Verhaalkeien

 of
Hoe bereid je workshops voor met drie kinderen om je heen
(en een mount Everest was die geplooid moet worden?)

Een meevaller is alvast dat het workshops betreffen voor de leeftijdsgroep waar twee van mijn eigen kinderen toe behoren.
Terwijl ik de hersendodende activiteit ‘was plooien’ uitvoer, een werk dat meestal gepaard gaat met triviale gedachten, probeer ik in mijn hoofd een scenario voor een workshop "verhaalopbouw" te bedenken. Ondertussen ligt de woonkamer bezaaid met gezelschapsspellen, ingewikkelde met opdrachtkaarten en decimale dobbelstenen, pionnen, neppionnen en karakterkaarten. De twee oudsten (7j en 9j) zijn dus helemaal 'in' gezelschapsspellen en hoe magischer de bijhorende stukken en kaarten, hoe populairder het spel. Ze vinden ondertussen ook nog spelregels uit terwijl ze spelen en het valt me op dat fantasie en rollenspel essentieel zijn.

1 + 1 = 2 bedenk ik - ik verwittigde je al dat huishoudelijke werken (bij mij) gepaard gaan met triviale gedachten. Om een kei in verhalen-verzinnen te worden moet je je inspiratie in 'verhaalkeien' zoeken. En daarmee is de eerste steen (kei?) gelegd voor het volgende project.

In de tuin ga ik op zoek naar mooie keien. Ze zijn aan de grond vastgevroren dus dat werkje is sneller gezegd dan gedaan. Terug binnen was ik de keien in lauw water en daarna zet ik er kleine symbooltjes op. Elementjes. Daarna worden de prentjes beschermd met een laag houtlijm. Een stuk rood fluweel word het opberg-buideltje.

Het spel gaat zo;
Je kiest zonder te kijken drie keien met elementjes op en je vertelt daar een verhaal over. De volgende kiest drie andere keien en zet het verhaal verder van de eerste verteller maar zorgt ervoor dat die drie nieuwe elementen ook in het verhaal voorkomen. En zo gaat het door tot iedereen aan de beurt is geweest en alle vertelkeien zijn opgebruikt. Het is dan aan de laatste speler de speciale opdracht om het verhaal af te ronden.
Een andere manier om met de verhaalkeien te spelen is op je eentje: vijf keien nemen en een verhaal opschrijven van begin tot einde.
De keien kunnen ook gebruikt worden om elfjes te schrijven want het moeilijkste is altijd een onderwerp vinden. Eenmaal het onderwerp vastligt, stromen de elfjes vanzelf uit de kinderen.

De verhaalkeien zijn alvast een succes bij mijn twee oudsten. De jongste (bijna 2j) gebruikt ze vooral om ze in rijtjes op te stellen en om er als er eventjes niemand oplet mee door de kamer te keilen. (hebdem? KEI-len want wat doe je anders met een KEI?)

Volgens mijn zoon (9j) is het spel te eenvoudig en moeten er ook kaarten aan te pas komen.
Kijk sé, dat zie ik nu helemaal zitten.
In afwachting van de ‘uitbreiding’ van de verhaalkeien post ik ze hier al eens en ga dan meteen weer aan de slag om kaarten erbij te bedenken en tekenen.
(Het plooien van de was kan nog even wachten.)

Wordt vervolgd…

Poppentheater

Sinterklaas komt eraan en dat is dus al van bij onze grootouders onlosmakend verbonden met dat heerlijke tijdverdrijf voor winteravonden: Poppentheater.

Ons zelfgemaakte poppentheater is al een jaar of zes een echte gezinstraditie zo rond deze tijd. We hebben hem gisteren weer van de zolder gehaald en daarbij ook de papier-maché, de klei- en bijenwas en de gips-poppen. (en de bijhorende stoeltjes!)

Vandaag was het alvast een hele dag poppentheater.
(met uitzondering van onze zondagse boswandeling)
De meest absurde verhalen wisselden elkaar af of liepen wat onnavolgbaar door elkaar en vaak gebeurde er meer achter de scene dan erop. Vooral het betere smijt- en klopwerk met de poppen.
Maar voor de rest zeer verzorgde voorstellingen, heel animerend (vooral voor de kleinsten in het publiek) en inclusief zelfgetekende decors en snoezige uitnodigingen.
("Kijk mama! Allemaal in andere vormen, er zijn er geen twee dezelfde!")

Geniet mee:

Poppentoneel, u bent uitgenodigd, u bent uitgenodigd op mijn toneel,

Uitgenodigd, U bent uitgenodigd op een poppentheater.

Het Theater of Teejaater

Regenweer-sprookjesweer

Er was eens een dag

waarop het erg regende

toen was er: de pop!

Omdat het zoveel fijner is sprookjes te vertellen als je er poppen bij hebt, bedacht ik deze pop voor mijn publiek van vijf sprookjesliefhebbers vandaag.

En het verhaal gaat zo: er was een meisje van klei en stoffenstalen en breiwerk dat altijd een rood kapje droeg (nogal wiedes want het kapje zit vast op haar hoofd en kan er niet meer af.)

Ze had een oma die wat ziek was (dat zie je, haar huid heeft niet zo'n gezonde teint.) en zij was echt familie want ze was van dezelfde stof gemaakt. Oma lag in een schattig ledikant, het was een oud ledikant, dat hoort zo, want bij oude mensen horen oude spullen. Ze sliep onder een gehaakte sprei.

Maar er was ook een wolf. Die had eveneens een kostuum, hij deelde het voor het gemak met de oma.

  

En dit is het verhaal van drie poppen of was het toch maar één?