Waaidag-bezigheden

Een echte waaidag na een hele nacht zieke-kindjes-bedde-goed-wassen.
Zombie-kinderoppas is de hoogst haalbare ambitie voor vandaag.
En eens mijn ateljeetje digitaliseren.


































 

Vrouwen zijn als wijn

De mannen van de wijnproefclub Vincoeur, waar ik het in deze blog al verschillende keren over heb gehad, zullen gedacht hebben: “Vrouwen zijn als wijn. Die te lang ligt, verandert in azijn.” En zo, na twee jaar elke eerste dinsdagavond van de maand trouw aan drinkebroers en wijn te zijn, mochten wij, hun vrouwen, in plaats van in flanellen nachtjapon alleen in bed te liggen, een babysit zoeken en hun vergezellen. De wijnwereld was voor die ene avond niet meer de exclusieve speeltuin van het zogenaamde sterke geslacht.

Omdat ik niet helemaal onvoorbereid wou deelnemen, werkte ik me wat in in de materie. Ik had natuurlijk wel een kleine basiskennis opgedaan tijdens mijn job waarin ik een wijngids mocht schrijven samen met een specialist ter zake maar ik wou me nu eens verdiepen in de achtergrond. Ik ontdekte dat wijn maken en drinken doorheen de geschiedenis altijd al een mannenzaak was. Het vak en zelfs de wijnstok gingen over van vader op zoon. Vrouwen werden zelfs buitengesloten uit veel officiële wijnorganismen.
Tot in 2000 duurde het vooraleer Jurade de Saint-Emilion, de zeer prestigieuze organisatie van alle producenten uit deze appellation opnieuw een vrouw in haar rangen opnam. Het was geleden van in 1199, – hoezo vrouwonvriendelijke middeleeuwen? Tegenwoordig staan enkele hoogopgeleide vrouwen aan het hoofd van domeinen of runnen ze de vinificatie. Recentelijk worden er zelfs internationale competities georganiseerd waar honderden flessen van alleen maar vrouwelijke wijnmakers worden getoetst.

Er is wetenschappelijk bewijs dat vrouwen eigenlijk over een extra troefkaart beschikken om met wijn om te gaan: objectief bezit de vrouw meer smaakpapillen dan de man. Het potentieel bij de vrouwen is dus hoger maar oefening en techniek zijn natuurlijk nodig om dit te kunnen gebruiken.

En dan is er ook nog het vooroordeel dat vrouwen van andere wijnsoorten houden dan mannen. Vrouwen zouden alleen houden van bubbels, rosé, zoet en lichtvoetige Chardonnay, terwijl mannen meer houden van krachtige rode wijnen. Verschillende onderzoeken en enquêtes, zo leerde ik op het internet, tonen aan dat de smaken gelijklopend zijn maar dat bij de vrouwen inderdaad Champagne  op nummer een staat.

Maar al mijn voorstudie ten spijt was het natuurlijk een beetje een catch 22. Je mag als vrouw dan eens de mannenwereld binnen maar meteen verwachten dat je die avond kennis zal maken met vrouwelijke vinificateurs dat is misschien dan weer te hoog gegrepen zonder de voorkennis van de mannelijke vinificateurs. De gastheer liet het alvast niet aan zijn hart komen en had zijn eigen selectie klaar zonder grappen betreffende de vrouwen want laat ons eerlijk zijn; grappen over vrouwen zijn niet leuk, tenzij ze om te lachen zijn.

De gastheren waren Bart en Hugo van Wijnen Cooreman in Dilbeek.

We begonnen al meteen met een superieure witte wijn van de talentvolle oenoloog Hugh Ryman. Uit biologisch geteelde en handgeoogste sauvignon en sémillon druiven op eikenhouten fusten: Mirabelle du Chateau de la Jaubertie 2011 uit Zuid-West Frankrijk. Het was meteen een voltreffer qua smaak. Maar dat de gastheren wisten hoe een lijst op te stellen, bleek toen de volgende wijn op tafel kwam: de Chablis Grand Cru van Patrick Piuze Bougros die nog rijker en vol ondertonen was.

Bij nummer drie de Beaune Greves – Premier Cru van Domaine Jacques Prieur,

die niet meteen mijn persoonlijke voorkeur kreeg ondanks de boterige smaak en de vanille, lindebloesemgeur, – tot daar het vooroordeel dat vrouwen houden van jonge Chardonnaywijnen – kreeg de spieton een upgrade van tafeldecoratie naar gebruiksvoorwerp. 't Is te zeggen als uitgietbak. Om alle misverstanden tegen te gaan, uit realistische overwegingen, niet omdat ze niet te drinken was. De twee eerste geuten wijn lieten hun staart roeren en we waren nog maar begonnen.

Maar toen kwam Le Haut-Lieu Moelleux 2009 van Domaine Huet Vouvray. Pure nectar en zeg nu zelf, nectar giet je niet weg. Godendrank. Niet veel verschil te merken tussen mannen en vrouwen qua smaakbeleving hier. Honing, appels... een perfecte wijn voor bij de open haard terwijl buiten de wind raast. Het is ook een wijn die hoe later geoogst, hoe lekkerder is. Echt nazomer in een fles. Wie wijn maakt, bewaart zonneschijn zei Dante en deze spreuk is de Le Haut-Lieu Moelleux 2009 van Domaine Huet Vouvray op het lijf geschreven.

Dat goede wijn de bloem in het knoopsgat van de beschaving is, bewees de eeuwig houdbare wijn Le Mont Moelleux Premiere Trie Domaine Huet – Vouvray. De wijn van de gekonfijte druiven -edelrot- en wel van het topjaar 2010. De spieton bleef ook nu niet meer dan tafeldecoratie.

Wanneer je weet dat er maar een glas per wijnstok geproduceerd kan worden dan begrijp je dat deze handgeoogste wijn niet goedkoop kan zijn maar de smaak is onbetaalbaar dus het blijft een goede koop. Eeuwig houdbaar mits vervanging van de kurk om de dertig jaar en eraf kunnen blijven in dat proces. Provisoir hebben we al het apparaat om te herkurken in huis gehaald, dertig jaar is om voor je het weet.

Die laatste wijn is eveneens een echte herfstwijn, een wijn om voor de open haard een boek bij te lezen, "Wine and War: The French, the Nazis, and the Battle for France's Greatest Treasure" van het duo Kladstrup bijvoorbeeld, waarin Huet een blijvende en vooral verrassende indruk op de lezer maakt wanneer hij het over zijn favoriete wijn heeft. Ik kon het niet laten en heb het meteen gezocht én gelezen. Scientia Potentia Est.

