Vogels in een zelfgemaakte volière

Vogels, kleine wonderen.
Luchtige lijfjes met dons en veren.
Ik zie ze zo graag.

Enkele jaren geleden vonden we met Kerst een parkietje half doodgevroren tussen de kasseien op straat. We namen het mee naar huis en het kreeg de naam (hou u vast):  Dieudonner Chessboy. Omdat het een godsgeschenk op Kerst was en onze schaakkampioen het als eerste zien liggen had.
Vlug een kooi gekocht en wat spullen én een vrouwtje want ocharme zo'n diertje alleen. Bleek dat zo'n kooi stukken van mensen kostte. Ik had er nochtans één, maar ooit eens uitgeleend en nooit meer teruggekregen. (Wie heeft ze?)
Ondertussen heeft een supersympathieke buur van ons, die van de bank, ons al voorzien van nieuwe vogeltjes want het eerste koppeltje leeft jammergenoeg niet meer,
hij kweekt ze zelf en maakt fantastische vogelverblijven.
Het is geen geheim dat ik al lang droom van een volière dus heb ik besloten - na lang zoeken en wikken en wegen, er zelf één te maken. De volière is af en de bewoners: Sneeuwtje en Keetje wonen er graag.
We hebben nu ook een kweekkastje.
Wie weet wat daar van komt?
Wordt hopelijk vervolgd...

Poëzie op het kerkhof

Kerkhof Sint-Antelinks

Klaprozen in harmonie

Muziek is een grote liefde van me maar jammer genoeg geen talent.
Ik heb muziekles gevolgd, notenleer en wat prutsen op een instrument, later nog eens opnieuw en na mezelf suf te repeteren, krijg ik een liedje uit een saxofoon of een gitaar maar meer is niet voor mij weggelegd. In tegenstelling tot mijn vader die een plaat oplegt, viool of mandoline grijpt en het stuk in kwestie meespeelt, zonder enige technische kennis van noten. Mijn dochtertje heeft ook geen talent maar veel ambitie. Zij speelt dwarsfluit en als ze na zich suf gerepeteerd te hebben een liedje kent, kan ze het ook op andere instrumenten spelen, wat ik knap vind. Oneindig cool vind ik mensen, ik ken er zo, die een gitaar nemen en daar liedjes bij verzinnen, Muziek en tekst en dat dan nog kunnen performen omdat ze een machtig mooie of sfeervolle stem hebben. Oneindig veel beter dan de rommel die soms op de radio gespeeld wordt. Ik hoor ze graag, die mensen, ook al zijn ze niet commercieel succesvol of gewoon - bewust of onbewust - (nog) niet ontdekt. Ik geniet mateloos van wat ze doen en geef ze een god-status. Het is sterker dan mezelf en het heeft niets te maken met de persoon zelf, het is dat goddelijke talent. 

Eind oktober is er hier in onze dorpskerk altijd een hoogmis van die talenten. Kunst- en Broedermin is de koninklijke fanfare die deze talenten samenbrengt. 

Dit jaar was het thema War and Music. Prachtig programma en onvoorstelbare aankleding met uniformen, zandzakjes en Wereldoorlog I sfeer én met zelfs een plekje voor de allerjongsten die al samenspel-les krijgen. De vier eerstejaars die wel al kunnen spelen maar nog geen samenspel, mochten een gedichtje in datzelfde thema brengen. 

En geloof het of niet, ik mocht mijn steentje bijdragen. Nee, geen triangel. Maar het gedicht dat de kinderen - onder andere mijn dochtertje - brachten, was eentje van mij en om het gedichtlezen wat aan te kleden mocht ik ook de rekwisieten maken. Klaprozen, lest we forget.

Meteen na de voorstelling kreeg ik al de vraag hoe die gemaakt waren dus zet ik het hier voor de geïnteresseerden: 
Ik heb telkens de onderste helft van een ballon gewikkeld in stroken toiletpapier natgemaakt met een mengsel van water met houtlijm. Wanneer alles droog is, lijkt het op papier-maché maar zonder dat het hard is of ooit wordt. De ballonnen kun je eruit halen en de kom die overblijft en dus redelijk soepel is, kun je boetseren in een bloem: een deuk onderaan om het hart van de bloem te vormen en de kelk omkrullen zodat het meer een bloem dan een kom is. Daarna schilder je de bloem, ik deed dat met rode en zwarte acrylverf en daarna vernissen. De 'lintjes' met 'Lest we forget' dienden ook als spiekbriefje voor de strofe van het gedicht dat de kinderen brachten.  

