Tiende dag van de Adventskalender

Op deze tiende dag van de adventskalender: een van mijn grote liefdes: Geisha. In de jaren twintig was de geishaperiode op haar hoogtepunt. Er leefden op dat moment in Japan 80 000 geisha’s. Na de oorlog was dit aantal teruggelopen tot 1200. Toen ik in Japan studeerde waren er nog slechts 195 te vinden en eentje ervan heb ik in Kyoto ontmoet: Umiko. Kind van de zee.

Negende dag van de Adventskalender

Deze negende dag van de adventskalender: La vita è bella maar dan in het echt, een levensverhaal op een postkaartje, gevonden onder het karton van een kadertje in de kringloopwinkel.

Achtste dag van de Adventskalender

Op de achtste dag van de adventskalender heb ik dit moois voor jullie.
(nog in de roes van het avondje theater gisterenavond: Midsummernightsdream)
https://www.youtube.com/watch?v=XleaVcy4he8&list=RD1Am_VZFps9o&index=2

Zevende dag van de Adventskalender

Op deze zevende dag van de adventskalender, na die uitzonderlijke mooie, volle maan-nacht die de tuin in melklicht deed baden, deze haiku die ik cadeau kreeg van dichter Marcus Cumberlege:


Haiku for Jennifer:


Full Moon through clouds
seen in a garden window.
God has left the light on.

Zesde dag van de Adventskalender

Op deze zesde dag van de adventskalender, alleen maar aandacht voor: Sinterklaas. De enige echte (!) die ons weer een onvergetelijke avond heeft bezorgd.

Vijfde dag van de Adventskalender

Op deze vijfde dag van de adventskalender, op de vooravond van Sinterklaas, die oa de patroonheiligen van de geliefden is, dit oudste manuscript (ca. 1550) dat teruggevonden is in het Deens: het hjertebog. Hartenboek. De foto van het originele werk en ik vond het ook nog eens in een detail van een schilderij. Ik vond het altijd al tot de verbeelding sprekend dat een monnik zoiets gemaakt heeft.

Vierde dag van de adventskalender

Op deze vierde dag van de Joelkalender wil ik jullie de schoonheid van Zen (mentaal! niet interieursgewijs) voorstellen met: "Zen and the art of the pencil". Jaren geleden ben ik begonnen met elke dag af te sluiten met een tiental potloodschetsjes op een kaartje waarvan ik die dag genoten heb. Ik zit zo'n 2800 schetsjes verder nu en zie een patroon. En geloof me, geluk zit in de kleine dingen.

Derde dag van de adventskalender

Op deze derde dag van de joelkalender weer een stukje schoonheid voor jullie: ik stel jullie voor aan ons takkenkind. Gemaakt door kunstenares B. De Bruyne.

Tweede dag van de adventskalender

Op deze tweede dag van de joelkalender een miniatuur kunst-tentoonstelling, recht uit de brievenbus.

Artiesten uit Korea, Canada, Zwitserland, US en Japan. Mailart en Artist Trading Cards.

Eerste dag van de adventskalender:

Dag 1 van de aftelling naar Kerst: elke dag iets moois in deze joelkalender.

Vandaag: misschien wel het meest universele liefdesgedicht.

Midden in de liefde,
binnen mijn blikveld,
zie ik niets,
niets dan dat ene.
Geen schaduw van een boom,
geen grasspriet,
alleen jij,
in een visioen.

Keizer Fushimi 伏見天皇 in 1300.

De afteldagen... en iets met mandarijntjes

Misschien wel de leukste periode van het jaar…

en het weer is – dit jaar toch – nog bijzonder goed. Sneeuw en kou zijn nu voor ons nog winterse romantiek. (tegen maart zijn we het beu en snakken we naar zon en fris groen en zo maar nu is het een kerstkaartjes-droom) Verder veel feesten in het vooruitzicht en een nieuw jaar!

