Litima I

Liefhebben en tuinieren zijn wat mij betreft zeer krachtig verbonden. Het heeft te maken met geduld hebben, met koesteren en met bijzonder intense zintuiglijke ervaringen.

Tuinieren behelst bij Villa Liervinck nogal uiteenlopende taken; de hoenders en hun vele nesten onderhouden, de plassen en vijverkuipen inclusief waterplanten en vissen gezond en in evenwicht houden - spijts de vernielzuchtige eenden, de moestuin aanleggen - elke oogst en tussenoogst opnieuw, de bloemenborder in bloei houden - van februari tot december, het verwilderde bosje waar meer werk aan te pas komt dan de naam doet vermoeden, de komposthoop aanvullen en keren - ook hier is vaak een Japanse delicaatheid nodig om het evenwicht gezond te houden, de siervoortuin de naam waardig maken en het onderhouden van een weilandje dat verlangt een gazon te zijn.  
Straks wordt dat weilandje een stukje kleiner. Ik heb met het uitbarsten van deze lente die zwoel en vochtig de tuin laaft zoals weinig lentes hiervoor, de onweerstaanbare drang om voor mijn drie grote liefdes een eigen tuin aan te leggen.

Een tuin voor de kinderen. Zonder twijfel nu al mijn favoriete activiteit van het jaar. ‘Rosebud’ komt spontaan - en voorspelbaar associatief - als naam bij mij op voor de kindertijdherinneringen in spé. Maar de kinderen verkiezen zelf Litima als naam voor hun plekje. Een samenhorigheidsgevoel dat ik niet in de kiem zal smoren.

We maken een lijst op van alles wat er in de tuin zal komen. Kind-, bij- en vlindervriendelijke bloemen, alweer een nieuw insectenhotel – we hebben al een hotelketen ondertussen, vlinderkastjes, nestkastjes, een moestuin met alleen maar lekkere dingen, een schommel, een kuip met water...

Maar bovenal moet er een schuilplek in. Ons klimaat in acht nemend, liefst een waterdicht plekje. Wegens de vele kleine bewoners in de tuin, liefst ook hoog gelegen. Het evidente – en zeer prettige - besluit is snel genomen: we bouwen een boomhut!

Over enkele dagen beginnen we eraan!

Wordt vervolgd!

Te doen - lijstjes

Het is april en voor de invoering van de Gregoriaanse kalender was dit de eerste maand van het jaar. Veel logischer dan januari want in april komt alles tot leven.
Omdat ik heel sterk met de seizoenen leef door de huis-, tuin- en keukenbezigheden die negentig procent van mijn activiteiten beslaan, voel ik dat zelf heel sterk.

En even hard als ik niet geloof in januari-voornemens, zo geloof ik wel in april-voornemens. En net zoals elk jaar heb ik mijn mentale 'te doen'-lijst die begint te botten vanaf het begin van deze maand op papier gezet om het lijstje wat meer visueel te maken voor mezelf en huisgenoten.
Omdat balpenletters op een cursusblad al vervelen voor je aan de taken in kwestie begonnen bent, combineer ik dit met een ander zeer noodzakelijk werkje: met de kindjes aan de knutseltafel tekenen en kleuren. Ze vinden mijn ‘tekening’ maar sec, ook al zet ik er voor hun plezier en vrolijkheid wat bloemetjes bij of andere lente-geïnspireerde figuurtjes; bijen, regenbogen, honingraten en andere hippiëske frulletjes. Ondertussen begint een eerste etappe van de lenteschoonmaak: alle stiften die het niet meer doen: evacueren.

En nu mijn lijstje (verre van af maar goed begonnen en met nog veel schrijfplek) aan de keukendeur hangt, mag die van vorig jaar weg.

'Weg' is bij mij nogal relatief want die gaat gewoon heel dunnetjes opgerold en met een elastiekje rond in een tekeningen-koker met voorbije ‘te doen’-lijstjes.(Veels te veel mooie herinneringen.)