Daarna kwam de Moulin A Vent Grande Cuvee – Domaine la Buyère. Beaujolais, hoe meer je er van drinkt, des te aardiger wordt je vrouw, des te trouwer je vrienden, des te zonniger je toekomst en des te dragelijker de mensheid volgens Gabriel Chevallier. Dus wie ben ik om te zeggen dat dit niet zo is. Ik besefte op dit punt ook dat smaken relatief zijn, niet alleen van mens tot mens maar ook van fles tot fles. Het hangt zo hard af van wat je ervoor geproefd hebt en dat wijnproeven zwaar is want bij deze nummer zes, was ik niet meer in staat me volledig te laten doordringen van smaken en geuren. Niet omdat ik te beneveld was, verre van, daar had mijn teergeliefde goed op gelet door telkens na een nipje van mij, mijn glas snel en grondig te legen, soms in de spieton maar vaker in zijn eigen mond. Het is een beetje zoals de hele dag in Musée d'Orsay rond te lopen als je de dag ervoor al een hele dag in het Louvre hebt doorgebracht. Het lijkt de hemel op aarde maar je hersenen stoppen op een gegeven moment met het percipiëren van de esthetica. Niets aan te doen, voldaan is voldaan.

De Château du Prieuré des Mourgues Grande Réserve 2009 en de Saint-Joseph Les Gruyeres Perret 2011 met de zeer lange kurk (54 mm) en dus lang bewaarpotentieel en de Vosne Romanee les Beaux Monts, Premier Cru gingen een beetje aan me voorbij. Dat kan zijn omdat het vooroordeel van vrouwen en witte wijn toch niet helemaal uit de lucht gegrepen is maar het kan ook zijn omdat mijn teergeliefde me danig in bescherming nam tijdens de tweede helft van de proeverij door onder andere mijn glas weg te nemen en zijn glas te delen met me a ratio 1/10.  De vincoeurist die secretaris was en zeer nauwgezet alles noteerde terwijl ik penloos zat te genieten op de bewuste avond – merk ik tijdens dit schrijven en bekijken van zijn notities – liet ook wat enthousiasme varen en vooral de superlatieven vallen naar het einde van de avond toe, maar eigenlijk kan dat ook niet anders, laat ons niet vergeten dat we hier wijn proeven.

En wanneer de wijn is in de man...

dan is ze vooreerst al zeker niet in de vrouw, toch niet als ze een glas delen.

Varkentjes wassen

Op een dag, altijd vroeger dan je denkt, komt het moment, het mythische moment, waarop je kind je inhaalt. In het positieve scenario komt dat doordat je kind met jou als springplank een goeie aanloop heeft kunnen nemen. In het meer pessimistische geval is dat omdat jij op je terugweg bent, maar met een achtjarige houden we het op de vorige verklaring. 

Gisteren, terwijl ik me in de zomerzon door de eeuwige was-/strijk- en plooiberg ploegde, beschilderde mijn dochter een varkentje. Het is een papier-maché exemplaar voor haar collectie spaarvarkens, een overblijfsel van het avontuur met Rosalie I. 

Dat ze het helemaal alleen gedaan heeft, ook het opruimen, is al een mijlpaal maar wat mij vooral verbaasde was het fijne schilderwerk en de afwerking. 

Ontroerd stel ik u voor: Rosalie II, geschilderd door mijn dochter:

Over bloemen en mensen

Een hele tijd geleden schreef ik al eens over mijn droompje om rozen te zitten tekenen in mijn voortuin.
Gisteren had ik daar alle tijd voor. 't Is te zeggen, ik was niet in staat veel andere dingen te doen, daar een hele kliek kinderen aan mij toevertrouwd waren. Ze zaten de hele hete middag afwisselend in het zwembad achteraan in de tuin en over de gehele lengte van het tuinpad vooraan in het gezelschap van alle lego-mannetjes die de speelkamer voor de tuin geruild hebben tijdens deze hittegolf. Zelf deed ik de was: machine vullen, uur laten draaien en weer leeghalen, ophangen in de zon en herhalen, herhalen, herhalen... In het uur ongeveer dat de machine telkens de labeur overnam, vouwde ik de was, ondertussen de kinderen in de gaten houdend. Elk kwartier dat vrij was zat ik aan de tuintafel in de voortuin met mijn krijtjes en papier alwaar de twee jongste kunstwerken aan het fabriceren waren onder het voortdurende geklaag, "Mama, wanneer kom je meedoen?"

Ik tekende eerst het blauwe vaasje dat al op de tafel stond en vakkundig gevuld was door mijn oudste dochter (8j). Zij zelf had al het stukje schoonheid gecapteerd.

Daarna de rozen natuurlijk, die konden niet nablijven. 

Daarna nam ik een groter werk in aanleg  ter hand, gebaseerd op een vakantiekiekje -tegenlicht- rechtstreeks uit Italië. Het was mijn zeer sympathieke buurman - van de bank - en mijn niet minder sympathieke buurvrouw, samen op een bankje -niet de bank - in Italië dus waar hun dochter zeer recentelijk gehuwd is. Ik had al beloofd dat ik bij wijze van waardering voor hun vriendschap hen zou portretteren. En eigenlijk was ik daar al een paar weken mee bezig, schetsen en voorstudies, ik ben niet zo goed in portretten van realistische mensen tekenen, beter in bloemen, maar deze mensen zijn echt bloemen van mensen dus ik maak graag een uitzondering. En na mijn handen wat losgetekend te hebben met de bloemen, waagde ik me aan de finale laag van hun portret en op die hete dag gisteren, is het eindelijk afgeraakt; ik stel u voor, twee bloemen van mensen:

Biodynamische wijn - Vincoeur-dames

Ik vertelde al over het exclusieve groepje waarvan mijn lief deel uitmaakt: VinCoeur, de wijnclub.
We zijn negen maanden later nu en dus is het opnieuw mijn lief die gastheer is. Het thema dat mijn lief gekozen heeft deze keer is nogal gewaagd: biodynamische wijn.

Samengevat: wijn gemaakt volgens de kernprincipes van Rudolph Steiner en met het vermijden van kankerverwekkende chemicaliën. Ik ga hier zeer kort door de bocht maar je kunt op internet zeer uitgebreide tekst en uitleg krijgen die ik niet beter kan brengen. Het is zoals alles wat ecologisch is, een modetrend op dit moment en zelfs wijntijdschriften die normaal niet veel aandacht besteden aan biologische teelt, spreken nu met lof over de biodynamische benadering. Het wordt zelfs het neusje van de zalm genoemd.En niet alleen omdat de wijnboeren voor hun eigen gezondheid liever de oorspronkelijke ambacht weer willen uitoefenen maar ook omdat de wijn beter is dan bij de snelle, industriële, commerciële manier. Nihil sub sole novum.

