Feuilleton “Stoelendans” of liefde in elf stoelen (geschreven en geschilderd)

Hoofdstuk 1: De Cowboystoel en mijn lief

Toen ik hem voor het eerst zag; de stoel - niet mijn lief, was hij donkerbruin, vernist eikenhout met een kapotte rieten zitting en danig getekend door ’t leven op een studentenkot. Er lag een meter oude kranten op en voor de rest had de stoel geen andere functie dan stof vangen.

De kranten verhuisden niet mee toen we gingen samenwonen maar de stoel wel. Ik zaagde uit een plank een nieuwe zitting. Verfde de stoel groen.
Kleur van de hoop, bijgelovig zoals iedereen in het begin van een relatie.
En ik zette een speels thema op de zitting dat verwees naar de gelukkige kindertijd waarover mijn lief, nu hij dertig geworden was, niet kon zwijgen.
"De deur van de speelkamer die mijn jeugd was, is gesloten" (dixit hijzelf)
De Cowboys en Indianen leven verder op de zitting van zijn stoel.

Hoofdstuk 2: Rozen en Lavendel, mijn stoel

Mijn tweede stoel stond in de uitverkoop van IKEA-etalagemateriaal. Een waaierstoel met zachte vormen. Beuk. Zacht gepolierd, heel aangenaam om te voelen en te zien. Maar de stoel stond niet zomaar spotgoedkoop, want ze was ‘onverkoopbaar’ wegens toonzaalmodel en vol gekleefd met stickers en plastiek haakjes omdat die stoel ergens in de lucht opgehangen was met nylon koorden en vol prijskaartjes en andere info.

Voor een bijzonder klein bedrag werd de stoel de mijne en ik wist meteen wat ik ermee zou doen. Lila en lavendel, mijn lievelingskleuren gecombineerd met rozen als tegengewicht voor al dat groen cowboy- en indianengeweld aan tafel (en ook omdat ik graag op rozen zit.)

Hoofdstuk 3: de Zalmtrap

De zalmtrap. Ik kocht bij IKEA zoals anderhalfmiljoen andere Vlamingen hét keukentrap/krukje en besloot het blauw te schilderen en te versieren met zalmen die van het onderste trapje naar het bovenste springen, een echte zalmtrap indachtig. 't Feit dat ik in Japan de vissen heb leren schilderen moet verklaren waarom ze meer op karpers dan op zalmen gelijken.

Het werd het stoeltje voor de badkamer om vooral kleren op te gooien en af en toe eens op te staan om iets als de krultang of zo van de hoogste plank te nemen.

Hoofdstuk 4: De pyjama-stoel van Linus

Mijn lief en ik kregen een zoontje. Ik de pijn, hij de sterke verhalen. Klassiek. En dat zoontje kreeg een pyjama uit Zuid-Afrika, een handgeschilderde pyjama waar hij gek op was. Hij droeg die dag en nacht, letterlijk. Het was dan ook een zeer mooie pyjama. Maar toen kwam de dag dat hij er niet meer in paste. Het was ongeveer die tijd dat hij ook niet meer in de hoogzitter kon zitten en dus op een echte stoel wou zitten. Hij kreeg een stoel uit IKEA een gewone, onbewerkte grenen houten stoel. Om hem te troosten omwille van die pyjama, schilderde ik de prent van de pyjama op de stoel.
(Met behulp van kalkpapier want het moest identiek zijn en de pyjama-schilder had een vlotter talent dan ik.)

Hoofdstuk 5: Het roze ballet-stoeltje van Tilia

Ik zat bij een sympathieke vriendin in de auto. Naast de glascontainer niet ver van haar huis zag ik een zeer elegant stoeltje staan. Ik dacht om er later met mijn eigen auto om te rijden. We zaten in haar auto dus ik durfde niets zeggen. Maar ze zag de blik in mijn ogen en het kwijl dat nog net niet van mijn kin liep. Ze kende me, remde, laadde de stoel in en zette me thuis af. Ik schuurde de vernis eraf en daarna verfde ik de stoel roze. Mijn lief en ik hadden ondertussen een meisje erbij. Het was nog een piepklein meisje maar ze verslond alle boekjes die ze kon vinden over elfjes. Ze deed ook zelf ballet. Dus de stoel kreeg vanzelf zijn invulling.