"Te Doen 2011"

"Te Doen 2012"

Tuinieren, een ideale voedingsbodem voor filosofie

Zonder woordenschat

fluisteren bamboestengels

over het voorjaar.

Vandaag, dag negen tuinieren.
De winter heeft lang genoeg geduurd en ik verlang naar buiten zijn van de eerste minuut die ik terug binnen spendeer. Maar er zijn natuurlijk de kindjes, de baby, de man, die allemaal ook gesoigneerd moeten worden. En ik merk: hoe mooier mijn tuin wordt, hoe meer het huis een stort wordt. Als bovengenoemden mij niet constant achter de veren hebben, verslonst de boel binnen één dag.

Maar mijn tuin roept, zingt, verleidt me.

Het is een nogal grote tuin en vooral een tuin met veel tuinkamers waardoor het bijna een fulltime job is in deze periode van het jaar. (We hebben ze allemaal een naam gegeven voor het gemak en ze hebben elk hun eigen zorgen.)
Het Hoenderpark, meestal grondig gewied door de neerhofdieren zelf maar de netels komen nu op en die laten ze staan. Netels voor blijven is de boodschap.
In de Schaduwtuin staat alles om een snoeibeurt te schreeuwen en hangt er nogal wat oud hout in de struiken (maar aangezien het een schaduwtuin is, ben ik niet zo geneigd bij de nog dunne temperaturen daar mijn uurtjes buitenlucht te spenderen).
The Tea-Garden is compleet overgroeid door veel te grote vlinderstruiken, De Watertuin in pré-aanleg, het gazon is nog weiland, De Boomgaard wacht op warmer weer om te snoeien, de veel te grote omwalde compost-hoop moet moestuin worden en Het Wildernisje moet een opslagruimte worden, The Woodland begint af te geraken.
De Voortuin, opgedeeld door het tuinpad in De Bloementuin en De Aperitief-tuin, daar ben ik nu volop van aan het genieten. Die zie je dag bij dag mooier worden. Omdat de voortuin redelijk groot is (zo groot als mijn volledige tuin vroeger) ben ik die nu aan het herinrichten zodat we er de hele zomer kunnen doorbrengen, eethoekje, zithoekje, leeshoekje... Het valt me op dat ik altijd veel rustplekken in de tuin maak en er dan eigenlijk nooit ga zitten. Want in een tuin wil ik bezig zijn. Ik wil snoeien, planten, begieten, bloemknoppen opruimen maar niet zitten. Maar het geeft wel rust, al die gezellige hoekjes en 't is praktisch wanneer er bezoek komt.

Tijdens het wieden van de strook naast het tuinpad deed ik een wijze vondst;

Men beweert toch altijd dat tuinieren een ideale voedingsbodem is voor filosoferen en van poëzie?

(Die groene papiertjes met wijsheden zijn geen onbekende voor mij, ik heb er 25 gemaakt en in piepkleine rolletjes ingepakt bij wijze van adventkalender voor mijn lief. Elke ochtend bij het ontbijt las hij er eentje die hij toen bijhield de rest van de dag. Toen het Kerst was, had hij er maar 24 meer over, hij moet er eentje in zijn broekzak gestopt hebben en verloren tijdens het uithalen van zijn sleutels ofzo... Een paar maanden in regen en wind buiten, hebben er dit van gemaakt.)
Maar het is nog altijd waar.

Eendjes

Eenden doen cirkus-

toeren op en met mekaar.

't Is bijna voorjaar!

'Ze' (kip en eend) leggen nu eindelijk hun eieren in een nest. Alleen spijtig genoeg in hetzelfde nest. Ik voorspel dat dat straks voor problemen zal zorgen als onze eend zal beginnen broeden...

Komt ze nu of komt ze nu niet?

bescheiden voorjaar

bloeit bijna onopgemerkt

uitvergroot door mij

Komt de lente?