Omdat het thema gewaagd is, heb ik meteen ook een gewaagd tintje aan de traktatie, mijn bescheiden inbreng, gegeven. Aangezien er geen vrouwen in de wijnclub zitten, heb ik behalve biodynamische lekkernijen, een paar VinCoeur-femmes gemaakt om de wijnavond te kruiden. Geniet ervan heren!

Eindeschooljaarcadeautjes

Twee weken voor het einde van het schooljaar spelen bij mijn kinderen twee emoties hoog op: schuldgevoelens bij de ene, weemoed bij de andere. Het eindresultaat is hetzelfde: "Mama, ik wil iets maken voor de juf."
Om het wat handelbaar te maken, laat ik ze altijd iets gelijkaardigs maken waarbij ze intensief kunnen werken eraan zonder dat we de juf met een te groot wat-moet-ik-daarmee-aanvangen-probleem opzadelen.

Het werd een klassieker ondertussen: een vilten tasje voor elektronische gadgets en voor de niet-adepten daaraan dient het natuurlijk voor papieren zakdoekjes. De versiering werd een vilten applicatie. De techniek was in navolging van mijn bezigheid enkele weken geleden: naaldvilten.

Tilia maakte een L voor de liefste juf van de wereld die toepasselijk Lieve heet.
Linus maakte een pauw voor zijn mooie juf, Sofie.
Marit een hartje voor haar lieveling LUFLIEN. (juf Lien) Bij haar gebruikte ik een bescherming op de viltnaald.

Als extraatje en ook voor de buschauffeur (André) en zijn lieftallige begeleidster (Martine) maakten ze nog spelden om belangrijke dingen bij elkaar te houden of op hun revers te steken met een klaproos en hun naam op. De bloempjes zijn van papier-maché gemengd met cement (idem techniek voor onze 'vlinderbadjes' van de vorige post.) Dus redelijk robuust.

Bedankt aan alle mensen die dit schooljaar er waren voor ons en bedankt voor het geduld, de goeie lessen en de levenswijsheid en dat beetje extra dat het leven zo aangenaam maakt.

Liefs!
x x x

Zomer - betonwerken en 'mijn' tuinbank.

De zomer is begonnen, is het niet in de temperaturen, dan toch in onze gedachten.
Toetsen voorbij en er passeert al eens een verlanglijstje met activiteiten voor deze vakantie, vol spellingfouten en onrealistische dromen.
De reisplannen zitten wat vast bij mijn teergeliefde die zoals elk jaar twijfelt tot we bijna moeten vertrekken.
Wat de tuin betreft beperkt de kleurenpracht zich voorlopig tot vijftig tinten groen. Vandaar de drang misschien om een handje te helpen met kleur in de tuin brengen. Zoals vandaag: betonwerken. Als ik had geweten hoe eenvoudig en prettig werken het was, ik was er al vroeger aan begonnen.
Hierbij al enkele bescheiden werkjes, stapstenen, een bloempothand, vlinderbadjes (in de vorm van klaprozen op hoge stelen) en terwijl we toch wat foto's posten: ik ben de eigenaar van een tuinbank à la carte. De lange bank waar ik van droomde, in elkaar gestoken door mijn zeer sympathieke buurman. x x x

Vilten

Zowel het woord als het materiaal brengt bij mij een zintuiglijke betovering teweeg.
Deze prehistorische ambacht - en hier valt geen greintje ironie te bespeuren, de oudste viltwerken zijn geschat op zesduizend vijfhonderd jaar - is een van mijn hartstochtelijke bezigheden.
Terwijl mijn lief zich op zijn eigen hartstochtelijke bezigheid, namelijk zijn VinCoeur stortte de afgelopen eerste dinsdagen van de voorbije maanden, viltte ik noest een geschenk in elkaar. Het weer deed op die late avonden fideel mee zodat ik me in een prehistorische grot of minstens in een Keltische plaggenhut waande terwijl het buiten koud en nat was en ik me bij het licht van het vuur in de kachel en wat kaarsen - want zo spendeer ik het liefst mijn avonden alleen - volledig kon overgeven aan dat gruwelijk gevaarlijk instrument, de viltnaald, een ijzingwekkende scherpe naald met minuscule maar genadeloze weerhaakjes. Het grof gerasp van de naald in de wol en de onderliggende bescherming klinkt als muziek in mijn oren en past bij het geluid van een brandend vuur zoals erwtjes bij worteltjes passen.
Zes viltnaalden en een veelvoud uren later was mijn handgemaakte liefdesbetoog klaar en het mooiste van al - vond mijn lief - is dat ik het gemaakt had terwijl hij er niet was, want hij gruwt van het geluid van de viltnaald.
De gustibus et sonus non est disputandum.

Het labyrint voor nieuwsgierige kindervingers in onze tuin.

Vingerlabyrint,
waar koning Zon regeert, waar-
om uitweg zoeken?

Onder de bedwelmende bloesem van de blauwe regen staat op een kleine helling dit labyrint in de rustige kant van onze tuin. Het is zo rustgevend als zand vegen, grind harken of plaatjes kleuren. Surfen op fysiek niet onprettige ervaringen terwijl je gedachten vleugels kunnen krijgen.

Helling roept: Hoger!
Maar ik ga in cirkels, krijg
hoogte van mezelf.

Als ik geweten had dat het zoveel plezier en 'lummel'-tijd bracht voor de kinderen, had ik het er al veel eerder gezet. Want lummeltijd is echt een sterk onderschat onderdeel van de kindertijd. 

Hoe en wanneer kunnen ze anders leren dromen en vooral creatief denken?

De verleiding

Ondanks dat ik meer dan een decennium gewerkt heb in de reclame-wereld of misschien juist daarom schrijf ik dit stukje. Ik verbaas me al mijn hele leven over mensen die zeggen: “Ik laat me door reclame niet beïnvloeden”. En voor zowat negentig procent van de mensen die ik ken, geldt dat. Als dat echt zo zou zijn dan zou die hele reclamewereld geen miljoenenzaak zijn.

Tijdschriften en kranten leven erop, televisieprogramma's en het hele internet bestaan alleen door reclame. Bizar als je bedenkt dat dit eveneens onze enige informatiekanalen zijn.

“Maar ik niet!”

Nee?

Creatievelingen die wars van voorgeschreven regels Apple kiezen...

Zin in een Coca cola...

Zin in fastfood...

De Tablet? Dat ding dat eigenlijk alleen maar bestaat en verkocht wordt bij gratie van reclame en niet omdat het nuttig is of we er nood aan hebben. Elke reclamespot voor de Tablet heeft als doel een nieuw 'nut' te verzinnen voor het milieuonvriendelijke gadget.

Zelfs toiletpapier, microgolf-producten, mascara, bepaalde dranken, tandpasta, deo, badschuim, 'echte merken'... zouden we van nature niet 'willen' maar worden ons aangeleerd en aangesmeerd door de reclame.

