Tafelmanieren

Het is al een heel eind geleden dat ik nog eens een stukje schreef over de tuin en zijn bewoners. Wortels en Vleugels dus. Niet dat ik er niet mee bezig ben, integendeel, planten, spitten, borders aanleggen, schuchtere moestuinpogingen niet te vergelijken met deze periode vorig jaar, plassen dreggen op zoek naar eendeneieren etc. Dit laatste moet ik misschien wat toelichten: wanneer eend Mathilde een onbevrucht ei legt, vindt ze het - terecht - de moeite niet om ze in een nest te gaan leggen maar - minder terecht - komt ze er zelfs het water niet voor uit, wat vervelend is want één warme zomerdag en de vijver verandert in een stinkende zwavelput vanwege de rotte eieren. Verder eisen de kippen en eenden niet veel. Maar er is natuurlijk nog een hoop ander leven in de tuin. Ook al 'verzamelen' we geen huisdieren, we krijgen er wel steeds bij of beter gezegd, ze komen aanlopen. Zo hebben we nu al een tijdje een jonge zwarte kat die slaapt bij de kippen en de tuin amper nog verlaat, muizen genoeg in het wilde gedeelte van de tuin. Bovendien is de voeder automaat van de eenden en kippen nu vaste stek geworden van een rode eekhoorn.

's Morgens ontbijt ik om halfzeven, dan heb ik een halfuurtje voor mezelf tot iedereen wakker is en de grote drukte begint - ik heb namelijk om wakker te worden behoefte aan de Goldberg Variations, thee, toast en zicht op de tuin. Zo vroeg in de ochtend hobbelt Eduard, 'onze' egel al eens voorbij en de laatste tijd ook de kleine, rode eekhoorn. Die laatste hobbelt niet, het is meer een oscillerende beweging dankzij die fraai golvende rode staart. Het diertje heeft een vaste route. Over het terras naar de berk via de berk naar de hazelaar en van daar over de kers naar de walnootboom. Van die boom springt hij over de draad rond het hoenderpark en daar staat de voeder automaat. De eekhoorn moet niet zoals de kippen en de eenden op de trede staan om een handjevol graan, pitten en zaden te krijgen in de voergeul. Hij klimt gewoon als een aapje de automaat op en opent met zijn pootjes het deksel bovenaan. Hij klimt in de automaat en zwemt daar letterlijk in twintig kilo gemengd voer met veel variatie en vitaminen. Hij haalt er de lekkerste stukken uit. De eekhoorn beleeft de tijd van zijn leven ondanks dat de notenbomen in de tuin nog niets bieden. De eenden en kippen vinden alleen het saaie graan in hun voergeul. Strooien in het ren helpt ook al niet. De eekhoorn, weet ik nu, die neemt meer dan hij op kan. Waarschijnlijk doet de overvloed aan eten hem denken aan de oogsttijd en slaat hij nu al prematuur zijn wintervoorraad in. Kippen en eenden, in tegenstelling tot de eekhoorn, laten altijd wat liggen om nog eens terug te komen. Maar dat laatste is zonder de eekhoorn gerekend die er tegen dan al mee weg is. Omdat de eekhoorn het zo bont maakt, lukt het de kippen en eenden minder goed om aan gevarieerd voedsel te raken in hun ren.

Op de overvloedige regendagen in deze lente mogen de kippen en eenden net zoals in de herfst en de winter overal lopen, heb ik nu beslist. Dan staat het ren open en hebben ze meer ruimte en nog meer variatie in hun voeding; groenvoer, slakken, regenwormen. Het is een win-win situatie want ik heb daardoor minder schade in de moestuin en de bloemenborder. Eduard kan het in zijn eentje niet meer halen tegen de invasie van naaktslakken. Bovendien kan ik de eekhoorn nu ongestoord de lekkere stukken laten stelen uit de voeder automaat zonder dat ik me schuldig moet voelen tegenover de eenden en kippen.  

Ondertussen leer ik de kippen en eenden eten uit een slakom dicht bij huis waar de eekhoorn vooralsnog niet durft te eten. Toch niet wanneer de Goldberg Variations spelen en ik ontbijt achter het glas. Maar hoe lang zal dat nog blijven duren?

Feestbuffet à la Franciscus

En nu begint het echt koud te worden...