Tegenstrijdige berichten over sneeuw die nog zal komen, en temperaturen die de ene keer aangenaam boven het nulpunt liggen en andere keren er een heel stuk onder.

De ene dag moet ik het water voor de dieren ontdooien, de andere keer kan ik gerust een uurtje blijven plakken bij de beestjes en wat opruimwerk doen in de hokken.

Zoals vandaag. Heel vreemd. Het zag er koud uit en grijs en wat donker maar het was met een trui aan aangenaam tuinieren. (Terwijl gisteren de zon scheen en de temperatuur onder nul lag.)

Tuinieren is misschien veel gezegd want wat ik vooral deed was Mathilde achternazitten die behalve geen moedergevoel ook nog eens moeite heeft om bij haar woerd te blijven. Mathilde is een loopeend.

Ze was van de tuin afgeraakt (uit het ren, uit de achtertuin, uit de voortuin en van de oprit af op straat, dat zijn vier (!) poortjes en poorten die mijn teergeliefde man en kinderen tegelijk hebben laten openstaan.

Filip, haar man is veel verstandiger en die was haar wel gevolgd maar dat laatste poortje was er teveel aan. Hij bleef in de voortuin en kwaakte heel ongerust maar ook wel troostend. Ik bedacht dat het leek alsof hij zei: "Mijn eendje toch, waar zit gij nu? Kom naar hier, ge hebt al zot genoeg gedaan. Straks komen er kleintjes en wat als ze horen hoe hun moeder was zo op de valreep van het moederschap."

Mathilde deed alsof ze het niet hoorde en genoot mateloos van haar vrijheid, ze dronk uit plassen regenwater in het midden van de veldwegel. At gras op het veld aan de overkant.

Filip lokte haar met zachte keelgeluidjes. Ze kwam daar gelukkig telkens weer op af. En denk nu niet dat Filip een doetje is want ik heb hem gezien terwijl hij Mathilde bevruchtte en het was niets om jaloers op te zijn. Hij drukte Mathilde bijna plat, beet in haar nek en wanneer ze probeerde te kwaken, duwde hij haar snavel keihard tegen de grond.

Maar nu was die macho toch zo ongerust over zijn losbandige vrouwtje.

Na anderhalf uur, had ik haar eindelijk te pakken en vooral dankzij het lokgeroep van Filip heb ik haar niet alleen in de tuin maar meteen ook in het ren gezet.

In de winter mogen de eendjes wat mij betreft vrij rondlopen waar ze maar willen, als iedereen maar de poorten sluit.  Nu waag ik me er niet meer aan, vooral omdat ik ook ontdekte dat Mathilde haar eieren overal legt waar het haar uitkomt, of moet ik zeggen waar ze uit haar komen.

Op het midden van een graspleintje, op een terras in een modderpoel.

Ze is niet echt een moedertje.

Ik maakte de rest van de namiddag zo aantrekkelijk mogelijke nesten en foto's van de bloemen in de tuin want ook al is het nog winter, ik wil zo graag dat het al een beetje lente is...

     
   

ontstuimig geweld

Duiven en eenden,

tienerkoppel op parkbank,

baltsend in de zon.

Onze duiven zijn weer hevig verliefd en ook onze eendjes voelen het voorjaar onder hun veren. Of zoals mijn dochtertje van zes zegt: "Albert en Paola (de duiven) en Filip en Mathilde (de eenden) doen echt vreemd. Eerst kussen ze, dan springt de een op de ander zijn rug en dan hebben ze ruzie want ze kijken elk naar een andere kant. Ze hebben het zotteke in, denk ik, omdat de zon schijnt."

Ik heb goede hoop op duifjes en kleine eendjes later dit voorjaar...

(straks een grote baal hooi kopen om nestjes te bouwen.)

Art

Met de zon komt een
inspiratie-explosie,
de lente is er!