte het fenomeen Moestuin!

Goedkoper dan therapie en goedkoper dan pakweg de eerste de beste warenhuisketen. Groenten uit de tuin. Twee vliegen in één klap. Ik heb er meteen ook een Zen-tintje aan gegeven. Alhoewel een moestuin op zich al een ongelooflijke schoonheid heeft.

Eigenlijk is het een fenomenale zintuigelijke ervaring die zijn gelijke niet kent. Die geur, het zicht, (dat gevoel van aarde en klei tussen je vingers en compost, dat maakt me helemaal lyrisch, het echte zwarte goud...) het geluid van die vogels en een briesje en dan die smaak, jongens, die smaak... alleen daarom zou je het al doen.

Plannen

Metamorfose

van oorspronkelijk plan,dat

veroorzaakt de tuin

Vanmorgen opgestaan met het idee alleen maar binnen te werken. Het 'huishouden doen' zoals dat heet.

Vol goede voornemens begonnen. Babylief deed allerlei dingen waardoor ze wel drie keer in bad moest op één ochtend, ik bespaar je de onsmakelijk details. En zo zat ik met heel veel water dat ik ofwel kon laten weglopen rioolsgewijs of ... de tuin in kon sluizen... Want ook al regende het gisteren, vandaag blijft het alweer droog en onder de reuzespar is het ondanks de regen redelijk droog gebleven. We gebruiken alleen maar ecologische zeep, dus waarom niet? Tijdens Babyliefs dutje begon ik het bad te legen met emmers en met de kruiwagen de tuin rond te dragen. Ik weet niet of u al eens met een kruiwagen boordevol emmers boordevol water op een weidegrond boordevol molshopen hebt rondgereden, maar ik kan u verzekeren dat het ten eerste niet aan te raden is en ten tweede je er niet droog onder blijft.

Nu denk je misschien, oké beetje water rondbrengen in de tuin, jezelf afdrogen en verder met het huishouden... Mis, ik heb iets raars wanneer ik in de tuin ben. Meestal loop ik de veertig meter naar de achterkant van de tuin in een kwart minuutje, maar terugkeren... (het ligt niet bergop ofzo) kost me gemiddeld een uur. Altijd is er wel een plant die wat scheefzakt en bijgebonden moet worden, de composthoop die moet aangeharkt worden, een plant die ergens groeit waar hij beter niet zou groeien en die ik eerst in veiligheid wil brengen, onkruid die planten overwoekert, een verloren gelegd ei, een afgevallen tak, een ontsnapt konijn... etc... etc...

Ik las in een buiten-boekje dat je gemiddeld op een uur per dag moet rekenen om in de tuin te werken wil je jezelf een tuinier noemen en een tuin en moestuin hebben in plaats van een gazonnetje omzoomd met wat bodembedekkers. Ik begrijp niet dat ik nu nog niet de mooiste tuin van België heb want ik heb de hele winter door gemiddeld een uur per dag in de tuin gewerkt (gemiddelde vooral behaald door de verzorging van de neerhofdiertjes) en zit nu sinds het weer lekker en de lente er is gemiddeld acht uur per dag in de tuin. Kortweg van bij het opstaan tot het slapengaan.

Maar wat niet is, -die mooiste tuin- kan nog komen natuurlijk en het wordt mooier, elke dag. Het was een sterk verwaarloosde tuin en beetje bij beetje wordt het ... euh... tja wat eigenlijk?

Een biologisch-ecologisch-klimaatvriendelijk-ayurvedisch-landelijk-wilde-familie-en-diervriendelijke bloemen-groenten-fruit-tuin of zoiets?

Recht uit de hemel...

regen rijgt ruwe
diamanten aan elkaar
op ragfijne draad

Regen!

Recht uit de hemel
valt langverwachte regen
op de droge tuin

E*i*n*d*ë*l*i*j*k...