Coca Cola heeft een reclame-budget van meer dan twee miljard dollar per jaar. Het is de grootste adverteerder ter wereld. Twee miljard dollar per jaar voor één product en we worden dagelijks constant met grote merken bestookt. Hoe zou de wereld er kunnen uitzien als we dat budget aan iets anders zouden kunnen uitgeven?

Mijn fantasie slaat op hol.  Milieu, cultuur, onderwijs...

Ik weet van mezelf dat ik me enorm laat beïnvloeden door reclame. Daar dient reclame ook voor. Het is ingenieus in elkaar gestoken om je te verleiden, jaloers te maken en te beïnvloeden zonder dat je het gevoel hebt dat je beïnvloed wordt. Zoals mijn lief me op het moment van dit schrijven probeert te overtuigen dat hijzelf niet - nooit - in geen enkel geval beïnvloed werd, wordt of zal worden door reclame. Maar dat maakt de reclame net zo sterk, dat je de illusie hebt dat je over een vrije keuze beschikt. Ik kan ervan meespreken, het is hard werk goede reclame maken.
Als je reclameblaadjes niet bekijkt heb je minder de drang om iets te willen, zo simpel is het. Als je niet weet dat het bestaat dan wil je het niet. Als je het niet ziet dan heb je geen vertekend beeld van de werkelijkheid en dan ben je blijer met jezelf, je gezin, je partner, je kinderen, je huis en alles om je heen omdat je ze op een ander niveau bekijkt dan puur vergelijkend. Als je vergelijkt met een ideaalbeeld ons ingegeven door de reclame in het algemeen ben je eigenlijk al slachtoffer van de reclame zonder dat je het weet.

Soms – uit bezorgdheid voor mijn kinderen en mezelf – wil ik een bordje hangen aan mijn brievenbus, “Geen reclame”. Reclameblaadjes zijn tijdrovend en maken je ongelukkig.
Maar weet je... ik heb het papier te hard nodig. Het is gratis en met de bergen papier-maché die hier worden geproduceerd hebben we nooit papier genoeg. Bovendien biedt reclame mooie plaatjes op onwaarschijnlijk duur glanspapier dus ideaal om collages te maken.

Zoals deze bijvoorbeeld.

“De Verleiding”

Gemaakt uit direct mailings, is dat niet passend?

Waarom schoonheid gelukkig maakt

Een tijdje geleden heb ik het al eens geschreven in het tot nu populairste stukje op deze blog: Zen is lelijk. Maar naast het daar beschreven wetenschappelijke bewijs kreeg ik nu ook nog eens een artistieke bevestiging van Beatrix Kleuver, binnenhuis- en tuinarchitecte.
Zij zegt: 'In mijn eigen leven heeft het me lange tijd gefrustreerd dat ik het gevoel had "alleen maar mooie plaatjes te scheppen" inmiddels is wetenschappelijk bewezen dat de wereld juist gelukkig en beter wordt van schoonheid."
Het is een beetje zoals kunnen toveren, kunst maken, van niets of afval een voorwerp maken dat fijn is om naar te kijken of om te hebben. Vandaar dat het zo'n bevrijdende bezigheid is. Of het nu een schilderij is, een tekening of een geverfde stoel of zetel of bloemsierkunst.
Bloemsierkunst? Ja, ikebana is niet voor niets een van de hoogste kunstvormen in Japan. En hoewel die complexe bezigheid in mijn curriculum zat aan de unief van Tokio, vind ik een eenvoudige bos veld- of snijbloemen uit de tuin in een vaas ook nog altijd bijzonder kunstzinnig in huis.

Kunst is niet alleen voor de 'elitaire minderheid' alhoewel een hele kliek 'kunstzinnigen' ons dat probeert wijs te maken, kunst is voor iedereen. Vandaar dat ik geneigd ben om kunst die niet breed gesmaakt wordt, minder goede kunst te noemen in tegenstelling tot wat nu algemeen aanvaard wordt door kunstcritici. Kunst geeft de mensen de kans zich te uiten en hun blikveld te verruimen. Het is een beetje zoals op reis gaan. Het neemt je mee naar een andere omgeving, soms een andere werkelijkheid. Dat gevoel geeft genot en genot maakt gelukkig. Of het nu goed eten of verliefdheid betreft, de zon op je huid, goed gezelschap of liefde, poëzie, een overwinning, een stille avond, muziek – hoe fysiek, subliem of overweldigend genot ook voelt, het is een chemische en elektrische activering van bepaalde zones, cellen en paden in de hersenen. Hoe sterker die activering is, hoe sterker het genot voelt, van mild plezierig tot complete extase.

De zones, cellen en paden in onze hersenen waar wij genot ervaren, worden in de neurowetenschappen samen aangeduid als het ‘beloningssysteem’. Het wordt geactiveerd door signalen uit zintuigen of uit andere hersendelen, die onder andere humor, schoonheid of oorzaak en gevolg herkennen. Het beloningssysteem heeft een duidelijk evolutionair doel: het eten van goed voedsel, zoeken van een ideale woonplek en het nastreven van liefde hielpen onze voorvaderen op voor de hand liggende wijze met overleven. Maar zo eenvoudig is alles niet verklaard: wie verschillende vormen van genot bestudeert, komt al snel moeilijk uit te leggen verschijnselen tegen.

Genieten van humor heeft nog een duidelijke sociale functie die evolutionair voordeel kan geven. Bij het genieten van een mooi landschap wordt het al moeilijker. Dat wordt soms als ‘herkennen van een aantrekkelijke habitat’ verklaard, maar daar vallen dan kennelijk voor veel mensen woeste kusten en gletsjers onder. Nog ingewikkelder wordt het in het geval van kunst. Wat voor evolutionair voordeel geeft het genot van een mooi gedicht, of van muziek?

‘Het is niet genieten van kunst op zich dat een evolutionair voordeel geeft, maar het genieten van iets moois’, zegt hoogleraar neurobiologie Dick Swaab. ‘Wat de functie is van genieten van kunst en hoe het precies gaat, is niet bekend. Er is wel getest hóe het genot van kunst plaatsvindt. En daarin verschilt het niets van alle andere vormen van genot, namelijk door het activeren van het dopaminesysteem in het beloningssysteem van de hersenen. Laat dat aan de ervaring niets af doen. De magie van de wereld en van het genot blijft hetzelfde.' En daarmee ben ik terug bij magie en het toverachtige van mooie dingen maken.

