Eindeschooljaarcadeautjes

Twee weken voor het einde van het schooljaar spelen bij mijn kinderen twee emoties hoog op: schuldgevoelens bij de ene, weemoed bij de andere. Het eindresultaat is hetzelfde: "Mama, ik wil iets maken voor de juf."
Om het wat handelbaar te maken, laat ik ze altijd iets gelijkaardigs maken waarbij ze intensief kunnen werken eraan zonder dat we de juf met een te groot wat-moet-ik-daarmee-aanvangen-probleem opzadelen.

Het werd een klassieker ondertussen: een vilten tasje voor elektronische gadgets en voor de niet-adepten daaraan dient het natuurlijk voor papieren zakdoekjes. De versiering werd een vilten applicatie. De techniek was in navolging van mijn bezigheid enkele weken geleden: naaldvilten.

Tilia maakte een L voor de liefste juf van de wereld die toepasselijk Lieve heet.
Linus maakte een pauw voor zijn mooie juf, Sofie.
Marit een hartje voor haar lieveling LUFLIEN. (juf Lien) Bij haar gebruikte ik een bescherming op de viltnaald.

Als extraatje en ook voor de buschauffeur (André) en zijn lieftallige begeleidster (Martine) maakten ze nog spelden om belangrijke dingen bij elkaar te houden of op hun revers te steken met een klaproos en hun naam op. De bloempjes zijn van papier-maché gemengd met cement (idem techniek voor onze 'vlinderbadjes' van de vorige post.) Dus redelijk robuust.

Bedankt aan alle mensen die dit schooljaar er waren voor ons en bedankt voor het geduld, de goeie lessen en de levenswijsheid en dat beetje extra dat het leven zo aangenaam maakt.

Liefs!
x x x

Zomer - betonwerken en 'mijn' tuinbank.

De zomer is begonnen, is het niet in de temperaturen, dan toch in onze gedachten.
Toetsen voorbij en er passeert al eens een verlanglijstje met activiteiten voor deze vakantie, vol spellingfouten en onrealistische dromen.
De reisplannen zitten wat vast bij mijn teergeliefde die zoals elk jaar twijfelt tot we bijna moeten vertrekken.
Wat de tuin betreft beperkt de kleurenpracht zich voorlopig tot vijftig tinten groen. Vandaar de drang misschien om een handje te helpen met kleur in de tuin brengen. Zoals vandaag: betonwerken. Als ik had geweten hoe eenvoudig en prettig werken het was, ik was er al vroeger aan begonnen.
Hierbij al enkele bescheiden werkjes, stapstenen, een bloempothand, vlinderbadjes (in de vorm van klaprozen op hoge stelen) en terwijl we toch wat foto's posten: ik ben de eigenaar van een tuinbank à la carte. De lange bank waar ik van droomde, in elkaar gestoken door mijn zeer sympathieke buurman. x x x

Passie voor het ongrijpbare Moderne kunst en hoe we het kunnen leren van een peuter.

Er is iets moeilijk met moderne kunst. Het heeft de filter van de tijd nog niet doorgemaakt en daardoor weten we niet welke stukken universeler zijn dan andere.

De 'verschietachtigheid' vervalt ook met de tijd en dat heeft allemaal invloed op of een werk een klassieker wordt of niet. Zelf ben ik een leek. Wanneer ik door musea loop met teveel moderne kunst ga ik me fixeren op slordige afwerkingen en dat lijkt bij de meesten een voorwaarde te zijn. Wat ik dan weer niet snap want kunst, is toch tonen wat je kunt en is dat dan niet een beetje gemakzuchtig. Je hoort het, ik ken er niets van. Blijkbaar.