Ik merk dat mijn eenden de voorkeur geven aan vet voer nu en dat Pi waarschijnlijk toch een woerd is, niet dat dat rechtstreeks iets met de kou te maken heeft maar hij krijgt nu zijn eerste winterkleed en ik merk daar toch een mannelijk trekje in. (De krul in de staart). Zijn juveniel kleed was karamel, een beetje donkerder dan zijn forelkleurige mama. Zijn winterkleed is vlammend van lichtbruin aan de staart naar donkerbruin aan de kop onderstreept door een witte halsband. Ik moet dus dringend een oudere woerd voor de moeder hebben en een jonger eendje voor Pi. Voor de rest hebben ze alles wat ze nodig hebben om de koude winter door te komen.

Maar wat met de wilde vogels? Vorig jaar hebben we een kerstboom vol met vetbollen voor vogels gehangen. Dit jaar een ander feestelijk idee om de vogels in de tuin calorie-bommen aan te bieden. Een feestbuffet. Er is gebak en taartjes en allerlei andere baksels. Een hele tafel vol.

Het enige nadeel is dat iedereen die er op kijkt verschrikkelijk honger krijgt, zin in zoetigheid en zo. Het is een beetje een zaak van “de maag wil ook wat”. Benieuwd wat de impact zal zijn op mijn heupen, om maar één iemand te viseren die er last van zou kunnen hebben…

Pi

kleinste nestje ooit,

één eendje uitgekomen,

maar zo lief als tien!

Eindelijk is het Mathilde gelukt. Ze heeft een pul! En wat voor een pulletje! We weten nog niet of het een woerd of een eendje is maar zie die pientere oogjes en die bolle wangen en die splinternieuwe zwemvliesjes.
Ik stel u voor: Pi! een dag oud op deze foto.

Maar ik hou mijn hart wat vast want er is weer een Grieks drama in de maak in het hoenderren; Mathilde wil niet geloven dat er maar één pulletje is, na vierentwintig dagen broeden op een heel nest eieren. Normaal gezien komen alle pulletjes uit binnen de vierentwintig uur. Dus blijft ze zitten op het nest. Alleen om snel, snel, snel iets te eten en een snel-badje te nemen verlaat ze het nestje en rent dan rond als een, tja, als een kip zonder kop. Pi die volgt zijn moeder als een, tja, als een pas uit het ei gekomen eendje. Arm pulletje, veel te snel moet hij al meerennen en zelfs meezwemmen. Ze liet in haar haast Pi die dapper op de woeste golven meedeinde tijdens Mathilde haar druk, druk, druk badmoment, achter in het vijvertje waar hij alleen niet meer uit raakte. Ik heb er hem moeten uithalen omdat Mathilde alweer druk aan het broeden was op de overgebleven eieren. Zijn bloedstollend gepiep zette de hele tuin op stelten maar zij kwam niet kijken.
Ik merk dat Mathilde bijzonder lomp is met Pi, ze trapt met haar reuze-zwemvliezen bovenop hem en duwt hem het nest uit wanneer ze voor de zoveelste keer met haar snavel de strootjes en veertjes weer dichttrekt over de andere eieren die ze warm wil houden.
Arme Pi, hopelijk red je het in deze harde wereld, maar ik ben alvast heel blij dat je er bent.

Mathilde

Het leeg nest syn-droom

is een nachtmerrie voor de

moegebroedde eend

Ze heeft zeventien eitjes gelegd en een maand lang warmgehouden, gekeerd, gelucht. In het begin van april waren daar nog echt heel koude nachten bij.
Broeden is zwaar werken, al je lichaamswarmte afstaan aan zeventien ijskoude eieren. Je krijgt er in eerste instantie niets voor terug en Mathilde nu achteraf gezien: nooit iets voor terug. Ze heeft uiteindelijk bij dag 'min drie' de eieren verlaten. "Drie dagen overtijd, ze komen niet meer," moet ze gedacht hebben. Ze liep wat uitgeput en verloren rond. Haar broedzak met een vreemde plooi in. Ze waggelde nu echt en misschien denk je dat dat normaal is voor een eend maar Mathilde is een loopeend en loopeenden hebben net geen waggel in hun gang. Ze lopen fier rechtop. Ik heb haar extra krachtvoer gegeven en zie... twee dagen later legt Mathilde haar eerste ei weer. Maar ze legt bewust geen nest, plompverloren ligt het ei midden op het pad, alsof ze niet weet dat je kan leggen in stro of hooi in één van de eendehuisjes. En ik zag toen Filip haar in de nek beet dat ze zich loswurmde en uit de voeten maakte in plaats van zich onderdanig onder hem te vleien. 
Sorry Filip, ze moet eventjes bekomen, vrees ik.
Arme Mathilde...

