Gisteren had ik daar alle tijd voor. 't Is te zeggen, ik was niet in staat veel andere dingen te doen, daar een hele kliek kinderen aan mij toevertrouwd waren. Ze zaten de hele hete middag afwisselend in het zwembad achteraan in de tuin en over de gehele lengte van het tuinpad vooraan in het gezelschap van alle lego-mannetjes die de speelkamer voor de tuin geruild hebben tijdens deze hittegolf. Zelf deed ik de was: machine vullen, uur laten draaien en weer leeghalen, ophangen in de zon en herhalen, herhalen, herhalen... In het uur ongeveer dat de machine telkens de labeur overnam, vouwde ik de was, ondertussen de kinderen in de gaten houdend. Elk kwartier dat vrij was zat ik aan de tuintafel in de voortuin met mijn krijtjes en papier alwaar de twee jongste kunstwerken aan het fabriceren waren onder het voortdurende geklaag, "Mama, wanneer kom je meedoen?"
Ik tekende eerst het blauwe vaasje dat al op de tafel stond en vakkundig gevuld was door mijn oudste dochter (8j). Zij zelf had al het stukje schoonheid gecapteerd.
Daarna de rozen natuurlijk, die konden niet nablijven.