Maar gisteren toen mijn drie kinderen besloten om de lente zelf binnen te halen en paasdecoraties te maken - ik heb er zelf echt gee-ee-een zi-i-i-i-i-i-in in met die ijzige temperaturen buiten - kreeg ik een epifanie. En wel door onze jongste. De twee groten (8 en 10) maakten een klassieke kip van een punt in geel karton met vleugels van uitgeknipte handen (hun eigen handen) en een snavel en kam van rood papier. Poten van karton aan dunne touwtjes-benen. Heel klassiek, heel herkenbaar, heel simpel. De kleinste (net 3!) keek naar de kippen in de tuin en naar de groten hun “fees-mus” want ze ziet alles nu in termen van een feestje met haar verjaardag net voorbij. Ze zag de kip niet in het klassieke werk van broer en zus, dus besloot ze af te wijken van de vaste vormen. Ze nam papier en knipte en plakte mee.

Het plezier haar het papier en karton te zien sorteren en de opstelling te bouwen was op zich al een belevenis maar ik zag een concentratie die me deed denken aan Pollock in de film over zijn leven. Dit was niet zomaar kliederen. Dit was de allerindividueelste expressie van een allerindividueelste emotie. Kunst dus.

Ik heb haar nog nooit zo blij gezien met het eindresultaat. Meestal begint ze alles wat ze maakt meteen te verknippen maar ditmaal moest het bij de andere werkjes staan. En als je haar vraagt, “Welke is de mooiste kip?” dan wijst ze enthousiast de hare aan maar ze geeft wel wat krediet aan broer en zus want ze zegt er altijd bij: “Zus de grootste, broer de kleinste 'fees-mus'" en ook “Allemaal spiesiejaal”.

Als ik nu naar de kippen kijk, zie ik in de jongste haar kip inderdaad een heel enthousiaste kip. De kwestie is alleen maar: durven kijken op een andere manier om uit te drukken wat je ziet. Ik zie zelfs dat het Tsjiep is en niet Dijl die ze gemaakt heeft.

En dan nu: de liefde!

Vandaag is het Valentijn. Omdat het voor de meeste mensen een vinger op de wonde is en voor de anderen meestal alleen commercieel gedoe, geven we een alternatief. Maar eerst dit: we hebben hier in Villa Liervinck als belangrijkste goede voornemen voor dit jaar: consuminderen. 't Is een draak van een woord maar een prachtige instelling. We trekken dit graag door naar vandaag. Voila, zo is dat lelijke commerciële al weggewerkt. En dan nu: de liefde! Omdat Valentijn, of het nu afkomstig is van de heilige Valentijn of van het Romeinse Lupercalia wel van ver of van dicht iets te maken heeft met de liefde, doen we er een beetje aan mee. Want 't is toch iets moois, nietwaar? Aan de keukentafel met zicht op de verkleumde tuin maken we, de kinderen van Villa Liervinck en ik, spat-schilderijtjes met oude tandenborstels op papier-overschotten in zeemzoete kleurtjes en schrijven we gedichtjes. Naar elkaar, naar opa en oma, naar de buschauffeur en zo. En naar vriendjes en vriendinnetjes. Die post komt niet meer op tijd maar we hopen er toch wat vrolijkheid mee rond te strooien in afwachting van de lente. Zou dat niet de echte reden voor Valentijn zijn? Die koude maand overbruggen naar de lentemaand? 't Is een korte maand, 28 dagen, en net in de helft ervan een feestje, de 14de, twee weken uitkijken ernaar en twee weken nagenieten en die ellendige maand is voorbij. 

Leve de lente! 

Leve de liefde. 

We <3 you!

,

"Alsof-glas-in-lood"

Misschien komt het er ooit nog eens van om echt glas in lood te maken - stille wensdroom - maar in afwachting en omdat het kindvriendelijker is en krokusvakantie, maakten we vandaag alsof-glas-in-lood. Met glasverf en contrastrubber en op nepglas, plexiglas namelijk. Nieuwe 'glas'ramen voor Litima meer bepaald. Het schept een zeker verlangen naar mooier weer. Benieuwd hoe het venster het interieurtje daar zal kleuren.
Ik krijg al zin om alle glasramen in ons huis onder handen te nemen maar dat zal moeten wachten tot ik echt 'in 't glas ga'.

