Amigurumi - 編み包み

Amigurumi
katoen, rondgehaakt, Japans
hebbedingetje.

Als je bezige vingers hebt, ken je die momenten waarop je gefrustreerd denkt aan die kast die je nog wil opschuren en schilderen, of de hoek in de tuin die nog niet opgeruimd is. Die gedachten komen wanneer je opgesloten zit in een auto/vliegtuig/trein tijdens een lange rit of in de zetel wanneer je luistert naar een monoloog aan de andere kant van de telefoon of bij bezoek waarbij nog wat jaren achterstand moet bijgekletst worden. In Japan hebben ze daarvoor iets geestig uitgevonden, alhoewel het natuurlijk gekopieerd is uit de Westerse traditie (sokken en babymutsjes haken) krijgen ze wel de krediet omdat ze het weer  populair hebben gemaakt: Poppetjes haken.

Het heet in Japan:  編み包み of amigurumi. Het is rondhaken. Zoveel mogelijk in één stuk. Ledemaatjes en andere aanhangsels worden apart gehaakt maar het is altijd rondjes, niet keren en zoveel mogelijk in vasten.

Voor mijn zesjarig dochtertje die morgen mijn zevenjarig dochtertje wordt, probeerde ik alvast dit zeemeerminnetje.

Misschien volgen er wel meer want het is eigenlijk heel geestig om te doen.

Appels

 Appelschijven

verkleuren, herfstgeuren

in de warme keuken

De vakantie is begonnen en de tuin ligt er nat bij.
Goed voor de tuin natuurlijk maar voor kleine meisjes een beetje saai.
Na wat rond te lopen met regenlaarsjes in plassen, komt de vervelingshonger opsteken.
"Mama, heb je iets om te eten?"
Appels zijn geen optie wegens te saai.
En dan hebben we meteen een activiteit.
Appels schillen, klokhuis uitsteken en in schijfjes snijden.
In de oven 90 minuten op bakpapier en
100 graden en we hebben een doos vol appelchips.
Geen vet en geen suiker.
"Hoeveel mag ik er mama?"
"Zoveel je wil!"

ontstuimig geweld

Duiven en eenden,

tienerkoppel op parkbank,

baltsend in de zon.

Onze duiven zijn weer hevig verliefd en ook onze eendjes voelen het voorjaar onder hun veren. Of zoals mijn dochtertje van zes zegt: "Albert en Paola (de duiven) en Filip en Mathilde (de eenden) doen echt vreemd. Eerst kussen ze, dan springt de een op de ander zijn rug en dan hebben ze ruzie want ze kijken elk naar een andere kant. Ze hebben het zotteke in, denk ik, omdat de zon schijnt."

Ik heb goede hoop op duifjes en kleine eendjes later dit voorjaar...

(straks een grote baal hooi kopen om nestjes te bouwen.)

Graag zien

Kleine dingen die

grote emoties moeten

tonen, cadeautjes.

Zelfgemaakt en zelfgekocht.

Dochtertje van zes vroeg deze Valentijn aan twee lieve, lieve, lieve, lieve mensen of ze haar meter en peter wilden zijn. Peter en Meter zeiden "ja". Iedereen beetje emo en dan kwamen de pakjes op tafel; een kopje koffie en een paar oorbellen in een sausje uit Parijs. En een nog niet helemaal in kannen en kruiken belofte van een bezoekje aan de wereldstad, allemaal samen!
Nu we toch familie zijn <3