Andere mensen worden er gelukkig van en de maker heeft iets verwezenlijkt. Het is een win-win-situatie en het mooie is: 'We zijn allemaal kunstenaars', zo zei J.J. Rousseau - ik schijn hem nogal veel te citeren de laatste tijd, dat heb je met nachttafelboeken - maar ik vind dit een bijzonder nuttige stelling. Zoiets lezen is brandstof om steeds weer nieuwe dingen te scheppen waardoor mensen zich gelukkig voelen.

En daarin leg ik heel mijn ziel.

Zilversmid

Meestal wanneer er eigenlijk wat hetere ijzers te smeden vallen, krijg ik zin om zoals de spreekwoordelijke schoenlapper niet bij mijn leest te blijven. Niet dat ik werkelijk een bepaalde leest heb, ik ben meer de mens van twaalf stielen, dertien ongelukken gezien ik zo'n rusteloze natuur ben die alles wil proberen. Maar het schuim blijft bovendrijven en mijn passies schilderen en schrijven komen wel weer telkens boven maar nooit in zo'n intens langdurende sessies dat ik mezelf werkelijk kan perfectioneren zoals zou moeten.

Ditmaal werd het zilversmeden. Schitterend vak. Een ring was de doelstelling. Hoewel ik onvoorstelbaar veel bewondering heb voor het goddelijke filegraanzilverwerk zoals het in Malta wordt gemaakt, ben ik aardser, lomper zeg maar. Ik werkte met twee spelden als werktuigen maar maakte toch een redelijk robuust juweel. Het is een combinatie van al mijn liefdes, of toch een groot deel ervan: lezen, boeken, schrijven, antiquariaat, tuinieren, zonnebloemen.
Onvoorstelbaar mooie ervaring wanneer het zilver witgrijs uit het vuur komt en dan langzaamaan door het polieren zilver begint te glanzen. 

En alweer eens bedenk ik dat ik weer jong wil zijn en op de drempel van de universiteit staan, zoals ik me vandaag voel: ik zou me keren en een opleiding zilversmid volgen.

Het belang van 'lui' zijn en van radijsjes kweken (respectievelijk voor ouders en kinderen)

Het voornaamste streven van het industrieel kapitalisme is het scheppen van hulpeloze mensen. Hulpeloze mensen zijn afhankelijk van anderen, van 'specialisten', van industrie en van geld.
De markteconomie is de gedicteerde oplossing. Als we dus teveel voor onze kinderen doen dan helpen we hen in het keurslijf van een hulpeloze mens.

Voor Tom Hodgkinson, auteur van The Idle Parent en zijn voorgangers Jean-Jacques Rousseau en D.H. Lawrence is dit de vrijgeleide om een luie ouder te zijn. Voor Hundertwasser is het de reden om zijn eigen toilet uit te vinden en voor Lev Tolstoy om zelf zijn schoenen te maken.

Ik wil het zelf zo ver niet doortrekken maar ik geloof wel oprecht in de bovenstaande stelling.

In het begin van 2013, een seizoen of vier geleden lijkt het wel als we ons door de klimatologische condities zouden laten leiden, beslisten we om te gaan voor de transitiegolf die nu door de Westerse wereld trekt en eigenlijk niet meer inhoudt dan dat we gaan leven zoals onze overgrootouders deden uit noodzaak en onze ouders uit idealisme in hun gouden hippietijd. Nu wordt het alweer noodzaak, maar ditmaal niet omdat we geen mogelijkheden hebben zoals onze grootouders maar omdat we er teveel hebben.

Ik zou hier kunnen een bijbel schrijven over wat we allemaal doen om niet of toch veel minder mee te draaien in de consumptie-mallemolen maar er zijn al genoeg predikanten op het web. Ik heb noch de ambitie noch de goesting om daarover te schrijven, onszelf daarbij onvermijdelijk te idealiseren en daardoor andere mensen met een slecht gevoel achter te laten. Kort samengevat kopen we nog een minimum aan spullen en proberen we zelf groenten te kweken of fietsen we er om naar de plaatselijke bioboerderij. We eten 'traag' brood, recycleren en verstellen onze kleren.

En of kinderen nu wel of niet kneedbaar zijn, of het nu opvoeding of aanleg is die aan de basis ligt van hun karakter, hun intellect of latere carrière, ik geloof er sterk in dat een kind dat leert voor zichzelf zorgen een betere volwassene is. En als mijn oudste die een onvoorstelbare sloddervos - tiens - en chaotische vergeetkous is, nu naar school trekt zonder schooltas, met een half gevulde lunchdoos of met alweer een veel te korte jeans of twee verschillende kousen dan denk ik - nee hoop ik - dat hij het misschien leert tegen dat hij volwassen is. Laat hem nu nog wat klunzen want het is oneindig veel charmanter als een tienjarige met zijn hoofd in de wolken loopt met aan zijn voeten twee verschillende kousen dan dat een volwassen man gebukt gaat onder de spot van gestroomlijnd levende mensen omdat hij die fase nog door moet.
Of wensen we onze dromers allemaal een slaafse partner toe die kousen, ondergoed en een schoon hemd zal klaarleggen voor de door ons afhankelijk gemaakte mens?

Bovendien lopen we binnen het gezin allemaal minder als kippen zonder kop rond als iedereen een stukje verantwoordelijkheid leert opnemen. Huishouden is al zo'n onaangenaam werk, je kan het maar beter tot een minimum herleiden en meer tijd vrijmaken om te lezen, te creëren, te denken, te schrijven, te schilderen, te klussen, te tuinieren, te bakken en te koken en plezier te maken met elkaar zodat je daar ook al geen geld meer aan moet uitgeven.

In afwachting van hun zelfredzaamheid experimenteren onze kinderen nu in hun eigen vierkante meter moestuin en voorzien ze ons van radijsjes bij het aperitief. Merkte je overigens al op dat 'radijs' een stukje van 'paradijs' is? Kinderen die in aarde wroeten hebben niets anders nodig, geen speelgoed, geen aandacht... De ouders kunnen lezen, zelf tuinieren of aperitieven met vrienden. Beter kan het niet worden.

De nieuwe man en de nieuwe wereld worden op dit moment gemaakt. Dus ouders van nu, geniet van de zon als die al eens wil schijnen en laat je kinderen in de aarde wroeten en leren hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen. Rome is niet in een dag gebouwd maar je kunt wel redelijk snel je eigen paradijsje creëren met deze twee tips. Het zijn bovendien 'investeringen' in zowel een prettige vandaag en een betere wereld voor morgen.