Was plooien

Krokusvakantie, terwijl de krokusjes moeite doen om door de sneeuwlaag te breken, genieten wij van de simpele zaken in het leven.
Ontbijten op eigen tempo,
voorlezen, tekenen en zo,
en dan wat prutsen, recycleren,
dingen maken met oude kleren.


Als ik aan mijn jaren in school en op de universiteit denk en hoe hard ik gewerkt heb, zowel qua studeren als jobs om te kunnen gaan studeren dan word ik soms moedeloos wanneer ik tegen de berg afstompende huishoudelijke taken aankijk, 's morgens bijvoorbeeld, na een actief weekend met vijf thuis. We hebben een beslissing genomen, bij de derde baby, Manlief gaat werken, ik doe de rest. Voor een paar jaar althans. Dus het is een uitgemaakte zaak. Iemand moet het doen. Dweilen, ramen zemen, afwas, opruimen, niet van harte maar 't gaat, de tuin, schilderen, timmeren, kleine onderhoudswerken doe ik al veel liever maar waar ik onvoorstelbaar tegenop zie dat is de was. Sorteren, in de wasmachine mikken met het juiste wasmiddel, daarna ophangen aan de lijn – in volgorde van de kleuren van de regenboog - of in de droogkas met het juiste programma dat lukt allemaal nog net maar dan... Het kluwen gedroogd goed, strijken, plooien en op de juiste plek opbergen, dat vind ik het zwaarste werk dat er is. Temeer daar tegen dat het oorspronkelijk vuil goed in deze fase beland is, er alweer tien keer zoveel vuil goed bijgekomen is, het is een niet bij te houden cirkel. Knopen aannaaien, kleine herstellingen doen, geknapte spaghettibandjes weer aannaaien, knieën oplappen, gaatjes stoppen... dat hoort ook bij de weg tussen droogkast of waslijn en kast en dat vertraagt de boel nogal. En zakken maken met te klein geworden goed voor de kledingcontainer.
Als incentive voor mezelf heb ik iets nieuw bedacht: T-shirts en andere tricotspullen die fel gekleurd zijn maar te versleten om in een weggeefzak te stoppen, die mag ik in een lange reep knippen en ophaken in een mooi groot rond tapijt voor in onze bibliotheek boven. 't Is daar nogal bloot en koud op de parket dus wat kleur en warmte zal er niet misstaan, ik heb weer een fijne bezigheid tijdens films bekijken - en het is zo simpel dat kinderen het ook kunnen, dochterlief is alvast ook begonnen met een zeer kleurrijk tapijt voor haar eigen kamer - en bovenal de was-cyclus is nu een beetje een schatzoeken en geef toe, wie geniet daar niet van?

Ik zal me nog eens op mijn wasmanden gooien.

Plooi ze!

Boven het tapijt voor de bibliotheek en onder dat van dochterlief voor haar kamer (door haarzelf) Allebei 'work in progress'.

Driekoningen

Eigenlijk vooral uit verbaasdheid schrijf ik vandaag op dertiendag een stukje folklore. Op drie dagen tijd kreeg ik vier keer te horen dat ook dit verloren gaat.

“Driekoningen wat is dat eigenlijk?”
“Driekoningentaart? Is dat weer iets uit Amerika?”
“Driekoningenfeest? Nooit van gehoord.”
“Driekoningen is dat niet carnaval om geld te schooien?”

In de late jaren zeventig van de vorige eeuw liepen wij – de buurkinderen en ik – verkleed door de straten, zingend van huis tot huis. Gehuld in satijnen gewaden en met veel nepgoud (faux bijoux) , nepmirre (zandbakzand) en nepwierook (essence-stokjes) en een echt draaiende ster op een hoge stok. De ster draaide door middel van een koordje. Het was bijna elke keer net voor het aanbellen ruzie om de ster te mogen laten draaien tijdens het zingen. Altijd was één van ons potzwart gemaakt met zwartepietenzwart (bij de hand want slechts een maand geleden nog maar opgediept uit de attributenkist), één was karamel-bruin met behulp van een zware pré-zonnebankentijdperk-fond-de teint, met een schoon zwart ringbaardje (overschot sponsje van zwartepietenzwart) en één was waterverf-geel met een  dun oogpotloodsikje op de kin en hele mooie eyeliner-spleetogen.  De hoofddeksels waren vooral tulbanden en goudpapieren kronen versierd met nepjuwelen. We waren zo mooi en zo haveloos als de driekoningen op de vele prentjes die Anton Pieck tekende over dit Vlaamse en Nederlandse volksgebruik.