Komt ze nu of komt ze nu niet?

bescheiden voorjaar

bloeit bijna onopgemerkt

uitvergroot door mij

Komt de lente?

Tegenstrijdige berichten over sneeuw die nog zal komen, en temperaturen die de ene keer aangenaam boven het nulpunt liggen en andere keren er een heel stuk onder.

De ene dag moet ik het water voor de dieren ontdooien, de andere keer kan ik gerust een uurtje blijven plakken bij de beestjes en wat opruimwerk doen in de hokken.

Zoals vandaag. Heel vreemd. Het zag er koud uit en grijs en wat donker maar het was met een trui aan aangenaam tuinieren. (Terwijl gisteren de zon scheen en de temperatuur onder nul lag.)

Tuinieren is misschien veel gezegd want wat ik vooral deed was Mathilde achternazitten die behalve geen moedergevoel ook nog eens moeite heeft om bij haar woerd te blijven. Mathilde is een loopeend.

Ze was van de tuin afgeraakt (uit het ren, uit de achtertuin, uit de voortuin en van de oprit af op straat, dat zijn vier (!) poortjes en poorten die mijn teergeliefde man en kinderen tegelijk hebben laten openstaan.

Filip, haar man is veel verstandiger en die was haar wel gevolgd maar dat laatste poortje was er teveel aan. Hij bleef in de voortuin en kwaakte heel ongerust maar ook wel troostend. Ik bedacht dat het leek alsof hij zei: "Mijn eendje toch, waar zit gij nu? Kom naar hier, ge hebt al zot genoeg gedaan. Straks komen er kleintjes en wat als ze horen hoe hun moeder was zo op de valreep van het moederschap."

Mathilde deed alsof ze het niet hoorde en genoot mateloos van haar vrijheid, ze dronk uit plassen regenwater in het midden van de veldwegel. At gras op het veld aan de overkant.

Filip lokte haar met zachte keelgeluidjes. Ze kwam daar gelukkig telkens weer op af. En denk nu niet dat Filip een doetje is want ik heb hem gezien terwijl hij Mathilde bevruchtte en het was niets om jaloers op te zijn. Hij drukte Mathilde bijna plat, beet in haar nek en wanneer ze probeerde te kwaken, duwde hij haar snavel keihard tegen de grond.

Maar nu was die macho toch zo ongerust over zijn losbandige vrouwtje.

Na anderhalf uur, had ik haar eindelijk te pakken en vooral dankzij het lokgeroep van Filip heb ik haar niet alleen in de tuin maar meteen ook in het ren gezet.

In de winter mogen de eendjes wat mij betreft vrij rondlopen waar ze maar willen, als iedereen maar de poorten sluit.  Nu waag ik me er niet meer aan, vooral omdat ik ook ontdekte dat Mathilde haar eieren overal legt waar het haar uitkomt, of moet ik zeggen waar ze uit haar komen.

Op het midden van een graspleintje, op een terras in een modderpoel.

Ze is niet echt een moedertje.

Ik maakte de rest van de namiddag zo aantrekkelijk mogelijke nesten en foto's van de bloemen in de tuin want ook al is het nog winter, ik wil zo graag dat het al een beetje lente is...

     
   

Voorjaarscadeautje

Krokus, paars met geel 

op een plek waar eerst niets was

voorjaarscadeautje

Zonnig en warm zelfs. Dus laarzen aan en de tuin in. Vandaag zal de creativiteit botvieren in de tuin. Na een winter met behoorlijk wat vriesschade beperkt de creativiteit zich vooral tot opruimen. Potscherven, overal. Alsof er iemand geschoten heeft op onze pottencollectie. Er blijft bitter weinig over van de zesentwintig veelkleurige keramiekpotten op het terras. De heel grote, in terracota en beton zal ik restaureren, de andere zullen dienen als grondstof voor heel wat mozaïek-projecten in het voorjaar en de zomer. Tijdens het opruimen bleek ook dat Mathilde zich creatief ge-uit hadden. Grote eende-eieren verborgen op de meest bizarre plekken. Alsof Mathilde niet wil haar verantwoordelijkheid opnemen. Zo zal ze nooit aan een hoopje eieren geraken die groot genoeg zal zijn om op te broeden. Het is ook nog een heel jong eendje.

Eitje hier, eitje

daar, maar waar zal Mathilde

haar nestje bouwen?