Feestbuffet à la Franciscus

En nu begint het echt koud te worden...

Ik merk dat mijn eenden de voorkeur geven aan vet voer nu en dat Pi waarschijnlijk toch een woerd is, niet dat dat rechtstreeks iets met de kou te maken heeft maar hij krijgt nu zijn eerste winterkleed en ik merk daar toch een mannelijk trekje in. (De krul in de staart). Zijn juveniel kleed was karamel, een beetje donkerder dan zijn forelkleurige mama. Zijn winterkleed is vlammend van lichtbruin aan de staart naar donkerbruin aan de kop onderstreept door een witte halsband. Ik moet dus dringend een oudere woerd voor de moeder hebben en een jonger eendje voor Pi. Voor de rest hebben ze alles wat ze nodig hebben om de koude winter door te komen.

Maar wat met de wilde vogels? Vorig jaar hebben we een kerstboom vol met vetbollen voor vogels gehangen. Dit jaar een ander feestelijk idee om de vogels in de tuin calorie-bommen aan te bieden. Een feestbuffet. Er is gebak en taartjes en allerlei andere baksels. Een hele tafel vol.

Het enige nadeel is dat iedereen die er op kijkt verschrikkelijk honger krijgt, zin in zoetigheid en zo. Het is een beetje een zaak van “de maag wil ook wat”. Benieuwd wat de impact zal zijn op mijn heupen, om maar één iemand te viseren die er last van zou kunnen hebben…

Wortels en Vleugels

We hebben lang gezocht naar een naam voor het achterste deel van de tuin: daar ligt onze moestuin en het hoenderren - 't is meer een hoendertuin want je moet de kippen zoeken tussen de bomen en struiken. En uiteindelijk zijn we gekomen op de naam: Wortels en Vleugels. Want er groeien wortels - en andere groenten maar die hebben ook wortels - en er lopen in een hoenderpark vooral gevleugelde neerhofdieren rond - en ook andere natuurlijk.
Het bord is geschilderd over een namaak-oud-tabak-reclame-bord en hangt nu op naast het poortje.

Als ik mocht kiezen dan was heel onze tuin zoals dit plekje maar omdat niet de hele tuin maar één derde van de tuin is zoals ik het wil, heb ik het gevoel dat dit net een beetje meer mijn tuin is dan de rest.

Welkom! Kom binnen en kijk gerust eens rond: (vooral het hoenderhok, de moestuin* komt hier bij nader inzien niet echt aan bod fotogewijs... Je kan ook hier kijken voor de moestuin.)

* Voor foto's van de moestuin kijk je beter in mei.

Moestuin? Klik hier.

Mathilde

Het leeg nest syn-droom

is een nachtmerrie voor de

moegebroedde eend

Ze heeft zeventien eitjes gelegd en een maand lang warmgehouden, gekeerd, gelucht. In het begin van april waren daar nog echt heel koude nachten bij.
Broeden is zwaar werken, al je lichaamswarmte afstaan aan zeventien ijskoude eieren. Je krijgt er in eerste instantie niets voor terug en Mathilde nu achteraf gezien: nooit iets voor terug. Ze heeft uiteindelijk bij dag 'min drie' de eieren verlaten. "Drie dagen overtijd, ze komen niet meer," moet ze gedacht hebben. Ze liep wat uitgeput en verloren rond. Haar broedzak met een vreemde plooi in. Ze waggelde nu echt en misschien denk je dat dat normaal is voor een eend maar Mathilde is een loopeend en loopeenden hebben net geen waggel in hun gang. Ze lopen fier rechtop. Ik heb haar extra krachtvoer gegeven en zie... twee dagen later legt Mathilde haar eerste ei weer. Maar ze legt bewust geen nest, plompverloren ligt het ei midden op het pad, alsof ze niet weet dat je kan leggen in stro of hooi in één van de eendehuisjes. En ik zag toen Filip haar in de nek beet dat ze zich loswurmde en uit de voeten maakte in plaats van zich onderdanig onder hem te vleien. 
Sorry Filip, ze moet eventjes bekomen, vrees ik.
Arme Mathilde...