Driekoningen dus. Eerst een beetje geschiedkundige achtergrond. Gek genoeg staat er nergens in de bijbel ook maar een zin over de drie koningen. Het feest zelf ontstond pas in de vierde eeuw in het oosterse christendom. Oorspronkelijk was het het geboortefeest van kindje Jezus, de openbaring aan de wereld, vandaar het synoniem voor driekoningen: Epifanie. De kerk van het Latijnse ritus vierde de geboorte van kindje Jezus echter al op 25 december, omdat ze toen 6 januari ook als feestdag over namen, vierden ze op die dag dan maar de aanbidding van de wijzen uit het Oosten. In de derde eeuw maakten men er drie wijzen van, met drie geschenken (goud, wierook en mirre). Tertullianus, die van de ‘triniteit’, die dus al een meer dan gewone voorkeur had voor ‘drie’ maakte er bovendien meteen drie koningen van. En die driekoningen waren een onuitputtelijke inspiratiebron voor de volksverhalen. Pas vanaf de achtste eeuw krijgen ze echter hun namen: Caspar, Melchior en Balthasar. Elk jaar moesten we bij die ene buurman, met zijn vrouw die leek op een oudere versie van Marilyn Monroe, eerst die drie namen opnoemen en dan zeggen wie we waren voor we overstelpt werden met speculoosjes die hij het hele jaar door bij elkaar spaarde bij de uithuizige koffietjes die hij nuttigde. We kregen ook altijd vijf frank om te delen onder ons drie, wat altijd voor het volgende discussieonderwerp zorgde wanneer we weer buiten op straat stonden. De ster draaien werd opeens een stuk minder belangrijk.
Driekoningen is zowel een Katholiek als een Protestants feest maar zoals je hoort in de Protestantse versie van de liedje Nu zijt wellekome zijn de koningen bij de Protestanten wel gewoon wijzen en bij de Katholieken koningen.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nu_zijt_wellekome

Wij zongen het eenvoudige liedje:

Drie koooningen, drie koooningen,
geef mij nen nieuwen (h)oed.
Mijnen ouwen is verslee-eeten,
mijn moeder mag 't nie wee-eeten.
Mijn vader heeft het geld,
op de rooster geteld.

En omdat we niet eerlijk waren tegen onze moeder (mijn moeder mag het niet weten) en onze vader betichten van lichtzinnig om te gaan met geld (mijn vader heeft het geld op de rooster geteld) werden we logischerwijze beloond met geld en snoep. Om al die schatten te dragen, hadden we een zak bij en om te zien waar we strompelden met die lange satijnen gewaden die voordien nog slaapgoed van onze moeders waren of  voeringen van onze vaders jassen hadden we een lampion bij die tegen het einde van de avond zo heet was dat je die amper nog kon vasthouden.

