Posts tonen met het label ecologisch. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ecologisch. Alle posts tonen

zondag 22 december 2013

Warme, zachte en wollige feestdagen

Vandaag scheen de zon niet. 's Morgens was het nog droog dus besloten we een beetje in de tuin te werken. Toen de eerste druppels vielen, beloofde het dat soort regennamiddag te worden waarop men wacht om kerstversiering boven te halen. Desbetreffende versiering bij ons reikte nog steeds niet verder dan de beschilderde ramen zoals je op de vorige post kon zien dus de invulling in huis drong zich wat op met het grijze weer als achtergrond.
Nood aan warme wolligheid. Dit is meteen ook het thema geworden: warme wol, gevilt en gehaakt. Maar ere wie ere toekomt, het sprookjesachtige karakter van onze kerst- of joelversiering is vooral te danken aan de school van mijn kinderen: De Perreparel. Die school ligt ons op meer dan één manier nauw aan het hart. Ik moet hier verder geen reclame maken want de foto's hieronder spreken voor zich. De voorbije vrijdag was het de Warme Winterrevue op school. We kochten daar deze mooie, zelfgemaakte decoraties van natuurlijke materialen, vilt, wol, takken en sparappels. We hadden zelf ook nog wat spulletjes gemaakt de afgelopen weken en toen de avond viel, was de sfeer er helemaal.

Cellomuziek, kaarsen en warme chocolademelk bij die stemmig tikkende regen tegen de ramen en het lezen in een boek bij de bibliotheeklamp. Geflankeerd door twee boselfjes en een Noors aandoende Nisse.
De langste nacht is voorbij en ik heb nu al weer heimwee naar de herfst en die niet te evenaren donkere zes weken.

Ondertussen koester ik nog wat die van weemoed en melancholie verzwaarde dagen die zich schuilen in die veilige duisternis die we zo toverachtig verlichten en versieren.
Geniet lieve mensen x x x




















zaterdag 21 december 2013

Intiem

Omdat er deze december veel zon is en bijna geen druilerige dagen, zijn we dit jaar minder geneigd dan andere jaren om van ons huis een Victoriaanse muziekdoos te maken met de feestdagen. Normaal gezien wordt de start daarvoor gegeven wanneer de stoomboot aan zijn afvaart naar Spanje begint, als pleister voor het afscheid.
Maar dit jaar stond de voortuin vol madeliefjes en scheen de zon zo fijn dat we een paar dagen intensief in de tuin werkten. Dichter dan dat kwamen we niet bij dennengroen en we hadden er ook geen nood aan.

Maar gisteren - met een bijna genezen dochtertje - dat hoognodig moest geanimeerd worden en verrassend veel energie had, besloten we er toch aan te beginnen. Geen glitter en lichtjes want die zijn zo fake in het mooie licht van die laagstaande winterzon de voorbije dagen.
We namen het bijzonder ecologisch aan. Geen nieuwe aankopen van versiering omdat de lichtjes niet meer werken, de ballen gesneuveld zijn en andere jaarlijks weerkerende kerstrampen en ook geen energieverbruik van meters lichtsnoeren binnen en buiten.

Het enige wat we nodig hadden was één flesje witte plakkaatverf en twee penselen.

Ik ging nog even thee zetten en toen ik terugkwam was het zieke dochtertje al begonnen, ze had de briefing goed begrepen en een 'sneeuwvlokje' geschilderd op het raam.

Het was wel intensief geschilderd en enthousiast en zo... maar aan de buitenkant van het huis zag het eruit alsof we midden in verbouwingen of zo zaten dus hebben we dat met gemengde gevoelens weer moeten afwassen om opnieuw te beginnen.

En hier kom ik met een gouden tip voor jullie: gratis en voor niets, cadeautje van mij aan de mensheid.
Samen schilderen is echt aan te raden voor iedereen. Het is bijzonder intiem, zowel fysiek als mentaal. Het is bijzonder om iemands hand vast te houden en samen lijnen te scheppen. Als die iemand dan linkshandig is en drie dan wordt het helemaal een speciale ervaring.
Kinderen van drie willen vooral de boel opvullen en met grote intensieve bewegingen werken. Grote krullen en lussen met hoekige uithalen.

Ik probeerde mijn dochtertje de basisvormen aan te leren en tegelijk de archetypische kerstsymbolen. Al bij al was het een geslaagde namiddag.

