Prettige Dikke Truiendag

Iedereen hier draagt vandaag een dikke (zelfgebreide) trui behalve het lief die het loonslaaf-uniform moet dragen.

En omdat een trui breien of haken op één dag mij niet lukt heb ik het melkkrukje van mijn dochtertje een nieuw jasje (truitje?) gegeven. (Zoals je ziet, ben ik twee avonden geleden begonnen en kreeg het een beetje een Valentijn touch.)

Verwarming wat lager, dikke trui aan. Was plooien om warm te krijgen. (Ja, die ligt er nog steeds en groeit ongenadig bij.)
Maar de zon schijnt en dat doet ook veel aan het gemoed. Sneeuwklokjes staan in bloei en misschien moet ik wel heel snel de tuinmeubels die de kinderen op de bevroren vijver hebben gezet weghalen voor ik ze moet dreggen...

Stormweer

Wat een weertje.

De eenden vliegen door de tuin zonder hun vleugels te gebruiken. Maar ook de tuinmeubels blijkbaar wanneer ik ze zo verstrooid op het grasplein zie liggen. Geen nut om ze te gaan oprapen want de wind gaat de eerste uren nog niet liggen. De brandweer staat op de wegel elektrische draden weer vast te maken die losgekomen zijn. En heel vreemd in deze Kersttijd maar het dondert en bliksemt als op het einde van een hete zomerdag.

Wij blijven binnen vandaag.

En we plannen, bakken pannenkoeken op de kachel, breien (rondbreien en gewoon, en een soort 'vingerbreien' voor eenjarigen), borduren nog meer kussens voor in het arme-mensen-zeteltje (kleurt mooi bij de quilt die ik meebracht van bij de Amish), lezen in de kussenhoek, breien, drinken thee met iets lekkers bij en bakken dan nog eens worstjes in tomatensaus op die heerlijke kachel van ons. 

 

Al bij al is zo'n stormweertje zo erg nog niet...

Zee gemis

Meeuwen en branding
brullen de winter weg en
de zee bloeit lente.

Zo heel af en toe, ondanks dat ik hier in Villa Liervinck heel gelukkig ben, steekt het wel eens dat de zee zo ver af ligt. Allerlei klimaatprofeten voorspellen dat dat niet meer lang zal duren, maar ondertussen mis ik de zee soms wel eens.
Het geluid van de branding en de meeuwen. De zilte wind. Het zand.

Mijn oudste dochtertje troost me door de radio in de keuken op een kanaal te zetten waar je de hele dag de zee hoort ruisen. (zonder reclame ertussen door!)
En omdat ik twee films moet bekijken voor een schrijfproject neem ik mijn jongste op schoot (die gedurig mijn zwart mohair truitje als snotdoek gebruikt) én mijn breipennen (doe het mij maar eens na!) om mitaines te breien.

Vandaag ontsproot "zeedroom" uit mijn pennen. (brei-!)

De Kunst van Zoet zijn

Zoete kleuren in
de border van mijn leven,

geliefd zomerkind.

Het is sommige mensen gewoon gegeven om zoet te zijn. Ze moeten er niet eens moeite voor doen. En bovendien is het een hartelijke zoetheid, geen plakkerige.

Mijn dochtertje van zes is zo zoet. Ze knutselt en naait en zit vaak te haken of te breien en het zijn altijd cadeautjes. Zo maakte ze voor nichtje Elle mitaines. Hele snoezige in créme met roze pomponnetjes, jammergenoeg heb ik er geen foto van. Maar ze had er heel lang aan gebreid en nu had ze wat spijt dat ze er zelf geen had. Dus heb ik deze avond, ik wou een documentaire zien, dus het was hét moment, mijn breipennen erbij genomen en wol en haar een paar nieuwe gemaakt. Mitaines zo zoet als een snoepwinkeltje of moet ik zeggen zo zoet als mijn dochtertje van zes?