Op het eind van zo’n avond kwamen we hees gezongen en verkleumd thuis. Drie vaste elementen die verdere avond waren – in volgorde van belangrijkheid en zodoende ook van uitvoering: de buit tellen en verdelen, die verdomde vijf frank van de buurman maakte dat altijd een hekel moment, daarna hete chocolademelk drinken om op te warmen en daarna de driekoningentaart met de boon. Terwijl de moeders met keukenpapier en Nivea ons gezicht weer blank maakten, aten we met zuinige hapjes de taart, bang gemaakt door vader die gruwelverhalen deed over kinderen die gulzig taart én boon binnenspeelden en stikten in hun hebzucht in plaats van koning van de avond te zijn. De bonen waren toen meestal een plastiek kindje Jezusje dat in een bochtje lag, als had het een krampje in zijn zij. Omdat het onze iedere keer opnieuw gebruikt werd, had het al wat melktand-afdrukjes in zijn lijfje. Maar de opwinding om het kleine prutske te voelen in je mond tussen de vele ontgoochelende stukjes suiker en andere bakklonters maakte het zo spannend dat ik me meer de opwinding dan de smaak van zo’n ouderwetse driekoningentaart kan herinneren. Ondanks dat we allemaal net een hele avond met een kroon op hadden gelopen, was de driekoningentaartkroon het hoogtepunt. De onze was een voorgedrukt exemplaar dat we jaren tevoren hadden uitgeknipt uit een knutselvel. Het was van zeer inferieur papier - hetzelfde papier van goedkope paperbacks – en de kleurendruk beperkte zich tot monochroom geel. Maar de krullen erop waren royaal en de geur van oud papier en vanille is er één die ik me nu nog altijd herinner.

De dagen worden vanaf nu merkbaar langer.
De kerstboom moet afgetuigd, langer dan dertien dagen na Kerst brengt ongeluk.
Alle ramen en deuren moeten open gezet worden want wind door het huis op driekoningen brengt geluk. Komt goed uit want dan kan je meteen die ongeluk brengende kerstboom buiten zetten.
Met wijwater – driekoningenwater, gezegend op de avond voor driekoningen en daarmee het beste wijwater dat bestaat - worden huizen vandaag gezegend en daarna wordt er met krijt op de deur geschreven: C+M+B om het kwaad op afstand te houden. Het betekent eigenlijk Christus Mansionem Benedicat – Christus zegene dit huis. Zou het toeval zijn dat het ook de eerst letters van de namen van de drie koningen zijn?

Maak er alvast een mooie zondag van. De feestdagen zijn voorbij. Wij eten voorzichtig onze driekoningentaart en maken vandaag het huis langzaam maar zeker Kerstvrij.

http://www.youtube.com/watch?v=qicbp1Zc6XM

Een gebrek

Ik begrijp dat het leerplan voor scholen opstellen geen eenvoudige taak is in deze tijd. Kinderen moeten halve techneuten worden om met alle gadgets en communicatiemiddelen om te kunnen deze dagen. Ik kon toen ik tien was amper een rekenmachine aanzetten. Als ik onze kinderen zie muziek en films opnemen, spelletjes op de computer spelen, soit, je begrijpt wat ik bedoel, iedereen kent het fenomeen wel.

Aan de andere kant, ik kon toen ik tien was wel een knoop aannaaien, een knoopsgat maken (een echt), een muts breien en merklappen maken. Dat was een vak op school, handwerk. Dat wordt niet meer gegeven. Het is niet meer nodig. Nu hebben we daar kindjes in derde wereldlanden voor.

Toch vind ik het een gemis. Ik gaf vorig jaar een workshop op een school waarbij de kinderen een lusje aan een doek moesten naaien. Ik zeg u: een lusje aan een doek. Geen enkel kind slaagde daarin. Geen enkel kind! Ook geen creatief uitzonderingetje. Ze waren negen jaar. Tweeëndertig keer - precies zoveel als er kindjes waren, toonde ik het voor. Ze konden nog niet op een veilige manier de naald door de stof halen op het einde. Het was een fysiek probleem. Fijne motoriek? Handigheid? Plumarexie?

Op die leeftijd naaide ik aan alle jassen en alle keukenhanddoeken niet alleen lusjes maar eveneens naamlintjes, wat zeg ik? Ik borduurde er namen op en ik kon zelfs de zomen inleggen als die los waren.

Je mag me ouderwets noemen, maar ik vind 'zo'n simpele dingen niet kunnen' een gebrek. Niet meer of minder dan dyslexie om maar één te noemen.

Dus... omdat het op school niet meer gegeven wordt, doen we het in Villa Liervinck.

