Zilversmid

Meestal wanneer er eigenlijk wat hetere ijzers te smeden vallen, krijg ik zin om zoals de spreekwoordelijke schoenlapper niet bij mijn leest te blijven. Niet dat ik werkelijk een bepaalde leest heb, ik ben meer de mens van twaalf stielen, dertien ongelukken gezien ik zo'n rusteloze natuur ben die alles wil proberen. Maar het schuim blijft bovendrijven en mijn passies schilderen en schrijven komen wel weer telkens boven maar nooit in zo'n intens langdurende sessies dat ik mezelf werkelijk kan perfectioneren zoals zou moeten.

Ditmaal werd het zilversmeden. Schitterend vak. Een ring was de doelstelling. Hoewel ik onvoorstelbaar veel bewondering heb voor het goddelijke filegraanzilverwerk zoals het in Malta wordt gemaakt, ben ik aardser, lomper zeg maar. Ik werkte met twee spelden als werktuigen maar maakte toch een redelijk robuust juweel. Het is een combinatie van al mijn liefdes, of toch een groot deel ervan: lezen, boeken, schrijven, antiquariaat, tuinieren, zonnebloemen.
Onvoorstelbaar mooie ervaring wanneer het zilver witgrijs uit het vuur komt en dan langzaamaan door het polieren zilver begint te glanzen. 

En alweer eens bedenk ik dat ik weer jong wil zijn en op de drempel van de universiteit staan, zoals ik me vandaag voel: ik zou me keren en een opleiding zilversmid volgen.

KUNST

Ik heb een nieuw tekenblok waarop dochtertje van bijna twee op elke pagina een paar kunstige vegen heeft geschilderd met een dikke verfborstel. Men zou het spijtig kunnen vinden, zonde van dat aangename papier etc... Maar ik wil de creativiteit van de kinderen niet prematuur beknotten. Kijven en straffen omdat iemand de lust tot schilderen niet kon bedwingen lijkt me wat barbaars. Dus van de nood een deugd gemaakt. Marit heeft nu voor een heel stel achtergronden gezorgd waarop ik ook iets kwijt kan. Mijn mening bijvoorbeeld.
;-)

Geïnspireerd door één van mijn favoriete filmpjes die ik hier al eens gepost heb.


http://www.youtube.com/watch?v=qpunQZ4cUyI&feature=player_embedded

Extremadura

Om te aarden, maar dan echt. 

Om samen te zijn in gezinsverband. 

Om tijd te hebben. 

Om te weten hoe verbonden je bent met de natuur. 

Om mooi weer te hebben. 

Om te genieten van zeeën van tijd om je creativiteit te ontplooien.

Brieven van Sinterklaas

Sinterklaas-kapoentje
strooi wat in mijn schoentje
schrijf me ook een brief

dan blijf ik je hartendief.

Er was eens een gezinnetje waar elk jaar ieder mensje onder de twaalf jaar een brief kreeg van Sinterklaas...

Over een tiental dagen moet Sinterklaas alweer drie nieuwe brieven op dat gigantische posterformaat klaar hebben. De verwachtingen liggen zeer hoog. Met een negenjarige bij wie het nooit spectaculair genoeg kan zijn, een zevenjarige die de brieven belangrijker vindt dan de geschenkjes en een tweejarige die later minstens even mooie souvenirs zal willen hebben als haar broer en zus. Zal de Goedheilige man die grote verwachtingen dit jaar kunnen invullen?

(wordt vervolgd)



 

Maansverduistering

Als nieuw geboren,

komt ze blozend tevoorschijn,

umbra natale.

Nachtelijk wachten op de maansverduistering. Inspirerend moment. Ik spendeer het met brieven schrijven aan wie me dierbaar is en naast de maan ook een vleermuis observeren, aangetrokken door de vele kleine insecten die rond mij en het kaarslicht cirkelen.

Een hemelse avond.

Als een geboorte

komt ze hier weer te voorschijn,

de blozende maan.

Waarom een blog?

Letters en woorden,

hebben ze zin? in wat?

vroeg de Kaligraaf.

Dat vroeg ik me af. En daarom stond hier eerst een tijdje een lege template. Ik was er niet helemaal uit:

"Waarom nog een blog op de onmetelijke blogboom enten?"

"Wie zit daar op te wachten?"

"Niemand!"

Zo gaat dat in mijn hoofd. Ik heb het dikwijls aan de stok met mezelf. In een stream of consciousness zoals ze dat noemen. Mijn favoriete schrijfstijl maar zeker niet de meest gesmaakte. En eenvoudig is het ook al niet. Je moet namelijk ervoor zorgen dat het nog leesbaar blijft voor de lezers. En boeiend en flitsend. Want we leven in een zapcultuur. Je mag dus niet te lang uitwijden over dingen en je mag ook niet teveel introspectie doen.

Maar ik hoorde een tijdje geleden iemand praten over een heel interessant project: "Elke dag iets creatief doen!" Hij noemde het titanenwerk maar het verandert je leven, zo zei hij. Hij zette het prompt op zijn facebook-profiel en ik klikte meteen de 'vind ik leuk' aan.

Daarna bedacht ik; "Tiens, ik doe elke dag iets creatief."
Maar dacht dan: "Is dat wel zo? Doe ik elke dag iets creatief? Is het echt elke dag? Of denk ik dat alleen maar? Zou ik het niet moeten catalogiseren? Heeft iemand er iets aan? Doe ik er iets mee?"

En op al die vragen bleek die blog dan uiteindelijk weer het antwoord te zijn.

En dat is de reden!

Liefs,

jv