Hoofdstuk 6: De boomstronk-tuinwandeling-stoel van Marit

In de kringloopwinkel kocht ik voor vijf euro een hoge stoel, vijf jaar nadat ik onze vorige hoge stoel royaal met al ons ander babymateriaal had uitgedeeld aan andere beginnende ouders. Onverwacht kregen we Marit erbij. Een dochtertje alweer. Dit keer geen roze en elfjes maar een zeer onderzoekende durfal die gek is van de tuin, eendjes en boomstronken (om mee rond te zeulen en op te klauteren).
De stoel werd dus een ontdekkingstocht in de tuin. Bloemen, eendjes, boomstronken en een eendevijver.

Hoofdstuk 7: Het rode Oostenrijk stoeltje
In de kringloopwinkel zag ik een stoeltje. Het was te koop voor maar drie euro. Ik kocht het niet. Maar na vijf bezoeken aan de kringloopwinkel (ik kringloopwinkel nogal frequent), begon het steeds harder te schreeuwen naar me. Ik kocht het uiteindelijk, alleen maar daarom. Ik nam het mee naar huis.
"Men moet toch een extra stoel hebben voor als er bezoek komt"

De stoel was rood maar nogal afgesleten. Ik kreeg bezoek - een vriendin die haar hart kwam luchten - op het stoeltje. Het hield niet op. Een andere vriendin zei, "Zorg dat je huis geen huisje van Oostenrijk wordt". Dat betekent dat je 'klagers' aantrekt, verklaarde ze. Ik verfde de stoel glanzend rood omwille van zijn eigen karakter (dat schreeuwen naar me in de winkel) en schilderde er Oostenrijkse motieven op. (dat is een grapje tussen de stoel en mezelf wanneer er iemand een potje komt klagen.)

 Hoofdstuk 8: De schrijfstoel

Alweer de kringloopwinkel. Ik zag een broer of zus van het rode Oostenrijk-stoeltje. Ik wou het hebben want ik gebruikte nu vaak het Oostenrijkstoeltje om aan mijn schrijftafel in de woonkamer te zitten en dat rood was te geweldig in de anders zo rustige bleke ruimte.
(Ik zei al dat het stoeltje nogal schreeuwerig is).
Die broer of zus-stoel was ecru geverfd. Dus dat scheelde al wat schilderwerk dacht mijn praktische 'ik' die zeer zelden aanwezig is. Vooral bij aankopen.
De stoel kwam bij de schrijftafel te staan en tot grote opluchting zag mijn creatieve 'ik' die graag haar stempel zet op alles, dat de verf toch wat afgesleten was en niet op een artistiek verantwoorde manier. Dus toch schilderen! Het werd wit en eigenlijk zonder veel denkwerk kwamen er wat roosjes op. Zomaar, omdat ik graag op rozen zit.

 Hoofdstuk 9: De vijverstoel

Omdat één stoel wat weinig is om bezoek te ontvangen nam ik naast het Rode Oostenrijk stoeltje ook nog een andere stoel. In de Ikea kocht ik een onbewerkt grenen stoel. Dat zijn de beste. Geen schuurwerk en het hout absorbeert de verf goed. Je kan er echt schilderijtjes op maken. En dat werd het ook. Een schilderijtje van mijn vijver in de tuin. Omdat mijmeren bij de vijver zo fijn is en ik dat mijn vrienden graag eens cadeau doe, zo'n wonderbaarlijke moment: Zet u! 

Hoofdstuk 10: De druppelstoel

Net zoals de Oostenrijkse rode stoel was deze druppelstoel een stoel die ik week na week zag in de kringwinkel. De prijs was een euro (1 Euro!) En ze bleef maar staan. Zwarte poten en grijs uitgeslagen rotan. Niemand wou haar. Ze was het grijze muistype. Ik controleerde op schade maar zag, behalve vergrijzing niets ernstig. Thuis viel me voor het eerst de druppelvorm op. En toen zag ik wat ze miste: een kleur die paste bij de vorm. Het werd Aqua. Tiens! 

Hoofdstuk 11: Het muntgroene stoeltje.

In de al dikwijls vernoemde en nog meer bezochte kringwinkel zag ik alweer een gedrocht dat niet verkocht raakte. Al een paar weken stond het daar glimmend donkerbruin saai te wezen en niet te verroeren. Twee en een halve euro. Ik zag dat de stoel handgemaakt was (waauw!) en hoogstwaarschijnlijk door een peetje met een scheef trottoir. De voorpoten waren korter dan de achterpoten. Een bijzonder oncomfortabele stoel dus. Bij de kassa keek de verkoper me bijzonder meewarig aan. Ik krijg die blik vaak wanneer ik weer van die onmogelijk lelijke dingen koop. Hij zei: "Heb je iemand thuis die de poten  voor je gelijk kan zagen?" "Ik zei naar waarheid: "Nee" want zagen dat doe ik zelf. Letterlijk en figuurlijk, ik heb daar niemand voor nodig. En toen zei die verkoper: "Weet je wat? Je krijgt hem gratis." Thuis zaagde ik de poten af tot een klein stoeltje, zoals de Turkse Munttheedrinkers die hebben. Ik schilderde de stoel muntgroen (evident!) met een roosje omdat ik graag op rozen zit en dit is nu mijn stoeltje dat ik bijschuif als de zetels vol visite zitten. 