Ik had zin om in mijn blootje de tuin in te dansen en te zingen en dansen voor de weergoden. Na weken valt er eindelijk weer hemelwater op het gras, de bomen, de tomaten, de sla, de dille, de peterselie, de radijsjes, de goudbloemen, de rododendrons, de afrikaantjes, de dahlia's, de zonnebloemen...
De hele tuin slaakt een zucht van verlichting. Ik hoor het tot binnen. Hier ook worden zuchten geslaakt... eindelijk zal het weer eens lukken om wat huishoudelijk werk aan de kant te krijgen. Nu het tuinieren moet wijken door de regen... Er wacht was en plooi en strijk en rommelige kamers en papier en karton dat gesorteerd moet worden, rommeldozen die moeten geleegd worden, mugge-horren die moeten in elkaar gezet worden, een diepvries die moet ontdooid worden en verstelwerk, administratie en reparaties.

Maar nu het toch regent... is het niet het ideale moment om die reuzevaren die zich ontrolt in mijn moestuin nu eindelijk naar het bosje te verplanten? En is dit niet het ideale moment om de vijverrand af te werken en de tagetes die nog in losse potjes staan te verplanten?

Eindresultaat, de tuin ligt er alweer een stukje beter bij. Ik heb genoten van een weldadig stortbad met klei-behandeling (simultaan met sportieve inspanningen erbovenop) en de hoop was is nog een beetje hoger geworden.

Tuinieren is zo verslavend...

Allium Ursinum (daslook of berenlook)

Berenlook of de

Allium ursinum rukt

op in de voortuin 

"Eet prei in maart en daslook in mei,
dan is men het hele jaar doktervrij."


Blijkt dat mijn hele voortuin vol staat met deze beschermde 'zeldzame' plant. De Allium Ursinum, ook de Daslook, Berenlook, wilde look of wilde ui.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Daslook

Het ruikt hier heerlijk gekruid look-ui-achtig. Net alsof iemand staat te koken. Leutig thuiskomen. Ook al weet ik dat het een illusie is dat iemand zou staan koken in mijn keuken. Toch geeft het een welkom gevoel.

Naar het schijnt aten beren zich rond aan deze plant na hun winterslaap. Vandaar de Ursinum in de naam.
Ik las verder dat het een beschermde plant is en dat hij niet mag uitgegraven worden, ik hoop dan toch dat dat niet op mijn tuin slaat want ik heb er meteen een heel pak verplant naar mijn moestuin achterin de tuin en een ander in een pot voor de vriendelijke mevrouw die me vertelde wat deze hemelse plant in de voortuin was en wat je er mee kan doen.

Bedankt lieve Martine!


nog een receptje:
daslookpesto: Ingrediënten:
120 gr daslook - 5 tenen knoflook - 100 gr geroosterde pijnboompitten - 12 el parmezaanse kaas - zout - gemalen peper - olijfolie.

Bereidingswijze:
De ingrediënten (behalve olijfolie), pureren. Beetje bij beetje de olijfolie toevoegen en goed mengen.

Jammergenoeg bloeien de bloemen al en kan ik de blaadjes niet meer oogsten zoals je kan lezen op

http://ecolonie.org/eco/nl/meewerken/projecten_en_ideen/plant_van_de_maand_daslook_-.php

daar staat in het rood een zeer onheilspellend zinnetje:

Let op: pluk de bladeren voor de bloei, na de bloei zijn ze giftig.

Ik kan het moeilijk geloven. Iemand op de hoogte hiervan?

Mathilde

Het leeg nest syn-droom

is een nachtmerrie voor de

moegebroedde eend

Ze heeft zeventien eitjes gelegd en een maand lang warmgehouden, gekeerd, gelucht. In het begin van april waren daar nog echt heel koude nachten bij.
Broeden is zwaar werken, al je lichaamswarmte afstaan aan zeventien ijskoude eieren. Je krijgt er in eerste instantie niets voor terug en Mathilde nu achteraf gezien: nooit iets voor terug. Ze heeft uiteindelijk bij dag 'min drie' de eieren verlaten. "Drie dagen overtijd, ze komen niet meer," moet ze gedacht hebben. Ze liep wat uitgeput en verloren rond. Haar broedzak met een vreemde plooi in. Ze waggelde nu echt en misschien denk je dat dat normaal is voor een eend maar Mathilde is een loopeend en loopeenden hebben net geen waggel in hun gang. Ze lopen fier rechtop. Ik heb haar extra krachtvoer gegeven en zie... twee dagen later legt Mathilde haar eerste ei weer. Maar ze legt bewust geen nest, plompverloren ligt het ei midden op het pad, alsof ze niet weet dat je kan leggen in stro of hooi in één van de eendehuisjes. En ik zag toen Filip haar in de nek beet dat ze zich loswurmde en uit de voeten maakte in plaats van zich onderdanig onder hem te vleien. 
Sorry Filip, ze moet eventjes bekomen, vrees ik.
Arme Mathilde...

