Litima I

Liefhebben en tuinieren zijn wat mij betreft zeer krachtig verbonden. Het heeft te maken met geduld hebben, met koesteren en met bijzonder intense zintuiglijke ervaringen.

Tuinieren behelst bij Villa Liervinck nogal uiteenlopende taken; de hoenders en hun vele nesten onderhouden, de plassen en vijverkuipen inclusief waterplanten en vissen gezond en in evenwicht houden - spijts de vernielzuchtige eenden, de moestuin aanleggen - elke oogst en tussenoogst opnieuw, de bloemenborder in bloei houden - van februari tot december, het verwilderde bosje waar meer werk aan te pas komt dan de naam doet vermoeden, de komposthoop aanvullen en keren - ook hier is vaak een Japanse delicaatheid nodig om het evenwicht gezond te houden, de siervoortuin de naam waardig maken en het onderhouden van een weilandje dat verlangt een gazon te zijn.  
Straks wordt dat weilandje een stukje kleiner. Ik heb met het uitbarsten van deze lente die zwoel en vochtig de tuin laaft zoals weinig lentes hiervoor, de onweerstaanbare drang om voor mijn drie grote liefdes een eigen tuin aan te leggen.

Een tuin voor de kinderen. Zonder twijfel nu al mijn favoriete activiteit van het jaar. ‘Rosebud’ komt spontaan - en voorspelbaar associatief - als naam bij mij op voor de kindertijdherinneringen in spé. Maar de kinderen verkiezen zelf Litima als naam voor hun plekje. Een samenhorigheidsgevoel dat ik niet in de kiem zal smoren.

We maken een lijst op van alles wat er in de tuin zal komen. Kind-, bij- en vlindervriendelijke bloemen, alweer een nieuw insectenhotel – we hebben al een hotelketen ondertussen, vlinderkastjes, nestkastjes, een moestuin met alleen maar lekkere dingen, een schommel, een kuip met water...

Maar bovenal moet er een schuilplek in. Ons klimaat in acht nemend, liefst een waterdicht plekje. Wegens de vele kleine bewoners in de tuin, liefst ook hoog gelegen. Het evidente – en zeer prettige - besluit is snel genomen: we bouwen een boomhut!

Over enkele dagen beginnen we eraan!

Wordt vervolgd!

Wortels en Vleugels

We hebben lang gezocht naar een naam voor het achterste deel van de tuin: daar ligt onze moestuin en het hoenderren - 't is meer een hoendertuin want je moet de kippen zoeken tussen de bomen en struiken. En uiteindelijk zijn we gekomen op de naam: Wortels en Vleugels. Want er groeien wortels - en andere groenten maar die hebben ook wortels - en er lopen in een hoenderpark vooral gevleugelde neerhofdieren rond - en ook andere natuurlijk.
Het bord is geschilderd over een namaak-oud-tabak-reclame-bord en hangt nu op naast het poortje.

Als ik mocht kiezen dan was heel onze tuin zoals dit plekje maar omdat niet de hele tuin maar één derde van de tuin is zoals ik het wil, heb ik het gevoel dat dit net een beetje meer mijn tuin is dan de rest.

Welkom! Kom binnen en kijk gerust eens rond: (vooral het hoenderhok, de moestuin* komt hier bij nader inzien niet echt aan bod fotogewijs... Je kan ook hier kijken voor de moestuin.)

* Voor foto's van de moestuin kijk je beter in mei.

Moestuin? Klik hier.

Rosalie

glimlach op vier hoefjes,
een roze wolk uitgepakt
op 'n meisjesfeestje.

Groot was de verrassing toen uit het grootste pak op het feestje van ons zesjarig dochtertje een roze biggetje kwam. Nu ja, zeg maar big! Totaal onvoorbereid ook. We hebben een varkensstalletje in de tuin maar tot zover onze voorzieningen. Laat staan onze kennis om dat diertje te geven wat het nodig heeft of te zien als en of het iets nodig heeft.

Ja, ik heb ook Charlotte's Web gezien. En zo'n klein varkentje is om op te eten. Let wel: ik bedoel dit FIGUURLIJK!*

Dus alle begrip dat iemand dat een super-cadeau vindt. Maar één ding is zeker: Rosalie kan niet blijven bij ons.

Ze zal in augustus al een dikke honderdtwintig kilo wegen en kan dan zelf op eigen kracht niet meer uit haar stalletje. Onze tuin is niet voorzien op zo'n zot geweld, andere dieren gaan niet goed samen met een varken, de kinderen zijn bang van een varken, varkens zijn ook niet zo'n goeie combinatie met heel kleine kindjes, een varkentje onderhouden is verschrikkelijk intensief, kostelijk ook. Of ze wordt vijfendertig jaar en ik verzorg haar dus tot ik hoogbejaard ben, of ze moet geslacht worden, een alternatief dat ik al helemaal niet zie zitten, etc etc... Dus, slecht idee... eigenlijk...

De eerste dag gaf mijn teergeliefde het beestje drie keer op vaste tijdstippen eten maar dan was het mijn beurt want de werkweek was begonnen. Ik nam mezelf voor geen oogcontact te maken. Maar dan uiteindelijk gebeurde het. 't was zoals in een film. Behalve de doordringende mestgeur en het gezoem van kolonies vliegen die op voorgaande afkwamen, was het eigenlijk wel romantisch. Rosalie keek in mijn ogen en glimlachte. Echt. Varkentjes glimlachen, dat is geen digitale manipulatie noch in de film, noch op mijn foto's.

Ik was niet meer bij haar weg te slaan. Met de baby op de arm ging ik bijna constant op korte bezoekjes naar Rosalie en Rosalie vond het gezellig, merkte ik.

's Avonds deed ik nog meer opzoekwerk over varkens, las dat ze intelligent zijn en van gezelschap houden. Ineens was Rosalie 'menselijker' dan welk roze varkentje in welke film dan ook.

Ik wil hier niet pleiten voor vegetarisme maar ik ben toch blij dat ik ze niet eet.

De cadeau-gevers zijn er uiteindelijk na een paar dagen op vraag van ons - met wat gemor - weer omgekomen en geloof me, ik had tranen in mijn ogen toen ik Rosalie zag verdwijnen in die kleine camionette. Tegen beter weten in: het ga je goed, lieve Rosalie.

 (*iedereen die me kent, weet dat er voor mij geen diertjes moeten sterven om te eten en zeker geen baby-diertjes.)