Vandaag de feston-steek of de knoopsgat-steek. Niet alleen voor mijn nageslacht maar voor iedereen die er wat van kan leren.

In het groot is dat een rand aan een deken/zakdoek/sprei/breiwerk/rugzak/viltwerk.
In het klein is dat een steekje waarmee je een knoopsgat omzoomt. In goedkoop confectiewerk wordt dat tegenwoordig ook gedaan met een steek die je daarvoor absoluut niet gebruikt, soit, ik heb al genoeg geëmmerd.

Een belangrijke steek dus maar ook een mooie en eigenlijk heel eenvoudige.
Hierbij de zeer summiere maar niettemin volledige handleiding:

Mijn zevenjarige dochter was er snel mee weg en zij wou het meteen aanleren aan mijn tweejarige.

Ondanks dat we zoonlief enorm missen tijdens deze langer-dan-ooit-week, werd het toch nog een gezellig namiddagje onder de meisjes.


Hierbij de sfeerbeelden en misschien nog belangrijker: de resultaten. Je herkent duidelijk de festonsteek rond het hoofdkussen van het poppebedje en als lakenrandje. De andere naaiwerkjes zijn vrije interpretaties op het naaldwerk-thema maar die heb ik erbij gezet voor de gezelligheid en die steken komen later ook nog aan bod. We moeten niet voor lopen op de feiten. Alhoewel kruisjessteek en rijgsteek wel al goed lukken.

Schaduwtheater

Schaduwtheater heeft een lange en rijke geschiedenis. Dus een meer dan volwaardig alternatief voor het - in het kader van een 2300 jaar oude geschiedenis - zeer recente speelgoed: de televisie. Op een druilerige dag als deze vonden we dit een schitterend bezigheidje. Veel schilderplezier met warempel het lievelingskleur van de tweejarige, wat verf betreft zeer zeker, en heel veel, héél veel knipplezier.
Een bananendoos werd zwart geverfd. Dit op zich was al ochtend vullende animatie voor de tweejarige, niet in het minst om het daaropvolgende bad, zomaar in het midden van de dag.

Met gewassen haren en een vers T-shirt werden uit een stapel zwart karton figuren geknipt en gesneden. Splitpennen voor de gewrichten en hele fijne snijmesjes voor de details. Ook hier een bijzonder geanimeerde tweejarige gewapend met een schaar ditmaal die we uit armoede kranten in snippers lieten knippen. Op het einde scheen ze zich af te vragen hoe het kwam dat wij - die met evenveel plezier en getater hadden zitten knippen - bewegende figuren hadden en zij niet meer dan een stapel groezelige snippers.
Een lamp met dimschakelaar werd er bij gehaald en ongeduldig werd er gewacht tot de zon onderging. Omdat dat toch wat lang duurde, werden de luiken gesloten, zo hadden die ook nog eens nut. En in de verduisterde woonkamer werd er een schaduwtheaterstuk gebracht door de zevenjarige dochter. Ze had het hele stuk zelf bedacht. Er waren stormen en zonsop- en ondergangen, veel liefde met gesmacht en gezucht en een slechte moerasduivel, een zeer onbeleefde heks en een bijzonder romantisch einde.

Toen papa thuiskwam werd het hele stuk opnieuw gespeeld en de stormen waren nog woester en de heks nog onbeleefder dan de eerste keer en het stopte wat abrupt omdat de tweejarige alles bleef nazeggen en voorzeggen en het einde steeds wou verklappen. Maar tussen de tranen door werd er door de zevenjarige beloofd dat we het morgen nog eens mochten zien.

Wel tien keer nog!

Hoera!

Steampunk bellenblaas

Nu grote broer sinds deze zomer voornamelijk fietst met de 'grote jongens' daarbuiten, is er bij de meisjes in Villa Liervinck meer vraag naar activiteiten met mama.

"Make? Knippe? Teke?" zijn de voornaamste klanken die onze tweejarige voortbrengt, altijd met het hoofdje wat scheef en de handjes in elkaar geslagen.