Sprookjes

Op poppenpootjes

trippelt de kleine cavia

in haar bontjasje.

(Madelief Fazantje en baby Efteling)

Eventjes ertussenuit voor twee dagjes Efteling.
Ik ben een groot liefhebber van de Efteling en van Anton Pieck en van de boze wolf van de zeven geitjes maar ik had last van Tuinierstress. De eend op een nest, de cavia zwanger, jonge sla en perkplantjes in de grond en geen regen in zicht...
Na bakken water (en voeding) voor de konijnen, cavia's, kippen, eendjes en planten gegeven te hebben zijn we min of meer gerust vertrokken. De volgende nacht was het al te donker om een kijkje te gaan nemen en de dag daarna zag ik dat het hier ook een beetje sprookjesland was: de sla gegroeid als kool, alle perkplantjes goed aangeslagen en de cavia's hadden er een kleintje bij: Efteling.

Kerselarenrijmelarij

Kersenboomhaiku

dichter bij Japan lukt me

deze lente niet.

Bloeiende kersenbomen en Japan. Voor mij is dat bijna synoniem. Ook al studeerde ik in Japan in het seizoen dat de kersenboom niet bloeide, toch is en blijft de bloei van die boom naast het collectieve ook mijn individuele symbool voor Japan. Alle poëzie, plastische kunstuitingen, rituelen waarover ik geleerd heb terwijl ik er was beroemen de bloesems.

En ook al is het al meer dan tien jaar geleden dat ik in Japan was en ook al geraak ik er wellicht nooit meer, ik heb nu toch een stukje Japan in mijn tuin.

Broeden is geen eitje

En dat is ook lente.

Twee dagen geleden zat Mathilde al eens op haar eitjes maar ze maakte nog lange wandelingen tussendoor en nam graag een uitgebreid bad enzo. Hennetje Josphine loste af met haar omdat ze zo graag mama wil zijn. Hormonen... daar kan je niets aan veranderen. Maar we hadden niet op Filip gerekend die de stier bij de horens pakte of beter gezegd: de eend bij haar broedzak. Je hoorde hem zeggen: "Vrouw, zet je zelf op je eieren. Straks komen die eendjes uit en moeten ze leren zwemmen van een kip. Dat wordt mooi."
Hij jaagde Josephine verschillende keren van het nest, iedere keer hardhandiger en kwaakte dat Mathilde erop moest blijven.
Ze is beginnen broeden op achttien eieren. Op een dag vond ik een gebroken, leeggeslurpt ei. (ekster, wezel, bosuil?) Maar nu is ze al acht dagen aan het broeden op de overige zeventien eieren, de wandelingetjes worden korter. Ze zit bijna constant op haar eieren. Ik hoop dat het haar lukt. Zeventien eieren warmhouden is geen eitje. Ze moet ze ook keren op tijd en 's nachts durft het nog eens een paar graden te vriezen. Ik geef haar extra krachtvoer want ook al ziet het er vredig uit en rustig, broeden is een grote inspanning.

Eivol met leven
prenataal warmgehouden
toekomstige eend.

Waarom gemakkelijk als het moeilijk ook kan?

Mijn hennetje Josephine is hoogbegaafd. Daar ben ik zeker van. Ze herkent me, ze snapt dat ik eten bij heb en dat ze het niet krijgt voordat ik bij de voederplek kom. Ze weet dat ik haar eieren neem en niet die van eend Mathilde omdat zij moet broeden. Daarom legt hennetje Josphine in het nest van eend Mathilde en stopt ze haar ei diep onder het stro omdat ik ze niet zou vinden. Zielig eigenlijk zo hoogbegaafd zijn...

Maar mijn loopeenden, Filip en Mathilde die zijn niet zo slim. En dat is soms nog zieliger... Vandaag heb ik hun schelp-badje, uitgewassen en hervuld. Omdat ik grote werken aan het uitvoeren ben in het hoenderpark en nog wat snoeiwerk had, heb ik er meteen ook een afsluiting aan de noordkant bij gemaakt om het badderen wat beschutter te maken.