"Pauze" 3D-manifest voor het recht op pauze

Titel Installatie:Pauze
Uitvoerder: Jennifer Vrielinck

"Manifest voor het recht op pauze. Je hebt maar één leven. Doe wat je graag doet. Doe het vaak. Als je geen tijd genoeg hebt, stop TV kijken. Zoek niet naar de liefde van je leven. Sta stil. Neem een pauze en laat de liefde jou vinden. Doe dingen waar je van houdt. Gebruik en hergebruik. Analyseer niet alles. Open je armen voor anderen,verenigd in verschillen. Pauzeer en vraag wat iemands passie is. Stop de sleur door je inspiratie te delen met anderen. Wandelen, lezen, schrijven, creëren, wolken bekijken, reizen en verdwalen zijn de enige manieren om jezelf te vinden. Stop af en toe om dingen te bedenken die je wil creëren. Het leven is kort, leef je droom, neem de tijd, neem een pauze en deel je passie.”

Collage - recyclage - installatie op de tentoonstelling BazArt van 25 april tot en met 4 mei 2013 in de Wattenfabriek Herzele.

De installatie is een soort Utopia in het teken van Pauze. Het staat symbool voor de Wattenfabriek met beneden de bibliotheek. Bibliotheken zijn altijd goed voor een blind date met een boek. Symbolisch doordat de boeken hier van de kaft ontdaan zijn. Erboven vind je allerlei vormen van ontspanning uitgebeeld, net zoals er ook in de ateliers boven in de wattenfabriek allerlei ontspanning kan gevonden worden en de 'heilige drievuldigheid' in de rechterkant van de installatie beelden de constante stroom van inspiratie uit. De spiegel verwijst naar 'iedereen die erin kijkt' dus ook jij. 

Wat de commentaar betreft van de jury, het gevoel van overdaad, is correct opgemerkt want ik wou die overdaad in de vrijetijdsbestedingen symboliseren. Iedereen die kinderen heeft die een paar naschoolse activiteiten volgen, kent dat fenomeen. Eerst weet je niet wat kiezen en na een paar jaar kan je niet kiezen wat je best zou laten vallen.

Doordat ik in het dagelijks leven 'toer' met mijn schrijfkoffer in scholen en bibliotheken in Vlaanderen kwam ik op het concept van een draagbare cultuurtempel of toch cultuurkapelletje. Een winkel of een marktplek voor allerlei waren, een collectie ideeën, een installatie dus.

Doordat een van de workshops die ik geef “Hoe schrijf ik een manifest” is, vond ik het niet meer dan passend een manifest voor de Pauze te schrijven. Een manifest heel expliciet (manifest) dus, wordt meestal gebruikt om politieke meningen en/of haat uit te dragen, dus heb ik die grens overschreden door dat te doen voor 'de pauze' met een knipoog naar de Amerikaanse moraliteit.

Idee, concept, visie omtrent het werk:
De installatie is een 3D manifest voor het recht op pauze
– voorkant: internationaal symbool 'Pauze'
– achterkant: het manifest in woordcollage gerecycleerd drukwerk
– binnenkant: letterlijke invulling van pauze
boeken, 'blinde' boeken, ontdaan van seculiere verleiding (omslag, kleuren, marketing)
inspiratie die binnengegoten wordt
Pauze is een moment met een gouden randje, vandaar de gouden rand rond de taferelen
Spiegel: jezelf
Groen, de natuur in de het hoofd en in de spiegel ziet de kijker zichzelf midden in het groen. 
Deze draagbare installatie is een nieuw soort 'kapelletje'. Het geloof: de pauze.
Waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men groen tegen. Zoek het, vind het, neem een pauze.

Gebruikte materialen + herkomst:

– Wijnkistjes aan elkaar gemonteerd met oude slotjes en scharnieren
wieltjes van een oud kastje.
Linkse binnen-deel:
– boeken (vrijetijdsboeken uit kringloopwinkel), boekkaften weggenomen en ruggen in linnen herplakt. Eigen Ex-Libris.
– tekst erboven is collage uit de boekkaften
– plank lag bij brandhout
– kijkdoos-tafereel: soldaatjes uit de kringloopwinkel die met behulp van vijltjes en tangetjes 'burger' zijn gemaakt en allemaal een vrije geest symboliseren: lopen, liggen lezen,
pamflet ophangen, beeldhouwen, wandelen... in een labyrint die staat voor: Ken jezelf.
Rechtse binnen-deel:
– spiegel uit kringloopwinkel
– decadry-wrijf-letters uit kringloopwinkel
– restjes knutseldraadjes uit rommellade
– gietertje uit de kringloopwinkel
– drie figuren gemaakt van lege drankblikjes als lichaam, kapotte kousen en een stuk jeansbroek als kleren (verstevigd met houtlijm),
hoofden gemaakt van wc-rolletjes in vorm gekneed met water en houtlijm, de kapsels zijn nep-planten uit de kringloopwinkel (uit bloemstukje)
Alles is 'vernist' met wateroplosbare houtlijm of gekleurd met milieuvriendelijke powertex.

Plagiaat: De pauwen gaan lopen met de paar mooie veren van een Liervinck.

Het kan niet onopgemerkt gebleven zijn dat hier minder enthousiast allerlei gedeeld wordt.
Niet een gebrek aan inspiratie of aan eindresultaten ligt aan de basis, wel integendeel. Het is eerder een angst om nieuwe borelingetjes te grabbel te gooien op internet. 

Deze link is al op aanraden van heel goed bedoelende en vooral mensen met een goede inborst doorgegeven aan uitgeverijen en productiehuizen. Mensen die oog hebben voor leuke dingen en wat meer aandacht willen voor Villa Liervinck.

Nu een tijdje geleden alweer een 'gemarketingd' succes in boekvorm uitkwam inclusief tv-ster, was de verbazing niet klein dat een paar Villa Liervinck-prutsen 
l-e-t-t-e-r-l-i-j-k overgenomen waren. Niet op de manier waarop je niet meer weet wat het oorspronkelijke was of als onderdeel van een leuk ideetje aangevuld met eigen fantasie, nee, letterlijk. Opbouw, zelfbedachte - door mij - technieken en afwerking. Het plagiaat werd met verzwaard hart gekocht - door mij - en thuis onder de loep genomen, alle publicatiedata op Villa Liervinck waren van lang, zeer lang voor de productie van het programma en het boek, zelfs van voor de plannen voor het programma en het boek, eigenlijk van voor dat 'prutsen' hip begon te worden. Sterker, het boek is van een hele poos na het doorsturen van de link naar deze site naar de betreffenden. Jammer vind ik dat. Dat pauwen gaan lopen met de paar mooie veren van een Liervinck. 't Is niet dat ik de spotlights wil en het applaus, ik ben meer een achter-de-schermen-mens, anders zou ik deze link veel meer promoten en marketing voeren maar dat is niet mijn prioriteit. Maar dat mijn creaties gebruikt worden om geld uit te slaan en dat er zelfs geen bronvermelding af kan... En dit voorbeeld was enorm frappant, zelfs mijn driejarige riep enthousiast naar het betreffende object in de glazen kast wijzend: Kijk! Zelfde! maar ook dichte vrienden wezen me al vaker op kleine publicaties in tijdschriften en op andere sites die onbeschaamd overnamen zonder vermelding. Het steekt toch altijd.

