Het is een klein sprongetje. In mijn boekenkast althans.
Op een rijtje staan daar vijf generaties naast elkaar. Poëzie-albummetjes.
Mijn overgrootmoeder, grootmoeder, moeder, mezelf en dochter. Een collectie vluchtige en minder vluchtige vriendinnetjes die om ter kunstzinnigst naar eigen vermogen een pagina 'voor de eeuwigheid' hebben gevuld. Het eerste albummetje (1918) heeft bijna die kaap gehaald!
Voor altijd en eeuwig, geloof je me niet? Denk aan me wanneer je dit plaatje ziet.
Het is opvallend hoe elke nieuwe heropleving na een poosje stilte samenvalt met een lente.
Tip, tap, top, de datum staat er op.
Misschien daarom dat ik nu zin heb in een stukje hierover. De laatste (laat ons hopen) sneeuw is aan het smelten, krokusjes en narcissen komen uit en de dagen worden langer.
Er loopt een lammetje in de wei, die zei: 'Jij maakt me altijd blij'.
Een paar dagjes geleden besloot dochterlief haar albummetje weer een nieuw rondje te laten maken onder de ondertussen nieuw bijgekomen klasgenootjes en vriendinnen. En ik nam de andere ter hand. Gewoon omdat ze er daarom staan in mijn boekenkast. Om af en toe eens in te kijken en het bewijs te zien dat sommige dingen niet voorbijgaan.
Rozen verwelken, scheepjes vergaan maar onze vriendschap blijft bestaan.
In de bloeitijd van je leven
wil ik ik jou dit blaadje geven
dat mijn korte wens bevat:
leef nog lang, gezond, tevreden,
vind waar je voet ook mag treden,
trouwe vrienden op je pad.
(klik voor groter)