Maar Filip vond/herkende de waterschaal niet meer.





















Dan maar ergens anders water zoeken...
en toen hij hem eindelijk vond, begreep hij niet hoe hij bij het water moest geraken.

Je zag hem denken; "Waarom maakt mijn mens het mij altijd zo moeilijk?"

Zeg het met bloemen

Bloemen uit de tuin

stukjes zon op een steeltje

 lente in een vaas

Ik denk niet dat iemand twijfelt aan mijn liefde voor bloemen.
Zelf was ik me daar eerst onbewust van.
Iemand wees me erop.
En dan nog iemand
en nog iemand
en nog iemand...
Ik draag bloemenjurken, bloemenjasjes, bloementuinlaarzen en bloemenparaplu, ik slaap in bloemenbeddegoed, eet uit een bloemenservies... Draag juwelen met bloemen, schrijf over bloemen...
Omdat het zo natuurlijk kwam en geen pose of attitude was die ik me aangemeten had, was ik me er niet bewust van.
Nu hou ik van een tuin die barst van uitzinnige vreugde, bloemen in alle kleuren en vormen en geen gedoe over wat bij wat past. 't Is de natuur. Het zoekt zelf wel zijn weg. Op die manier leg ik mijn tuin aan, mijn enige inbreng is verliefdheid. Ik plant, zaai, zet meestal dingen waar ik verliefd op ben en als dat nu net tagetes, dahlias, zonnebloemen en calendula's zijn, dan helpt geen goedbedoelde kritiek of modebewust advies. Ik zaai, poot, plant eerste bloeiers en laatste bloeiers om zolang mogelijk bloemen te hebben in de tuin. Ik plant/zaai/poot altijd hele bossen snijbloemen en toch... afknippen doet me altijd een beetje pijn. Maar als er dan zo'n hevige wind als gisteren is en ik zie geknakte narcissen liggen dan ben ik blij een bosje binnen te kunnen zetten.
Het brengt een beetje zon in huis.

Working Class Hero

Je bent hoogstwaarschijnlijk op de hoogte van de vreemde definities van smaken en geuren die wijnkenners gebruiken om wijn te beschrijven.
Maar hoeveel van jullie, tuinier of niet, zijn op de hoogte van volgende beschrijving voor de geur van een Dahlia ofte de Working class hero van de tuinbloemen?
Dahlia's hebben de geur van een mistroostige slecht geneukte boerendochter. (*) Ik laat het volledig aan jullie verbeelding over om bij die geur iets te fantaseren. (vooral het adjectief prikkelt de nieuwsgierigheid.)
Maar hoe die 'ordinaire' bloem die volledig uit de mode is in de moderne tuinen er uitziet daar kan ik wel mee helpen. Ze variëren van grootte tussen een hand en een kinderhoofd. Ze bestaan met een hart en daarrond bloemblaadjes zoals een kind bloemen tekent of in weelderige bolvormige bloemen vol buisblaadjes. Er bestaat een variant die eruitziet als een reuze roze zonnebloem maar meestal is het kenmerk van een bosje Dahlia's dat ze er eruitzien als een explosie van kleuren. Het is vooral dat wat ze 'ordinair' maakt. Niet iedereen wil een bloementuin als in een kinderboek, een working-class-hero-bloem in zijn tuin.

In Engeland doen ze niet mee aan dat soort snobisme en planten ze hele kasteeltuinen vol met deze adembenemende bloemen. Het feit dat ze na de bloei moeten uitgegraven worden om vorstvrij te overwinteren maakt ze ook weinig populair. Maar ik waag me er toch aan.
Kom over een paar maanden eens terug wanneer ze in volle bloei staan. (of klik hier)
Voorlopig zien ze er zo uit:

(tussen de bollen van alle andere zomerbloeiers die nu samen het

aantal bollen op achthonderdzestig brengen in de bloemenborder.)

Dahlia, als het

carnaval in Rio ben

je, in kleur en geur.