Toen ik in Noorwegen studeerde, leerde ik deze periode nog meer appreciëren. Het was er dertig onder nul of zoiets. We hadden al sinds drie oktober niets anders dan sneeuw gezien en er waren onvoorstelbaar weinig uren daglicht- voor een centraal-europeaan toch. Maar iedereen zag het als zijn sociale plicht om de donkere zes weken op te lichten. Niet op zijn Amerikaans in neon maar op zijn Noors: gordijnen bleven open zodat de huiselijke warmte ook op straat te zien was. (Wat een verschil met hier waar rolluiken en gordijnen de straat onpersoonlijk en leeg maken wanneer de duisternis invalt.) Voortuintjes in Noorwegen waren ook altijd versierd met massa’s tuinkaarsen in blik. Schitterende sfeer. En natuurlijk was er de Julekalendern. De aftelkalender naar Kerst!

Sindsdien ben ik eraan verslingerd. Ik moet er al een hele hoop gemaakt hebben sinds die tijd. Bescheiden dingetjes. Snoepkettingen, theezakjes, theelichtjes, briefjes, gedichtjes zo'n serietjes. Maar het is zo’n magisch ritueel. Het aftellen en de verwachtingen bij het openen van de kleine deurtjes of luikjes.
En aangezien deze ochtend de advent start, staat er weer één klaar voor elk van mijn huisgenoten en voor het eerst ook één voor mij. (Met dank aan Lieve Vriendin)

En voor ik de kalenders aan jullie voorstel eerst nog dit hilarische verhaal van nu al meer dan twaalf jaar geleden.

Een vriend van ons vrijde met een meisje uit Duitsland. Het was een lange-afstand-relatie (dat heb je met Erasmustoestanden) Rond 1 december kreeg hij een postpakket toegestuurd. Daarin zat een doosje met vierentwintig kleine doosjes in, genummerd van 1 tot 24. Elk doosje was apart ingepakt en het meisje had er uren werk in gestopt. Er zaten allerlei kleine prullen in om ‘de donkere dagen’ symbolisch door te komen. Want met Kerst zouden ze elkaar zien. Er zat een doosje lucifers in, een theelichtje, een lipstickzoen op een papiertje, etc etc. De vriend in kwestie opende alle pakjes diezelfde dag en schreef haar volgend mailtje:

Waarom stuur je nu al een kerstcadeau,
we zien mekaar toch met Kerst?
En waarom al die brol?
Dat kost een kapitaal aan postzegels
en het is niet eens een echt cadeau.
En waarom alles apart verpakt?
Zo’n tijd- en papierverspilling!
Jullie Duitsers zijn toch rare gasten.

Alzo schreef onze Sympathieke Vlaming.

En nu genoeg gelachen. Hier zijn onze aftelkalenders:

Dochter van zeven en zoon van negen hebben elk een kalender met 24 laadjes met 24 verschillende Victoriaanse kerstdecoraties in die ze aan een mini-kerstboom mogen hangen. In vijf vakjes zit een babelutte.

Mijn lief heeft een vilten adventskalender met een doorschuif-kerstboom om de dag te markeren en een “wijze spreuk” per dag. Er zitten ook vijf babeluttes in verborgen omdat hij anders die van de kinderen afschooit.

Voor peuter-dochter is er een winterprinses met een hemel vol (fluwelen) sneeuwvlokken. Onderaan zit een doos met 24 kleine doosjes. Dit jaar zijn die nog leeg maar ze kan wel elke dag een (met velcro) aan de hemel hangen. Met kerst zit de hemel dan vol pakjes in plaats van vol sneeuwvlokken.

De mijne (*gelukkige, dankbare glimlach* naar Lieve Vriendin) zit vol met theezakjes, eentje voor elke dag. Allemaal verschillende smaken. Deze ochtend, de eerste: Sweet Love. Iets met mandarijntjes...) 

’t Zal weer veel te snel Kerst zijn…