Het drank-dilemma

Een nieuw projectje kondigde zich aan in de vorm van een gigantische hoop grof vuil in de hoek van een oude schuur bij ouders van een schoolvriendje van mijn zoon.

Of ik dat ‘gedrocht’ (waarvan ze niet wisten waarvoor het enigszins kon dienen) bovenop die berg in mijn soepkar kreeg om het voor hen te gaan afzetten aan het containerpark?

Het was alsof ik een ruwe diamant op een mesthoop zag. Nee, geen ruwe. Mijn fantasie had ter plekke de diamant al geslepen.

Ik kreeg het in mijn soepkar. Nolens Volens. Mijn bekleding meteen tien jaar ouder maar ik had het ervoor over. Het object? Verkeerdelijk dacht ik: een smeedwerken drankkast, een soort salon-bar. Ik probeerde het de gulle weggooiers uit te leggen maar ze zeiden, “Als je denkt daar nog wat van te kunnen maken, doe maar, je krijgt het!”

Thuis ging ik meteen aan de slag. Schuursponsjes en Cif om de laag gepatineerd vuil eraf te schuren en na het wegspoelen van het zwarte schuim, kwam zowel mijn vergissing als de oorzaak van de donkere schuimkleur aan de dag. Het rek was niet in smeedijzer maar in een amalgaam van metalen (overwegend inoxbuizen) die aan elkaar gesoldeerd waren met een koperkleurig soldeersel. Eenmaal afgespoeld besloot ik het hele rek in Powertex brons te ‘verven’. Een soort bruin dat neigt naar Pure Chocolade. Daarna met mijn laatste aanwinst: een decoupeerzaag legplanken zagen, want die waren er niet. Maar zo’n multiplex is ook niet meteen mooi. Verven of lakken leek me te goedkoop qua uitzicht dus werd het een paar dagen mozaïeken. Met badkamermozaïek die een vriendin van me op overschot had en een hoop gebroken serviesgoed die ik altijd op overschot hou. Tegelcement en wit voegsel tot mijn vingers bloeden. En nu staat hij er gevuld en wel. En komen de twijfels. Want waarom zou ik nu een salon-bar nodig hebben. We zijn met vijf waarvan een iemand alcohol drinkt. ’t Is waarschijnlijk niet eens pedagogisch verantwoord drank zo zichtbaar in huis te hebben…
Maar dan troost ik mezelf met het feit dat ik weer een gootsteenkastje heb nu de ‘drank’ daar niet meer moet staan. En niemand verbiedt me die kast ook te vullen met niet-alcoholisch lekkers, zo ongeveer wanneer de kindjes twaalfplus worden, als ik de alarmerende statistieken in de kranten mag geloven...

Santé!

Grof vuil wordt fijn ding,

Met een beetje verbeelding,

een verbetering.

Amigurumi - 編み包み

Amigurumi
katoen, rondgehaakt, Japans
hebbedingetje.

Als je bezige vingers hebt, ken je die momenten waarop je gefrustreerd denkt aan die kast die je nog wil opschuren en schilderen, of de hoek in de tuin die nog niet opgeruimd is. Die gedachten komen wanneer je opgesloten zit in een auto/vliegtuig/trein tijdens een lange rit of in de zetel wanneer je luistert naar een monoloog aan de andere kant van de telefoon of bij bezoek waarbij nog wat jaren achterstand moet bijgekletst worden. In Japan hebben ze daarvoor iets geestig uitgevonden, alhoewel het natuurlijk gekopieerd is uit de Westerse traditie (sokken en babymutsjes haken) krijgen ze wel de krediet omdat ze het weer  populair hebben gemaakt: Poppetjes haken.

Het heet in Japan:  編み包み of amigurumi. Het is rondhaken. Zoveel mogelijk in één stuk. Ledemaatjes en andere aanhangsels worden apart gehaakt maar het is altijd rondjes, niet keren en zoveel mogelijk in vasten.

Voor mijn zesjarig dochtertje die morgen mijn zevenjarig dochtertje wordt, probeerde ik alvast dit zeemeerminnetje.