Beschrijving Dahlia-geur: Paul Geerts: Een tuin om in te lezen, p46

Tuingedachte

Ekster in de boom

het is niet al goud wat blinkt

denkt de goudwinde

Vintage

Schoenen zo goed als

nieuw, veel beter eigenlijk

want ingelopen.

Ik heb ooit een handleiding geschreven over Vintage. Kledij, wel te verstaan. De handleiding diende voor mensen die oude vodden uit kledij-containers sorteren en die een beetje informatie nodig hadden - een soort mini-opleiding om te voorkomen dat er schatten werden weggegooid. Het ging over letten op labels en stiksels om te onderscheiden of ze handgemaakt waren, design-klassiekers of van voor een bepaalde datum. Ritsen, zigzag-zomen, nylon stoffen en vanaf wanneer die bestonden. Zulke zaken...

Ik heb toen een kleine enquete gehouden bij mensen in mijn onmiddellijke omgeving over wat ze leuk vonden aan vintage en de resultaten waren verrassend. Er zijn mensen die zeer negatief reageerden op "oud-gerief-van-iemand-anders". Ik had dat niet verwacht. Noem me naïef.
Kunnen ze dan ook niet genieten van oude gebouwen, antieke meubels? Tweedehandsboeken? Ik vroeg het na en inderdaad, je kunt de lijn doortrekken.

Ik ging nog een stapje verder en schreef dat jaar mijn nieuwjaarswensen met een stift op stukjes blik van frisdrankblikjes en ging er een grote donsveer van mijn zijdehoenders uit de tuin aan. Recycle, weet je wel (de tekst was overigens: ik wens je een ijzersterk en donzig zacht jaar toe.) Diezelfde mensen die vintage/antiek/tweedehands niet kunnen smaken, reageerden ook hier niet honderd procent positief. Tweemaal, 2 X (!) kreeg ik te horen: "Hoe heb je die dingen ontsmet?"

Persoonlijk word ik vooral verliefd op vintage, tweedehands in de dure en niet dure variant.
Voor mij is het maar echt als het een beetje versleten, belegen, verbleekt is. Ik maak uitzonderingen (sokken en ondergoed bijvoorbeeld) maar voor de rest hou ik van dingen waar een ziel in zit. Iets wat al eens bezield geweest is, geliefd eigenlijk.

Vandaar mijn liefde voor de Dordogne waar al die rustieke, kleine dorpjes brocante marktjes hebben. En je bij elk stuk die je koopt het gevoel hebt dat je een vondst hebt gedaan, een uniek stuk hebt gevonden. Of het nu een lange gebreide jas is of een paar oude rijglaarsjes, een geborduurde stoel of een Wedgewood theepot.

We hadden een bevriend koppel, ze zijn nu uit elkaar want er zat wat sleet op hun relatie en laat dat nu net zijn waar ze een hekel aan hebben. Sleet. Hun hele huis was ingericht als een Tupperware-potje. Een splinternieuw Tupperware-potje. Geplastificeerde vloer of zo zag het er toch uit, en de muren wit, het plafond wit. Soit, je ziet het voor je. Alle meubels in polyester, wit natuurlijk. Ik heb nog nachtmerries van die keer dat mijn lief door met zijn voeten te slepen, twee zwarte strepen had gemaakt op hun vloer en de trucjes die we moesten uithalen om die strepen weg te krijgen voordat ze het zouden opmerken. Het enige kleur in hun huis waren hun metertje boeken en cd's die op kleur stonden gesorteerd. (want zelf droegen ze altijd zwart).

Ons huis vonden ze chaotisch (al lachend), een 'samenraapsel' (beetje spottend) en fané (beetje uit de hoogte). Brocante noemden ze 'betaald grofvuil', verzamelingen (platen, boeken, porseleinen danseresjes, vintage-schoenen) noemden ze 'rommel' en erfstukken 'ballast'.

Als iets een beetje sleet had, moest het buiten, vandaar hun scheiding. Ik hoorde achteraf nog dat er een hele dure koffiekan aan scherven is gegaan tijdens de verhuis omdat er een conflict was over wie die zou meenemen. De koffiekan was heel strak, verschrikkelijk onhandig om mee te schenken en peperduur dus kreeg het een designlabel.
Het is ondertussen jaren geleden en ze zijn nog allebei alleen.
Het moet niet meevallen met een absolute voorliefde voor 'nieuw' iemand te vinden zonder ballast...

