Vogels in een zelfgemaakte volière

Vogels, kleine wonderen.
Luchtige lijfjes met dons en veren.
Ik zie ze zo graag.

Enkele jaren geleden vonden we met Kerst een parkietje half doodgevroren tussen de kasseien op straat. We namen het mee naar huis en het kreeg de naam (hou u vast):  Dieudonner Chessboy. Omdat het een godsgeschenk op Kerst was en onze schaakkampioen het als eerste zien liggen had.
Vlug een kooi gekocht en wat spullen én een vrouwtje want ocharme zo'n diertje alleen. Bleek dat zo'n kooi stukken van mensen kostte. Ik had er nochtans één, maar ooit eens uitgeleend en nooit meer teruggekregen. (Wie heeft ze?)
Ondertussen heeft een supersympathieke buur van ons, die van de bank, ons al voorzien van nieuwe vogeltjes want het eerste koppeltje leeft jammergenoeg niet meer,
hij kweekt ze zelf en maakt fantastische vogelverblijven.
Het is geen geheim dat ik al lang droom van een volière dus heb ik besloten - na lang zoeken en wikken en wegen, er zelf één te maken. De volière is af en de bewoners: Sneeuwtje en Keetje wonen er graag.
We hebben nu ook een kweekkastje.
Wie weet wat daar van komt?
Wordt hopelijk vervolgd...

Over vogeltjes en een ziek dochtertje

We zijn al een tijdje voorbij de feestdag van een andere heilige die ik ook wel sympathiek vind - om in de sfeer van de vorige post te blijven - namelijk Sint Fransiscus. 4 Oktober is nu beter bekend als werelddierendag maar dat is natuurlijk uit die naamdag voortgekomen. Op dagen zoals vandaag waarop het kouder wordt en vroeger donker en de wormen vastgevroren zitten in de grond en de bessen aan de struiken, vind ik het passender - meer passend dan op 4 oktober - om Sint-Fransiscus te vieren en net als hij onze appels en brood te delen met die wonderlijke kleine wezentjes die zo vrolijk voor ons blijven zingen ook al brengen we hun hele wereld zo genadeloos om zeep.


Omdat de jongste ziek is en liefst de hele dag wil slapen, had ik haar in een grote, rieten stoel voor het raam in de zon gezet. Aan de andere kant van het raam, waar het behoorlijk frisser was, installeerde ik, eerst tot haar vermaak en later tot dat van de gevleugelde vriendjes een vogelvoederstation. Toen ik klaar was en de vogeltjes begonnen aan hun feestmaal, sliep ze al. Maar ze droomde - onder invloed van allerlei reacties tussen ziektekiemen en daartegen strijdende medicijnen, een tekort aan slaap en teveel aan te verwerken materiaal - luidop: "Volels heef geen bestek in twestorant" en andere bezorgdheden inzake de voleltjes en zichzelf "Ik ben mijn schaartje kwijt", gevolgd door een heel arsenaal van klagende geluiden in haar slaap.



Maar het vogelrestaurant "The Early Bird" of de "Vroege vogel" blijkt alvast een succes. Althans van die kant nog geen klagende geluiden gehoord.

Extremadura

Om te aarden, maar dan echt. 

Om samen te zijn in gezinsverband. 

Om tijd te hebben. 

Om te weten hoe verbonden je bent met de natuur. 

Om mooi weer te hebben. 

Om te genieten van zeeën van tijd om je creativiteit te ontplooien.

Feestbuffet à la Franciscus

En nu begint het echt koud te worden...

Ik merk dat mijn eenden de voorkeur geven aan vet voer nu en dat Pi waarschijnlijk toch een woerd is, niet dat dat rechtstreeks iets met de kou te maken heeft maar hij krijgt nu zijn eerste winterkleed en ik merk daar toch een mannelijk trekje in. (De krul in de staart). Zijn juveniel kleed was karamel, een beetje donkerder dan zijn forelkleurige mama. Zijn winterkleed is vlammend van lichtbruin aan de staart naar donkerbruin aan de kop onderstreept door een witte halsband. Ik moet dus dringend een oudere woerd voor de moeder hebben en een jonger eendje voor Pi. Voor de rest hebben ze alles wat ze nodig hebben om de koude winter door te komen.

Maar wat met de wilde vogels? Vorig jaar hebben we een kerstboom vol met vetbollen voor vogels gehangen. Dit jaar een ander feestelijk idee om de vogels in de tuin calorie-bommen aan te bieden. Een feestbuffet. Er is gebak en taartjes en allerlei andere baksels. Een hele tafel vol.

Het enige nadeel is dat iedereen die er op kijkt verschrikkelijk honger krijgt, zin in zoetigheid en zo. Het is een beetje een zaak van “de maag wil ook wat”. Benieuwd wat de impact zal zijn op mijn heupen, om maar één iemand te viseren die er last van zou kunnen hebben…