Hier wordt ondertussen verder gecreëerd (hype of niet, hip of niet, het is de aard van het beestje). Maar dit beestje zal niet meer op dezelfde manier zijn eieren te grabbel leggen. Nee, misschien komt er wel een Villa Liervinck-boek dat al dat - niet op internet gegooide - schoons zal bundelen als er interesse zou zijn. Anders trekken we misschien wel naar Parijs, daar staan studio's voor een appel en een ei. Er is zelfs een woonplek boven. Het enige wat je moet aantonen is dat je 'kunstenaar' bent. (Meer dan twee werken per week maken of al een paar stukken verkocht hebben) Check! Check! En dan beginnen we een Villa Liervinck- galerij. Villa Pinson de Lyre of zoiets zal dat dan worden. Dit weekend nog maar eens een kijkje gaan nemen?

In het kleurrijke Belleville?

Of in het toeristische Montmartre?

Passie voor het ongrijpbare Moderne kunst en hoe we het kunnen leren van een peuter.

Er is iets moeilijk met moderne kunst. Het heeft de filter van de tijd nog niet doorgemaakt en daardoor weten we niet welke stukken universeler zijn dan andere.

De 'verschietachtigheid' vervalt ook met de tijd en dat heeft allemaal invloed op of een werk een klassieker wordt of niet. Zelf ben ik een leek. Wanneer ik door musea loop met teveel moderne kunst ga ik me fixeren op slordige afwerkingen en dat lijkt bij de meesten een voorwaarde te zijn. Wat ik dan weer niet snap want kunst, is toch tonen wat je kunt en is dat dan niet een beetje gemakzuchtig. Je hoort het, ik ken er niets van. Blijkbaar.

Maar gisteren toen mijn drie kinderen besloten om de lente zelf binnen te halen en paasdecoraties te maken - ik heb er zelf echt gee-ee-een zi-i-i-i-i-i-in in met die ijzige temperaturen buiten - kreeg ik een epifanie. En wel door onze jongste. De twee groten (8 en 10) maakten een klassieke kip van een punt in geel karton met vleugels van uitgeknipte handen (hun eigen handen) en een snavel en kam van rood papier. Poten van karton aan dunne touwtjes-benen. Heel klassiek, heel herkenbaar, heel simpel. De kleinste (net 3!) keek naar de kippen in de tuin en naar de groten hun “fees-mus” want ze ziet alles nu in termen van een feestje met haar verjaardag net voorbij. Ze zag de kip niet in het klassieke werk van broer en zus, dus besloot ze af te wijken van de vaste vormen. Ze nam papier en knipte en plakte mee.

Het plezier haar het papier en karton te zien sorteren en de opstelling te bouwen was op zich al een belevenis maar ik zag een concentratie die me deed denken aan Pollock in de film over zijn leven. Dit was niet zomaar kliederen. Dit was de allerindividueelste expressie van een allerindividueelste emotie. Kunst dus.

Ik heb haar nog nooit zo blij gezien met het eindresultaat. Meestal begint ze alles wat ze maakt meteen te verknippen maar ditmaal moest het bij de andere werkjes staan. En als je haar vraagt, “Welke is de mooiste kip?” dan wijst ze enthousiast de hare aan maar ze geeft wel wat krediet aan broer en zus want ze zegt er altijd bij: “Zus de grootste, broer de kleinste 'fees-mus'" en ook “Allemaal spiesiejaal”.

Als ik nu naar de kippen kijk, zie ik in de jongste haar kip inderdaad een heel enthousiaste kip. De kwestie is alleen maar: durven kijken op een andere manier om uit te drukken wat je ziet. Ik zie zelfs dat het Tsjiep is en niet Dijl die ze gemaakt heeft.

Aroma-bar

Ik vertelde al eens over de wijnclub VinCoeur waar mijn lief zich elke eerste dinsdag van de maand met acht andere mannen een hele avond verdiept in wijn. De ene keer al dieper dan de andere keer.

Af en toe doet die wijnclub een expeditie extra muros en op één van die uitstapjes werd mijn lief verliefd - gelukkig voor mij - op een wijnproeversgadget. Een aroma-bar meer bepaald. De bedoeling van een aroma-bar is je neus als wijnkenner trainen. Want er zijn zoals iedereen wel weet slechts vier smaken (zout, zuur, zoet, bitter), vijf voor de muggenzifters (umami) en zes voor de mierenneukers (zeepsmaak) maar meer dan tienduizend geuren door de mens waar te nemen. De chemoreceptoren die verantwoordelijk zijn voor de smaak zijn vele malen geringer dan die voor de geur. 

Misschien is het ook nog interessant om te weten dat alcohol een van de weinige zuivere stoffen is die zowel een smaak als een geursensatie veroorzaken.

Wijn goed kunnen beoordelen vergt dus niet alleen proeven, veel proeven en nog veel meer proeven maar ook een geoefende neus. En dat blijkt nu dankzij zo'n aroma-bar zeer eenvoudig te zijn. En zoals dat gaat met verliefdheden: mijn lief wou niets liever dan een aromabar hebben. "Voor nog geen 300 euro kan je er al een kopen met een vijftigtal geuren. Vanaf 400 euro heb je er al een met tachtig geuren," zei hij. Ik zei hem: "Vanaf een paar euro maak ik er zelf één".

Na schrijven, veel schrijven! naar wijnclubs en aroma-bar-ontwikkelaars in Franse en Engelse wijnstreken had ik een basiskennis. Eerst kwam het logistieke. Geuren zijn nogal vluchtig en om ze zo goed mogelijk te bewaren, moet je een collectie flesjes hebben. Medische aangelegenheden zijn nooit fijn en de herinneringen eraan verdring je maar beter zo snel mogelijk maar ze leveren soms een mooie collectie flesjes op. Bruin glas is ideaal, met het oog op bewaring en bovendien heeft mijn collectie flesjes de ideale maat.

Ik kreeg per mail een hele reeks interessante 'recepten' voor geuren en veel tips over welke geuren er zeker in een Aroma-bar moeten zitten.

Heel veel geuren vind je in de keuken en de tuin. Allemaal eigenlijk maar soms moet je wat geduld hebben voor het juiste seizoen en een beetje zoeken hoe je de geur kan vastleggen. Je kan aromatherapie-recepten gebruiken om een geur in een olie te capteren maar de meeste wijnkenners raden aan om een fles niet dure, neutrale witte wijn te kopen bijvoorbeeld een Pinot Grigio, Colombard of Ugni Blanc en een niet dure, neutrale rode wijn zoals een Merlot of Beaujolais. Met een fles kan je al twaalf geurstaaltjes maken.