't Waren je schoenen

zei mijn lief en hij gaf me

nog een voetkusje.

Het is wetenschap​pelijk bewezen: Zen is lelijk (en slecht voor je 'ecologisc​he voetstap'.)

Oef, ben ik opgelucht. Precies op vrouwendag kom ik te weten dat mijn intuïtie correct is. John Zeisel, Alzheimer specialist en schrijver van het boek  Inquiry by Design heeft het wetenschappelijk aangetoond: onze hypothalamus wordt aangezet om stresshormoon aan te maken en uit te zenden in koele, lege ruimtes. Dat geeft ons een gevoel van onbehagen. Bij iedereen dus en niet alleen bij mij.
Dat is heel gemakkelijk te verklaren en dat doet John Zeisel ook. Dat komt omdat wij mensen, referenties nodig hebben om geluksgevoel op te roepen. Hoe meer impulsen we krijgen, hoe meer er gerefereerd wordt aan ons geheugen en hoe groter de kans om blij te worden. Dat verklaart waarom we ons soms in een huis heel goed voelen, ook al staat er niets dat we zelf zouden kopen.
Het is complex maar wat we zeker weten is dat het te maken heeft met endorfine die vrijkomt in onze hersenen en dat het gevoed wordt door spullen die in de kamer staan. Bloemen doen dat bijvoorbeeld met iedereen en verder hangt het af van je opvoeding en je herinneringen of boeken, muziekinstrumenten, schilderijen of andere parafernalia dat ook doen.
Dus vanaf nu geen schroom meer: zet je leefruimte vol rozen, kristallen lusters, schilderijen, boeken, orchideeën, foto's, prenten, kunstzinnige meubels bij wijze van humoristische toets een design-klassieker, kortom dingen die je zelf om je heen wil. Dus geen decor van een binnenhuisarhitect die van de eetplaats tot en met de schakelaar uitgekiend is en op elkaar afgestemd.

De Design-apostels, strakke design aanhangers of Zen-masters mogen hun eenvoud preken en hun zwart-wit schema 'gedurfd' afwisselen met een artistieke toets rood of alles in 'greige'* verven, blij zullen ze er niet van worden.

En wat die ecologische voetstap betreft: in een strak, koel interieur ben je sneller geneigd de verwarming een graadje hoger te zetten, need I say more?

* greige, een samentrekking van grijs en beige waarbij de twee kleuren strijden om de aandacht en elkaar vinden in een smaakvol compromis. Definitie 'greige' volgens Jo de Poorter in zijn interieurboek.

Een huis heeft muren

een thuis: muziek, boeken en

spullen van jezelf.

De porseleinkast

Bevroren in een

eeuwige lente staat het

porselein in bloei.

De porseleinkast, het woord alleen al. Het is een archetype van een meubel, de hoofdrol in twee spreekwoorden en vele, vele, vele eetkamers door de eeuwen heen.

Ik heb er een.

Het was een meisjesdroom van me. Of ik nu met mijn antropoloog tussen de aboriginals zou wonen of bij de Delaware-indianen of met mijn huidig lief in een herenhuis in de stad of in een gerenoveerd landhuis op het platteland. Dat zou er niet toe doen, een porseleinkast zou er zijn.

En het is dus een porseleinkast in een herbouwd landhuis op het platteland geworden. Een meevaller want om nu al dat porselein naar Australië of Amerika te verhuizen...

De kast zelf verandert nogal eens van kleur maar is op dit moment wit aan de buitenkant en crème aan de binnenkant. En hij (kast is mannelijk, denk ik, een kast van een vent? Nee?) staat vol met hoofdzakelijk serviezen, koffie-, eet-, thee-, gebakjesserviezen. Ik wil ze niet op een hoop zien, de calorieën die daar een tussentijds verblijf hadden voor ze zich op mijn heupen hebben vastgezet. Soit, ik heb van elke hap genoten dus ik moet nu niet kniezen. Tussen al dat serviesgoed staan kleine kunstwerkjes van porselein. Zoals mijn porseleinen engeltjes-servet-houders van Mexico, maar ook het lezende meisje, broer en zus en het markiezenkoppeltje die mijn kinderen voor me gekocht hebben op rommelmarkten en in brocanterietjes. Ik weet niet eens of ik ze mooi zou vinden in het andere geval maar omdat ik ze kreeg van mijn zesjarige dochtertje en mijn achtjarige zoon zijn ze voor mijn de schoonste dingen die ik in mijn kast zou kunnen zetten.

