Plagiaat: De pauwen gaan lopen met de paar mooie veren van een Liervinck.

Het kan niet onopgemerkt gebleven zijn dat hier minder enthousiast allerlei gedeeld wordt.
Niet een gebrek aan inspiratie of aan eindresultaten ligt aan de basis, wel integendeel. Het is eerder een angst om nieuwe borelingetjes te grabbel te gooien op internet. 

Deze link is al op aanraden van heel goed bedoelende en vooral mensen met een goede inborst doorgegeven aan uitgeverijen en productiehuizen. Mensen die oog hebben voor leuke dingen en wat meer aandacht willen voor Villa Liervinck.

Nu een tijdje geleden alweer een 'gemarketingd' succes in boekvorm uitkwam inclusief tv-ster, was de verbazing niet klein dat een paar Villa Liervinck-prutsen 
l-e-t-t-e-r-l-i-j-k overgenomen waren. Niet op de manier waarop je niet meer weet wat het oorspronkelijke was of als onderdeel van een leuk ideetje aangevuld met eigen fantasie, nee, letterlijk. Opbouw, zelfbedachte - door mij - technieken en afwerking. Het plagiaat werd met verzwaard hart gekocht - door mij - en thuis onder de loep genomen, alle publicatiedata op Villa Liervinck waren van lang, zeer lang voor de productie van het programma en het boek, zelfs van voor de plannen voor het programma en het boek, eigenlijk van voor dat 'prutsen' hip begon te worden. Sterker, het boek is van een hele poos na het doorsturen van de link naar deze site naar de betreffenden. Jammer vind ik dat. Dat pauwen gaan lopen met de paar mooie veren van een Liervinck. 't Is niet dat ik de spotlights wil en het applaus, ik ben meer een achter-de-schermen-mens, anders zou ik deze link veel meer promoten en marketing voeren maar dat is niet mijn prioriteit. Maar dat mijn creaties gebruikt worden om geld uit te slaan en dat er zelfs geen bronvermelding af kan... En dit voorbeeld was enorm frappant, zelfs mijn driejarige riep enthousiast naar het betreffende object in de glazen kast wijzend: Kijk! Zelfde! maar ook dichte vrienden wezen me al vaker op kleine publicaties in tijdschriften en op andere sites die onbeschaamd overnamen zonder vermelding. Het steekt toch altijd.

Hier wordt ondertussen verder gecreëerd (hype of niet, hip of niet, het is de aard van het beestje). Maar dit beestje zal niet meer op dezelfde manier zijn eieren te grabbel leggen. Nee, misschien komt er wel een Villa Liervinck-boek dat al dat - niet op internet gegooide - schoons zal bundelen als er interesse zou zijn. Anders trekken we misschien wel naar Parijs, daar staan studio's voor een appel en een ei. Er is zelfs een woonplek boven. Het enige wat je moet aantonen is dat je 'kunstenaar' bent. (Meer dan twee werken per week maken of al een paar stukken verkocht hebben) Check! Check! En dan beginnen we een Villa Liervinck- galerij. Villa Pinson de Lyre of zoiets zal dat dan worden. Dit weekend nog maar eens een kijkje gaan nemen?

In het kleurrijke Belleville?

Of in het toeristische Montmartre?

Bedenking in kamer 14, Le Bateau-Lavoir, Montmartre, Parijs

Mijn stap verbreedt zich in de straten van Parijs.
In het eerste kwart van de twintigste eeuw sta ik stil bij het idee van Picasso en Braque die kubistische balletjes opgooien in Le Bateau-Lavoir, Apollinaire die zijn laatste gedichten opschrijft omzwachteld in oorlogsverband. Juan Gris die de straten van Montmartre afschuimt, Modigliani - ziek bij de geboorte van een nieuw decennium - die verf en drank mixt. Cocteau en Max Jacob, Gertrude Stein salons, Hemingway die een adjectiefloos leven lijdt. Al dat talent in de Ballets Russes, Fitzgerald op de linkeroever op zoek naar een fontein om in te springen. André Breton op zoek naar een nieuwe kunstvorm. Le Dome. La Rotonde. Café Select. Josephine Baker dansend in het theater van de Champs-Élysées. Sartre en De Beauvoir minnaars vergelijkend in Les Deux Magots.

Ik sta stil op de steile straten van Montmartre bij de vroege twintigste eeuwse dansers en muzikanten, schilders en dichters, zweet en kunst uitwisselend, het publiek ophitsend, de wereld veranderend.

Ik ben zo in de ban dat ik me deel van hen voel en dan ontwaak ik in de put want ook al bestaat de kunst nog steeds, nooit meer was ze zo magisch als toen.

Bij Le Bateau-Lavoir realiseer ik me dat ik de boot heb gemist.
Nu is het tijdperk van onbetekenende, incestueuze clusters die vonken
maar niet blijven branden, niets om een publiek tot leven te roepen.
Niets om de wereld te bewegen.
Misschien is het de schuld van de artiesten, gemakzucht en subsidies.
Misschien is het de mensheid die voorbij de grens van bewogenheid gegroeid is.
We zijn verdeeld, gefilterd, door te veel kanalen ingeplugd. We hebben te veel bandwijdte.
We zijn te snel verveeld door het eenvoudige spektakel. Onze aandachtboog is te klein geworden.

Of misschien is het gewoon zoals ze zeggen: sommige dingen hebben hun plaats en hun tijd.

Graag zien

Kleine dingen die

grote emoties moeten

tonen, cadeautjes.

Zelfgemaakt en zelfgekocht.

Dochtertje van zes vroeg deze Valentijn aan twee lieve, lieve, lieve, lieve mensen of ze haar meter en peter wilden zijn. Peter en Meter zeiden "ja". Iedereen beetje emo en dan kwamen de pakjes op tafel; een kopje koffie en een paar oorbellen in een sausje uit Parijs. En een nog niet helemaal in kannen en kruiken belofte van een bezoekje aan de wereldstad, allemaal samen!
Nu we toch familie zijn <3