11

Dames en heren,

mag ik u voorstellen: 11.
Hij helpt mij bij de workshop 11-jes schrijven.

Hij is gemaakt van een oude sok van mij (lijf) en een oude sok van mijn dochtertje ('debardurtje').

een sleever is zijn muts geworden. Hoofd, handen en gezicht van papiermaché en papierklei.

Opgevuld met nylon kousen.

Alle kousen in dit project waren weeskousen. In een huishouden zoals het onze is het niet geheel uitgesloten dat de kousen toch een broertje of zusje hebben, als er zo eentje boven water komt dan zal zowel de voorstelling als 11 daar goed bij varen.

Een schitterende tijd

Maart is begonnen! en daarmee de maand van de Jeugdboekenweek.
Ik ben er (bijna) klaar voor.
En mijn attributen ook (bijna). De vertelkeien hebben hun uitbreiding gekregen; de vertelkaarten. De poppen zijn (bijna) af. Het borstbeeld van kapitein Skipstjorinn, het lege kooitje, Groenhart de tuinpiraat, de Liervinck, het poëziekraam, Roodkapje in een heel nieuwe versie, de schatkist, het schrijftafeltje, de waslijn...

Als ik niet teveel denk aan het feit dat mijn jongste over enkele dagen voor het eerst een hele dag weg van me zal zijn (en onmogelijk zal begrijpen in haar tweejarige denkwereld waar alles en iedereen die haar vertrouwd is, heen zijn) en als het me lukt om alles te doen zoals gepland, dan gaan we nu...
een schitterende tijd tegemoet!

Tot ziens, ergens in Vlaanderen!

Poppentheater

Sinterklaas komt eraan en dat is dus al van bij onze grootouders onlosmakend verbonden met dat heerlijke tijdverdrijf voor winteravonden: Poppentheater.

Ons zelfgemaakte poppentheater is al een jaar of zes een echte gezinstraditie zo rond deze tijd. We hebben hem gisteren weer van de zolder gehaald en daarbij ook de papier-maché, de klei- en bijenwas en de gips-poppen. (en de bijhorende stoeltjes!)

Vandaag was het alvast een hele dag poppentheater.
(met uitzondering van onze zondagse boswandeling)
De meest absurde verhalen wisselden elkaar af of liepen wat onnavolgbaar door elkaar en vaak gebeurde er meer achter de scene dan erop. Vooral het betere smijt- en klopwerk met de poppen.
Maar voor de rest zeer verzorgde voorstellingen, heel animerend (vooral voor de kleinsten in het publiek) en inclusief zelfgetekende decors en snoezige uitnodigingen.
("Kijk mama! Allemaal in andere vormen, er zijn er geen twee dezelfde!")

Geniet mee:

Poppentoneel, u bent uitgenodigd, u bent uitgenodigd op mijn toneel,

Uitgenodigd, U bent uitgenodigd op een poppentheater.

Het Theater of Teejaater

Amigurumi - 編み包み

Amigurumi
katoen, rondgehaakt, Japans
hebbedingetje.

Als je bezige vingers hebt, ken je die momenten waarop je gefrustreerd denkt aan die kast die je nog wil opschuren en schilderen, of de hoek in de tuin die nog niet opgeruimd is. Die gedachten komen wanneer je opgesloten zit in een auto/vliegtuig/trein tijdens een lange rit of in de zetel wanneer je luistert naar een monoloog aan de andere kant van de telefoon of bij bezoek waarbij nog wat jaren achterstand moet bijgekletst worden. In Japan hebben ze daarvoor iets geestig uitgevonden, alhoewel het natuurlijk gekopieerd is uit de Westerse traditie (sokken en babymutsjes haken) krijgen ze wel de krediet omdat ze het weer  populair hebben gemaakt: Poppetjes haken.

Het heet in Japan:  編み包み of amigurumi. Het is rondhaken. Zoveel mogelijk in één stuk. Ledemaatjes en andere aanhangsels worden apart gehaakt maar het is altijd rondjes, niet keren en zoveel mogelijk in vasten.

Voor mijn zesjarig dochtertje die morgen mijn zevenjarig dochtertje wordt, probeerde ik alvast dit zeemeerminnetje.

Misschien volgen er wel meer want het is eigenlijk heel geestig om te doen.

Regenweer-sprookjesweer

Er was eens een dag

waarop het erg regende

toen was er: de pop!

Omdat het zoveel fijner is sprookjes te vertellen als je er poppen bij hebt, bedacht ik deze pop voor mijn publiek van vijf sprookjesliefhebbers vandaag.

En het verhaal gaat zo: er was een meisje van klei en stoffenstalen en breiwerk dat altijd een rood kapje droeg (nogal wiedes want het kapje zit vast op haar hoofd en kan er niet meer af.)

Ze had een oma die wat ziek was (dat zie je, haar huid heeft niet zo'n gezonde teint.) en zij was echt familie want ze was van dezelfde stof gemaakt. Oma lag in een schattig ledikant, het was een oud ledikant, dat hoort zo, want bij oude mensen horen oude spullen. Ze sliep onder een gehaakte sprei.

Maar er was ook een wolf. Die had eveneens een kostuum, hij deelde het voor het gemak met de oma.

  

En dit is het verhaal van drie poppen of was het toch maar één?