We waren na afloop allebei pompaf, natuurlijk ook een beetje door zes opeenvolgende slapeloze hoest-nachten, en zijn na het bewonderen van ons eigen werk als een blok in slaap gevallen, samen in de zetel tot de duisternis ingevallen was. Toen zagen we ons schilderwerk in een heel ander daglicht. Alhoewel daglicht...

Eigenlijk zou iedereen dat eens moeten proberen, samen schilderen. Met kinderen, met je partner...  Ik kan me niet inbeelden dat een namiddagje zo dicht bij elkaar bezig zijn geen effect heeft op je relatie. Wetenschappelijk is het te verklaren door een verhoogde aanmaak van oxytocine, beter bekend als het knuffelhormoon maar wij houden het bij - zoals de voorbijganger zei toen we zelf van op straat een kijkje namen:  'speciaal'. 




 Het schaduwspel op de muren was een plezante verrassing.









vrijdag 1 juni 2012

De Cabane ofte LiTiMa deel II

Drie dagen mooi weer en een bouwpakket zonder bouwinstructies, dat waren de premissen voor het bouwen van een hut in de tuin.
De planken lagen zoals losse stukken van een legpuzzel zonder voorbeeld in het gazon. Omdat het een feestweekend was, was de infolijn niet bereikbaar. Het nummer stond vermeld op de factuur, want de factuur, die zat in tegenstelling tot de bouwinstructies natuurlijk wel bij de planken.
Wachten tot na het lang weekend?
Geen optie!
Sommige dingen zijn vanzelfsprekend. Bijvoorbeeld een hut bouwen. Bouwplannen, heb ik nu gemerkt, zijn eigenlijk meer een beperking dan iets anders. De hut werd mooier en groter en veel steviger dan de ontwerper oorspronkelijk had gepland. Zoals vaak met ontwerpers van dat soort zaken vroeg ik me af waarom bepaalde beslissingen genomen waren. Zoals een balkonnetje van vijftig centimeter bij een meter tachtig. Daarop kwam een afdakje dat op zijn laagste punt een beetje hoger dan een meter was. Speelhut voor kinderen van vijf tot vijftien jaar. Komaan! Nu is het balkon anderhalve meter op een meter tachtig en twee meter hoog. Het oorspronkelijke balkonnetje is nu een zitbank met kussens met leeslamp perfect passend voor kinderen van twee tot honderdentwee.
Gelukkig was er een doe-het-zelf-zaak die open bleef tijdens deze dagen en werd er volop hout aangesleept om de hut aan te passen aan alle verwachtingen. Waarvan de meeste eigenlijk gecreëerd werden tijdens de opbouw.
Plannen rijzen om er te blijven slapen deze zomer. Er is ecologische water- en lichtvoorziening. Warm water om handen te wassen en te douchen dankzij een zonne-energiewaterzak, fris water in een waterpomp binnen om te drinken. Sfeerverlichting en functioneel leeslicht op zonne-energie voor ‘s avonds en dankzij het doorschijnende dak op het terras is er volop warmte om druiven en aardbeien te kweken en je kan buiten zitten wanneer het regent.
Er staat een kinderbed maar het kan opengeklapt worden tot een tweepersoonsbed.
De ramen zaten er al in, de ruiten zijn 'onbreekbare' schilderijlijsten van de IKEA die toevallig, wat een meevaller, perfect passen in de ramen. Verder is een fietsbel de deurbel, de gordijnen zijn afdankertjes uit de badkamer. De boekenrekken en bloembakken zijn wijnkistjes. Er is een koelbox en er staat serviesgoed.
Als iemand het plan wil van de hut, laat dan een berichtje achter want nu ik het toch helemaal uitgetekend en gemeten heb, zou ik het fijn vinden als er nog mensen van kunnen genieten.

Zie je het naambord, de takel-emmer, de klok, de verlichting op zonne-energie, de druivelaar, de aardbeienplantjes, de zonnebloemthermometer, het kralengordijn, de zitbank met leeslamp op zonne-energie, het bed, de schommelstoel op het kleine terras, het vlinder-vogel-huisje?


 



Zie je de deur-fiets-bel, de drinkwatervoorziening, het passende schilderijtje 'treetops', de zelfgemaakte kussens, de boiler op zonne-energie, het sanitair, de gezelligheid om boven te liggen lezen of beneden te lunchen?
































zaterdag 7 januari 2012

Extremadura


Om te aarden, maar dan echt. 
Om samen te zijn in gezinsverband. 
Om tijd te hebben. 
Om te weten hoe verbonden je bent met de natuur. 
Om mooi weer te hebben. 
Om te genieten van zeeën van tijd om je creativiteit te ontplooien.