Het drank-dilemma

Een nieuw projectje kondigde zich aan in de vorm van een gigantische hoop grof vuil in de hoek van een oude schuur bij ouders van een schoolvriendje van mijn zoon.

Of ik dat ‘gedrocht’ (waarvan ze niet wisten waarvoor het enigszins kon dienen) bovenop die berg in mijn soepkar kreeg om het voor hen te gaan afzetten aan het containerpark?

Het was alsof ik een ruwe diamant op een mesthoop zag. Nee, geen ruwe. Mijn fantasie had ter plekke de diamant al geslepen.

Ik kreeg het in mijn soepkar. Nolens Volens. Mijn bekleding meteen tien jaar ouder maar ik had het ervoor over. Het object? Verkeerdelijk dacht ik: een smeedwerken drankkast, een soort salon-bar. Ik probeerde het de gulle weggooiers uit te leggen maar ze zeiden, “Als je denkt daar nog wat van te kunnen maken, doe maar, je krijgt het!”

Thuis ging ik meteen aan de slag. Schuursponsjes en Cif om de laag gepatineerd vuil eraf te schuren en na het wegspoelen van het zwarte schuim, kwam zowel mijn vergissing als de oorzaak van de donkere schuimkleur aan de dag. Het rek was niet in smeedijzer maar in een amalgaam van metalen (overwegend inoxbuizen) die aan elkaar gesoldeerd waren met een koperkleurig soldeersel. Eenmaal afgespoeld besloot ik het hele rek in Powertex brons te ‘verven’. Een soort bruin dat neigt naar Pure Chocolade. Daarna met mijn laatste aanwinst: een decoupeerzaag legplanken zagen, want die waren er niet. Maar zo’n multiplex is ook niet meteen mooi. Verven of lakken leek me te goedkoop qua uitzicht dus werd het een paar dagen mozaïeken. Met badkamermozaïek die een vriendin van me op overschot had en een hoop gebroken serviesgoed die ik altijd op overschot hou. Tegelcement en wit voegsel tot mijn vingers bloeden. En nu staat hij er gevuld en wel. En komen de twijfels. Want waarom zou ik nu een salon-bar nodig hebben. We zijn met vijf waarvan een iemand alcohol drinkt. ’t Is waarschijnlijk niet eens pedagogisch verantwoord drank zo zichtbaar in huis te hebben…
Maar dan troost ik mezelf met het feit dat ik weer een gootsteenkastje heb nu de ‘drank’ daar niet meer moet staan. En niemand verbiedt me die kast ook te vullen met niet-alcoholisch lekkers, zo ongeveer wanneer de kindjes twaalfplus worden, als ik de alarmerende statistieken in de kranten mag geloven...

Santé!

Grof vuil wordt fijn ding,

Met een beetje verbeelding,

een verbetering.

Voorjaarscadeautje

Krokus, paars met geel 

op een plek waar eerst niets was

voorjaarscadeautje

Zonnig en warm zelfs. Dus laarzen aan en de tuin in. Vandaag zal de creativiteit botvieren in de tuin. Na een winter met behoorlijk wat vriesschade beperkt de creativiteit zich vooral tot opruimen. Potscherven, overal. Alsof er iemand geschoten heeft op onze pottencollectie. Er blijft bitter weinig over van de zesentwintig veelkleurige keramiekpotten op het terras. De heel grote, in terracota en beton zal ik restaureren, de andere zullen dienen als grondstof voor heel wat mozaïek-projecten in het voorjaar en de zomer. Tijdens het opruimen bleek ook dat Mathilde zich creatief ge-uit hadden. Grote eende-eieren verborgen op de meest bizarre plekken. Alsof Mathilde niet wil haar verantwoordelijkheid opnemen. Zo zal ze nooit aan een hoopje eieren geraken die groot genoeg zal zijn om op te broeden. Het is ook nog een heel jong eendje.

Eitje hier, eitje

daar, maar waar zal Mathilde

haar nestje bouwen?