Het voetbankje

De twee oudste oogappels hebben het meer voor expressie in hoeden en hemden of leuke jurken. Mijn jongste appel valt minder ver van de boom, zij heeft net als ik een voorkeur voor meubeltjes, hoe kleurrijker, hoe beter. Jaren geleden viel ze - wegens te klein - een beetje uit de boot bij dit liefdesverhaal en niet zo lang geleden betrapte ik haar op het kiezen van een voetbankje (!) toen ze van een vriendin iets in de kringloopwinkel mocht kiezen. Ik besloot haar een eigen meubeltje te maken. Ze besloot het meteen cadeau te doen aan haar oma... want die had ook geen voetenbankje!
Ik kon dus niet anders dan voor mijn moeder ook eentje maken. 

Omdat mijn moeder aan zee woont is het thema en de kleurschakering wat gewijzigd. En toen ze allebei af waren besloot Marit dat oma het mooiste mocht hebben, ook al stonden bij allebei de voetbankjes 'haar nummers' MAR(i)T en MAR(go)T erop.

En welke dan wel de mooiste was?

Dat mogen jullie eens raden...

Een wel zeer verborgen hoekje van Frankrijk

In een plaatsje in Frankrijk dat de GPS zelfs niet weet liggen, vonden wij een kunstwandeling die de ontdekking van deze zomer was.

Drie uur wandelen en -ik ben de tel kwijtgeraakt- aantal kunstwerken die intrigeren en boeien en inspireren zomaar in de vrije natuur. Soms was het letterlijk een pad banen door het groen, wat de ontdekking van een nieuw kunstwerk nog boeiender maakt omdat het zo ongelooflijk lijkt dat iemand net daar al eens kwam, laat staan een kunstwerk heen gesleurd heeft, hoewel de meeste werken waarschijnlijk ter plaatse gemaakt zijn. Wat mij nog het meest trof, ontroerde zelfs, waren de anonieme, organische kunstwerken die langs het pad ontstaan door mensen die overweldigd door inspiratie zelf aan de slag gaan met het materiaal dat voorhanden is. De werken groeien ook doordat letterlijk verschillende wandelaars hun steentje bijdragen. Onze oudste was volledig in de ban van deze werken en liep lange stukken voorop om te kunnen bouwen tot wij er aan kwamen. Wij werden een beetje opgehouden omdat de jongste het nogal zwaar had met het bij momenten bijna onbegaanbare pad. Maar... het is haar gelukt! Onze middelste trok de foto's en zo hadden we allemaal een bijzonder vruchtbare en inspirerende wandelnamiddag in het mooie Frankrijk op dat absurde plekje met nog geen veertig inwoners, drie schrijfwijzen, geen gps-coördinaten en de twijfelachtige eer het eindpunt te zijn van de departementale route D41 die zonder verwittiging metamorfeert in een karrespoor dat uitloopt op een caravannetje vol luizige matrassen waarop 'V.I.P' staat geschilderd. Draaien is onmogelijk en het asfalt weer oprijden lukt niet zonder slag of stoot, merkten we tot onze en de auto zijn scha en schande. 

Mayronnes, Meyronnes of Maironnes dus:

Bijschrift toevoegen

The End!

En een raar einde want dit is het einde van ons Freinetschooltje De Perreparel.
Niets zal ooit meer zijn zoals het was.

Om de juffen te danken voor de vele jaren, het geduld, de inzet, de vriendschap en de liefde,
hebben we (de kinderen) wat lumineuze gedichtjes geproduceerd.
En nog een paar aangepaste gelukscadeautjes en zoete afscheidswoorden...

Het gaat jullie goed,
Mensen van de Perreparel, kinderen en juffen...