Dochtertje van zeven daarentegen is al wat verfijnder in haar vraag: "Ik wil iets sprookjesachtig maken, kun je helpen?"

We hebben eerst een gedachtenspin of associatieweb getekend en daarop verscheen: Sprookjesachtige knutsel: zeepbellen, kralen, glimmend, schitterend, speelgoed, steampunk - die was van mij -, meisjes, knutselen, 'verve' - van de tweejarige - en - het wat mij betreft mooiste woord van de zevenjarige - juwelig.

We kregen een gezamelijke epifanie: bellenblaas!  

Speelgoed dat hier zeer in de smaak valt, eenvoudig is maar toch sprookjesachtig en bovendien zeer 'versierbaar'.

We deden het zo: melkflessen, houtlijm, acrylverf (brons en goud), waterdichte vernis, stukjes touw, ijzerdraad, veelkleurige kralen, aluminium folie, koperdraad, soeplettertjes, verftape en zeepsop.

Het eindresultaat: de Steampunk bellenblazers!

Op de flessen staat "bellenblaas" geschreven met een stukje koord dat verhard is met houtlijm en vernis

en "Geluk zit in kleine dingen" geschreven met soepletters.

De flessen houden een liter "bellenblaas"*.

* Bellenblaas

De kleurrijkste:
- 1 liter gedestilleerd water
- 100 ml afwasmiddel
- 20 ml glycerine

roeren zonder te schudden (stir don't shake) en daarna een dag en een nacht laten staan.

De stevigste:
- 1 liter water
- 50 g suiker
- 75 ml afwasmiddel
- 10 gram behanglijmpoeder

roeren zonder te schudden (stir don't shake) en daarna een dag en een nacht laten staan.

Voor ongeduldige kindjes die geen dag en nacht kunnen wachten:
- 250 ml afwasmiddel
- 500 ml water
- 2 koffielepels suiker

Ouderwets knutseltje

In afwachting van zomers weer...

knutselen wij met strandhout, schelpen, strandschatten en kralen.
Spulletjes om straks te dragen bij onze zomerjurken tijdens de warme dagen.

Baltsende uilen en wc-papier-rolletjes

Toen we hier bijna twee jaar geleden kwamen wonen, lag ik de dag van de verhuis, hoogzwanger (bevalling: twee dagen na de verhuis) in een tuinzetel in onze kale woonkamer.
Alle meubels stonden nog in de garage. Het was pikdonker, we hadden maar één lichtpeertje dat al brandde en het was behoorlijk koud buiten. Er was nog niets aangesloten (geen radio, geen tv, geen internet) en we waren ook nog eens te moe om een woord te zeggen.
We waren zo moe dat we zelfs geen zin hadden om naar boven te gaan met een zaklantaarn om lakens en een matras te zoeken om te kunnen slapen.

Maar toen zagen we opeens voor het eerst één van onze buren. Bij het licht van de straatlantaarn. Hij zat boven op de verlichtingspaal, onbeschaamd naar binnen te kijken.
(De gordijnen hingen ook nog niet op. Tiens, nog altijd niet...)

Ik keek recht in zijn ogen en hij knipperde praktisch niet. Zijn naam: Strix Aluco, bosuil voor de vrienden.

Achter ons huis ligt een poel en daar hangen nestkasten waar bosuilen broeden. Dat wisten we pas later.
Op dat moment leek het een toverachtige bode die een boodschap uit Hogwarts bracht.
We waren meteen vol energie: mijn lief zocht zijn fotomateriaal.
(We vonden in die dagen niets maar zijn fototoestel wonderbaarlijk wel op dat moment.)
Trappen op om op een hoger verdiep dichter bij de uil te geraken.
De foto's waren niet echt van goede kwaliteit:

(zoals je ziet, zit hij hier nog naar beneden te staren naar het enige verlichte raam van ons huis.)


maar het was wel een bijzonder moment, die eerste nacht in ons nieuwe huis.
Ondertussen hebben we de uilenkenner van de streek Dries Van Nieuwenhuyse ontmoet (de man die de broedkastjes ophangt bij de poel en af en toe een lezing geeft en die vertelde ons naast het feit dat de uil op onze foto een bosuil was, ook nog allerlei andere wetenswaardigheden over deze sprookjesachtige buur.)

