Stormweer

Wat een weertje.

De eenden vliegen door de tuin zonder hun vleugels te gebruiken. Maar ook de tuinmeubels blijkbaar wanneer ik ze zo verstrooid op het grasplein zie liggen. Geen nut om ze te gaan oprapen want de wind gaat de eerste uren nog niet liggen. De brandweer staat op de wegel elektrische draden weer vast te maken die losgekomen zijn. En heel vreemd in deze Kersttijd maar het dondert en bliksemt als op het einde van een hete zomerdag.

Wij blijven binnen vandaag.

En we plannen, bakken pannenkoeken op de kachel, breien (rondbreien en gewoon, en een soort 'vingerbreien' voor eenjarigen), borduren nog meer kussens voor in het arme-mensen-zeteltje (kleurt mooi bij de quilt die ik meebracht van bij de Amish), lezen in de kussenhoek, breien, drinken thee met iets lekkers bij en bakken dan nog eens worstjes in tomatensaus op die heerlijke kachel van ons. 

 

Al bij al is zo'n stormweertje zo erg nog niet...

Mijn rode boekje

Mijn gedachten één
keer aan de kant gezet en
nu ben ik ze kwijt.

(voor altijd)

Omdat het altijd komt wanneer het niet past,
in de auto,
in bed,
in bad,
in de wachtzaal,
zit er nu altijd in mijn tas/ligt het naast het bad/bed:
mijn kleine rode boek voor het noteren van instant-ideetjes.

En ik heb één wens: als het verloren geraakt zoals voorganger het kleine roze boek (in Gravelines, augustus vorig jaar), dan zou ik heel graag willen dat ze het deze keer wel opsturen naar me.
(Adres staat binnenin)
Beloning voor de vinder.

En nu ben ik weer heel zielig omdat ik denk aan mijn kleine roze boek dat op een terrasje blijven liggen is omdat de kinderen op de laatste lege bladzijde (!) van het boek wegens geen ander papier in voorraad, een tekening maakten. We zijn dan opeens snel vertrokken, toen tegelijk de jongste een volle pamper produceerde, de oudsten in een huilbui uitbarstte omdat hij zijn aardbeienmelk niet lustte en de middelste een nogal luidruchtige hongeraanval kreeg. Tegen dat we de krijsende bende in beweging hadden gekregen en de blikken van de mede-terrassers keihard bewust hadden kunnen negeren, had ik noch moed noch tijd om nog eens te checken of er niets meer op tafel lag...

(Denk aan het potentieel... ik had een halve roman neergepend in het boek en massa's ideetjes voor projecten.)