En met de theorie in het hoofd van John Zeisel, zie andere post, heb ik nu eigenlijk een gigantische dosis schoonheid hier in huis. Die mij bovendien gigantisch gelukkig kan maken. (En gigantisch dik, maar daar ga ik nu niet over zeuren, ik heb genoten van elke hap.)

Tuinieren, een ideale voedingsbodem voor filosofie

Zonder woordenschat

fluisteren bamboestengels

over het voorjaar.

Vandaag, dag negen tuinieren.
De winter heeft lang genoeg geduurd en ik verlang naar buiten zijn van de eerste minuut die ik terug binnen spendeer. Maar er zijn natuurlijk de kindjes, de baby, de man, die allemaal ook gesoigneerd moeten worden. En ik merk: hoe mooier mijn tuin wordt, hoe meer het huis een stort wordt. Als bovengenoemden mij niet constant achter de veren hebben, verslonst de boel binnen één dag.

Maar mijn tuin roept, zingt, verleidt me.

Het is een nogal grote tuin en vooral een tuin met veel tuinkamers waardoor het bijna een fulltime job is in deze periode van het jaar. (We hebben ze allemaal een naam gegeven voor het gemak en ze hebben elk hun eigen zorgen.)
Het Hoenderpark, meestal grondig gewied door de neerhofdieren zelf maar de netels komen nu op en die laten ze staan. Netels voor blijven is de boodschap.
In de Schaduwtuin staat alles om een snoeibeurt te schreeuwen en hangt er nogal wat oud hout in de struiken (maar aangezien het een schaduwtuin is, ben ik niet zo geneigd bij de nog dunne temperaturen daar mijn uurtjes buitenlucht te spenderen).
The Tea-Garden is compleet overgroeid door veel te grote vlinderstruiken, De Watertuin in pré-aanleg, het gazon is nog weiland, De Boomgaard wacht op warmer weer om te snoeien, de veel te grote omwalde compost-hoop moet moestuin worden en Het Wildernisje moet een opslagruimte worden, The Woodland begint af te geraken.
De Voortuin, opgedeeld door het tuinpad in De Bloementuin en De Aperitief-tuin, daar ben ik nu volop van aan het genieten. Die zie je dag bij dag mooier worden. Omdat de voortuin redelijk groot is (zo groot als mijn volledige tuin vroeger) ben ik die nu aan het herinrichten zodat we er de hele zomer kunnen doorbrengen, eethoekje, zithoekje, leeshoekje... Het valt me op dat ik altijd veel rustplekken in de tuin maak en er dan eigenlijk nooit ga zitten. Want in een tuin wil ik bezig zijn. Ik wil snoeien, planten, begieten, bloemknoppen opruimen maar niet zitten. Maar het geeft wel rust, al die gezellige hoekjes en 't is praktisch wanneer er bezoek komt.

Tijdens het wieden van de strook naast het tuinpad deed ik een wijze vondst;

Men beweert toch altijd dat tuinieren een ideale voedingsbodem is voor filosoferen en van poëzie?

(Die groene papiertjes met wijsheden zijn geen onbekende voor mij, ik heb er 25 gemaakt en in piepkleine rolletjes ingepakt bij wijze van adventkalender voor mijn lief. Elke ochtend bij het ontbijt las hij er eentje die hij toen bijhield de rest van de dag. Toen het Kerst was, had hij er maar 24 meer over, hij moet er eentje in zijn broekzak gestopt hebben en verloren tijdens het uithalen van zijn sleutels ofzo... Een paar maanden in regen en wind buiten, hebben er dit van gemaakt.)
Maar het is nog altijd waar.

Eendjes

Eenden doen cirkus-

toeren op en met mekaar.

't Is bijna voorjaar!

'Ze' (kip en eend) leggen nu eindelijk hun eieren in een nest. Alleen spijtig genoeg in hetzelfde nest. Ik voorspel dat dat straks voor problemen zal zorgen als onze eend zal beginnen broeden...