En nu vanavond is er een uilenwandeling want rond deze tijd zijn de kerkuilen aan het baltsen. En steenuilen ook blijkbaar. Dries, die alles over uilen weet, begeleidt de wandeling.

Mijn liefs fototoestel ligt klaar. Ik blijf thuis met de kinderen, het is te laat voor hen, die wandeling. Maar we houden een uilendagje. En als ode aan de uilen maken wij van wc-papierrolletjes een uilenfamilie.
(Omdat we graag dingen maken en om ons huis nog wat voller te zetten.)

(een deukje bovenaan in het wc-papier-kartonnetje en je bent bij wijze van spreken klaar!
voor de geïnteresseerden: bekleden met dun laagje wc-papier met houtlijm en beschilderen)

Kerstboom

Tja, daar zit je dan met vier schoendozen vol kunstwerkjes...
Stuk voor stuk gemaakt met strijkkralen en veel geduld door de kinderen...
En een hele lege muur...
En bijna Kerst...
En de echte boom (voor in de keuken) is omgevallen...
Met veel glasbreuk...
En een hele strip putty om dingen aan de muur te hangen...
En zoals ik al zei: heel veel kunstwerkjes...
En een beetje creativiteit...
En dus toch een Kerstboom in de keuken!

De elfigste dag van allemaal

Deze elfigste

dag besluit ik te gaan voor
de transparantie

{Ik vroeg me af hoe ik het najaarslicht kon vangen}


Dag elf
van maand elf
van jaar elf
en het is nu elf uur
elfiger kun je me niet krijgen...

{de elfenlamp uit Barcelona}

Tijd om een stempel te zetten op deze dag.
Het is een beetje een toverachtige dag.

Iedereen is thuis.

We kunnen buiten eten want de zon schijnt en het is zelfs warm deze elfde november.

Er bloeien bloemen, zelfs bloemen die strikt logisch gezien niet kunnen bloeien, zoals de maanden geleden gedroogde artisjok waarvan het hart opeens heel fel lila bloeit.

{de gedroogde artisjok die miraculeus bloeit nu}

Door al dat elfigs en het bijzonder mooie herfstlicht heb ik zin in transparantie.

Premisse:

- glaspasta in potjes en zwart pekachtig spul om de glaspasta in te perken.  

- batikpijpjes om het pekspul in te smelten en gietbaar te maken

- plexiglas spul

Vraag:

- kan een plexiglas fotohouder mooi zijn?

Extra uitdaging:

- het licht vangen

Het resultaat:

{de zes linkse zijn plexiglas de twee rechtse zijn echt geslepen glas die ik vroeger al eens bewerkte}

Hemels porselein

Premisse:

- herfstvakantie en kinderen
- stapel versleten borden, (te versleten voor de kringloopwinkel!)

- stapel versleten glazen, (idem)
- porseleinen postuurkes, (idem)
- porselein- en glasstiften (bijna uitgedroogd (in ons geval) dus snel weg te werken)

- porselein- en glaslijm

Vraag:

Verveling van de kinderen wegwerken en nood aan een hemelse etagère voor zelfgemaakt lekkers.

Extra uitdaging:

We willen niet meedoen met de rage om etagères te maken van verschrikkelijk schone spullen want dat is niet echt recyclage maar eigenlijk een beetje zonde!

Dus iets maken met alleen maar spullen die op niets lijken. 

Doen:
De weggesleten bloemen kleuren we bij,
de witte borden versieren we en
de glazen hebben 'wolken' maar dat lossen we op door een vogeltje ertussen te hangen.

Resultaat:
Een hoop 'vuil' is nu iets 'schoons' geworden = recyclage!