Misschien volgen er wel meer want het is eigenlijk heel geestig om te doen.

Poëzie in mijn oren

Een fruitschaaltje van plastiek (bijvoorbeeld van blauwe besjes of druiven), met zo'n recycleer-symbool en nummer 6 erop.
Knip twee vormen uit, bijvoorbeeld sterren, schuur één kant mat, kleur met kleurpotlood de matte kant in. Schrijf een gedichtje in de sterren (opgepast in spiegelbeeld schrijven).
Vergeet geen gaatje te maken!
Leg de sterren in de oven op een vel aluminium-folie. 165 graden, 5 minuutjes.
De sterren krullen, krimpen en draaien maar wanneer ze tot 10 keer gekrompen en 10 keer zo dik geworden zijn, liggen ze weer helemaal plat.

Voila rijgen met kraaltjes op metaaldraadjes.
Klinkt dat niet als poëzie in de oren?


Eens een schaaltje fruit
nu aan oren bengelend
poëzie-oorbel.

Regenweer-sprookjesweer

Er was eens een dag

waarop het erg regende

toen was er: de pop!

Omdat het zoveel fijner is sprookjes te vertellen als je er poppen bij hebt, bedacht ik deze pop voor mijn publiek van vijf sprookjesliefhebbers vandaag.

En het verhaal gaat zo: er was een meisje van klei en stoffenstalen en breiwerk dat altijd een rood kapje droeg (nogal wiedes want het kapje zit vast op haar hoofd en kan er niet meer af.)

Ze had een oma die wat ziek was (dat zie je, haar huid heeft niet zo'n gezonde teint.) en zij was echt familie want ze was van dezelfde stof gemaakt. Oma lag in een schattig ledikant, het was een oud ledikant, dat hoort zo, want bij oude mensen horen oude spullen. Ze sliep onder een gehaakte sprei.

Maar er was ook een wolf. Die had eveneens een kostuum, hij deelde het voor het gemak met de oma.

  

En dit is het verhaal van drie poppen of was het toch maar één?

 

Wortels en Vleugels

We hebben lang gezocht naar een naam voor het achterste deel van de tuin: daar ligt onze moestuin en het hoenderren - 't is meer een hoendertuin want je moet de kippen zoeken tussen de bomen en struiken. En uiteindelijk zijn we gekomen op de naam: Wortels en Vleugels. Want er groeien wortels - en andere groenten maar die hebben ook wortels - en er lopen in een hoenderpark vooral gevleugelde neerhofdieren rond - en ook andere natuurlijk.
Het bord is geschilderd over een namaak-oud-tabak-reclame-bord en hangt nu op naast het poortje.

Als ik mocht kiezen dan was heel onze tuin zoals dit plekje maar omdat niet de hele tuin maar één derde van de tuin is zoals ik het wil, heb ik het gevoel dat dit net een beetje meer mijn tuin is dan de rest.

Welkom! Kom binnen en kijk gerust eens rond: (vooral het hoenderhok, de moestuin* komt hier bij nader inzien niet echt aan bod fotogewijs... Je kan ook hier kijken voor de moestuin.)

* Voor foto's van de moestuin kijk je beter in mei.

Moestuin? Klik hier.

De zon.

Opeens is het weer
zomer, zie je in alles
alleen het mooie...

                    

Dordogne

De eerste reis zit erop voor deze zomer maar gelukkig hebben we nog iets tegoed.

Zo doen we het de laatste jaren. Een weekje juli, een weekje augustus. Niet alles in één gulzige slok. Maar met kleine sipjes veel langer genieten. 

Een weekje Dordogne is het geworden. Met de Meter en Peter van ons dochtertje van zes, en hun kleine prinses.

Een impressie in het vakantie-logboek:

Zomer-album

Liefdevol plannen
Een zomerreis ontvouwt zich
mijn hart klopt erin.

Van een oud behang-staalboek maak ik dit jaar ons reislogboek...

(wordt vervolgd)

Vakantie creativiteit...

Wat hebben we vandaag gemaakt?

Zie je het al?

Kom anders wat dichter... 

En nog dichter...

 Kijk rechts beneden...

En kom nu dichtbij!

Op het bordje staat: Opgelet, trap niet op de elfjes...

Er zijn al twee moestuintjes mee naar huis met de logeetjes die net vertrokken zijn en weet je wat het leuke is? Het zijn echte moestuintjes, de zaadjes zullen de komende dagen kiemen en straks kan er geoogst worden. Minigroentjes!