Je laat er citroenschil, kruidnagel, etc... - zie lijst hieronder - in trekken en sluit de flesjes goed af.

De meubelmaker in mij, zag de kans schoon om met mijn universiteitsachtergrond in plaats van een nuttigere meubelmakersachtergrond maar niettemin met veel plezier een kastje te maken waar al die bruine flesjes in passen.

Verder bleek er ook een alchemiste - of zo je wil - heks in mij te zitten die dagenlang met druppelaars, trage opwarming, receptjes, alcohol en oliën kleine flesjes vulde met allerlei aroma's.

Strik erom en voila: cadeautje voor mijn lief. 

Hij haalde een score van vijf op dertig. 

Dit wordt een zeer nuttig cadeau,
maar wel eentje met een luchtje aan.

De lijst:

citroen
pompelmoes
mandarijn
limoen
appel
peer
groene appel
perzik
meloen
guave
ananas
passievrucht
lychee
framboos
blauwe bessen
aardbei
braam
kers
pruim
kamperfoelie
oranjebloesem
acacia
anjer
hyacint
iris
pioen
roos
viooltje
banaan
sinaasappel
hazelnoot
amandel
walnoot
vijg
rozijn
hout
dor blad
varen
vers hooi
paddenstoel
truffel
hars
den
ceder
eik
linde
ijzerhard
citroenkruid
tijm
laurier
basilicum
kruidnagel
peper
munt
kaneel
zoethout
vanille
nootmuskaat
honing
amber
muskus
vacht
wild
wildgebraad
leer
gebrande koffie
geroosterd brood
silex
koffie
tabak
cacao
ethanol
zwavel
azijn
rot
schimmel
kurk
teer
beton

Poëzie-albummetjes

Van gedichten naar poëzie-albummetjes.

Het is een klein sprongetje. In mijn boekenkast althans.
Op een rijtje staan daar vijf generaties naast elkaar. Poëzie-albummetjes.
Mijn overgrootmoeder, grootmoeder, moeder, mezelf en dochter. Een collectie vluchtige en minder vluchtige vriendinnetjes die om ter kunstzinnigst naar eigen vermogen een pagina 'voor de eeuwigheid' hebben gevuld. Het eerste albummetje (1918) heeft bijna die kaap gehaald!

Voor altijd en eeuwig, geloof je me niet? Denk aan me wanneer je dit plaatje ziet.

Het is opvallend hoe elke nieuwe heropleving na een poosje stilte samenvalt met een lente.


Tip, tap, top, de datum staat er op. 
Misschien daarom dat ik nu zin heb in een stukje hierover. De laatste (laat ons hopen) sneeuw is aan het smelten, krokusjes en narcissen komen uit en de dagen worden langer.

Er loopt een lammetje in de wei, die zei: 'Jij maakt me altijd blij'.

Een paar dagjes geleden besloot dochterlief haar albummetje weer een nieuw rondje te laten maken onder de ondertussen nieuw bijgekomen klasgenootjes en vriendinnen. En ik nam de andere ter hand. Gewoon omdat ze er daarom staan in mijn boekenkast. Om af en toe eens in te kijken en het bewijs te zien dat sommige dingen niet voorbijgaan.


Rozen verwelken, scheepjes vergaan maar onze vriendschap blijft bestaan.

In de bloeitijd van je leven
wil ik ik jou dit blaadje geven
dat mijn korte wens bevat:
leef nog lang, gezond, tevreden,
vind waar je voet ook mag treden,
trouwe vrienden op je pad.

(klik voor groter)

30 januari - Poëziedag

Ik heb een vriendin, ze schrijft gedichten.
Echte, met een vaste vorm en vol ontroering.
Ik wou dat ik het kon.

Toen ik nog literatuur bestudeerde en zelfs poëzie als vak had, waagde ik me eens aan een gedicht.
Het opgelegde onderwerp was de openingsscène van Death in Venice de verfilming van Thomas Mann.

Jan Van Der Hoeven, een zeer getalenteerde literaire duizendpoot en begenadigd dichter, gaf de cursus en hij deed dat zo bezield dat we allemaal echt into poëzie waren. Talent of niet. Jan Van Der Hoeven had bovendien nog een zeer complementair talent, hij kon namelijk in tegenstelling tot de meeste andere dichters bijzonder goed voordragen. Hij kon als het ware een boodschappenlijstje brengen en wij, de jonge studentes, vielen nog in zwijm voor de schoonheid die de woorden uitdroegen. En daar zette hij me op het verkeerde been mee toen hij mijn eerste poging tot poëzie voorlas in de klas.
Zijn stem - mystiek en zwaar - bracht de eerste zin.
"Het schip gaat de mist in..."
en dan na een laaghangende stilte
"en de rest van dit gedicht ook..."

De hele klas strijk natuurlijk en ik genezen van mijn aandoening. Dit was in het verre 1998.
Nu, bijna vijftien jaar later, waag ik me nog eens aan een publieke poging. Gedichtendag 2013, thema muziek. Er was een gedichtenwedstrijd uitgeschreven. Ik sprak al dikwijls met melomanen, veel van mijn vrienden zijn eigenlijk melomanen of neigen daartoe, maar ik kan hen niet altijd volgen in hun honger of is het dorst naar muziek. Ik hou zo erg van de stilte dat ik er 's nachts voor op blijf. Dus dacht ik het te hebben over de stilte in tegenstelling tot de muziek. Ik nam daarvoor twee archetypen, de melomane muzikant en het dove meisje. In een heel kort verhaaltje. - Want is dat niet de essentie van dichten? Woorden verdichten, korter maken? - schreef ik de onmogelijkheid van hun liefde.

Ik stuurde het in. Als het goed was, was het goed, als het slecht was dan was mijn publiek niet groter dan de jury van de gedichtenwedstrijd en dat viel mee.

Een maand of zo later - klein overwinningsdansje - kreeg ik een kaart in de bus: ik was genomineerd en kreeg op de avond van de Poëziedag te horen dat ik derde geworden was. De eerste twee waren geoefende, passionele dichters die terecht de eerste en de tweede plaats inpakten. Maar dat ik deze keer niet de mist in gegaan was, maakte wat mij betreft mijn derde plaats zoveel waard als de twee eerste samen.

't Heeft jaren geduurd maar is dat niet wat Herman de Coninck ons leerde over poëzie? Heeft poëzie niet te maken met het lang samen laten beschimmelen van dingen, het alcohol laten worden van druiven, het konfijten van feiten, het inmaken van woorden, in de kelder van jezelf?

De verrassing die avond (ook voor mezelf) was dat de uitvoerders
het gedicht echt in gestuno (gebarentaal) brachten.