Open (voor-)tuin

We zijn er nog niet echt klaar voor... voor een echte Open Tuin Dag.
Onze achtertuin is grotendeels onwerkbaar wegens zeer kleiige grond, reusachtige bomen die we zelf niet kunnen snoeien en andere structurele problemen zoals een plompverloren schuur die niet echt aantrekkelijk oogt en behoorlijk wat rommel. Wel een fijne speeltuin met klimrekken, schommels, glijbanen, de speelcabane , kippen, fruitbomen.
Maar de voortuin die lijkt al wel op een tuin, waar we dan ook meestal vertoeven, hierbij een inkijkje:

Artist Trading Cards

Een Artist Trading Card of ATC is een uniek visitekaartje. Het is een kaartje van 6,4 cm op 8,9 cm, dat is de grootte van een speelkaart of verzamelkaart zoals de pokemonkaarten. In 1996 bedacht de Zwitserse kunstenaar Stirnemann de ATC. Hij had een tentoonstelling georganiseerd in een boekenwinkel in Zurich met 1200 handgemaakte kaartjes. Op het einde van de tentoonstelling mocht iedereen een kaartje meenemen, er was maar één voorwaarde: een zelfgemaakt kaartje in ruil geven. Het werd het begin van vele ruilsessies. Op een van die ruilevenementen was de Canadese kunstenaar Don Mabie aanwezig, hij bracht het concept naar Amerika.

ATC werd gecombineerd met Mailart, een beweging die in 1960 ontstond in New York en oorspronkelijk – voor de verregaande standaardisering van de afmetingen van poststukken – voornamelijk tot doel had, kunst te verspreiden zonder afhankelijk te zijn van galeriehouders of musea. Alles waar je een postzegel op kon plakken werd verstuurd maar zoals gezegd, dat was van voor de verregaande standaardisering van de afmetingen van poststukken.

De combinatie van ATC en mailart is natuurlijk geniaal. Kleine kaartjes die als visitekaart (alle gegevens van de maker staan op de ommezijde) de hele wereld worden ingestuurd. Alle technieken zijn toegelaten en de kaarten worden geruild, nooit verkocht. Je komt niet alleen in contact met andere interessante mensen met een zeker kunstgehalte, je bouwt bovendien een unieke kunstcollectie op.

En in het thema “Belgen, Vlamingen, ken uw landgenoten!” een korte voorstelling van een wereldberoemde Vlaming die te weinig bekendheid geniet in eigen land:

Guy Bleus, alhoewel of net doordat hij een “administratie-kunstenaar” was, heeft hij met zijn postale activiteiten een kunstarchief opgebouwd “The Administration Centre – 42.292” * met werken en informatie van 6000 kunstenaars uit 60 verschillende landen. Fenomenaal!

In België is er niet veel ATC-activiteit. In de UK en Amerika en natuurlijk in Zwitserland zijn er vaak en veel ruilbeurzen/tentoonstellingen. In België zijn de ATC-makers vooral via het internet actief.

Op Facebook is er een groep met de logische naam: Artist Trading Cards die op zijn Amerikaans, je eerst plat bombardeert met regels en plichten - maar uiteindelijk valt het wel allemaal mee. Er zitten bovendien echte kunstenaars tussen de aanbiedingen. Het is fijn om af en toe een prachtstukje te ontdekken en dan maar hopen dat ze met iets uit jouw galerij willen ruilen.

Het is ook onbeschrijfelijk fijn om de brievenbus te legen en er een pakje in te vinden met veel buitenlandse postzegels en je favoriete werkje er in. Omdat het om kunstzinnige mensen gaat, is het natuurlijk zo dat het meestal een kunstwerkje is en een beetje meer. Een originele omslag, een extra boekenlegger, soms materiaal of een brief erbij.

Ik hoop met dit stukje mijn bescheiden bijdrage te hebben geleverd aan het ATC-gebeuren hier in ons taalgebied en hoop me te mogen verheugen op reacties.

Hierbij alvast mijn eigen (bescheiden) galerie:



Bovenste vier: Haiku op tekening
Vijfde: 15 geknipte silhouetten van zwart karton (zoals geleerd op Place du Tertre) op silhouetten van krantenpapier op een gemeenschappelijke achtergrondtekening.
Zesde: zes naakstudie's naar levend model met klaproos. (Getekend onder het kritische oog van Thierry Bonnaffé in het atelier Woman in Art)
Zevende: een origami-vos in geverfde origami 塗装折り紙.
Achtste: het gedicht van John McCrae 'In Flanders Fields', aquarel met typmachine gedicht.

(De eerste Haiku, enkele stukken uit Flanders Fields en de origami-vos zijn al weg. Over de naaktstudies met klaproos kreeg ik een pm dat er een waarschuwing Adult Content op moet.)

* In 1979 heeft hij zich laten registreren als merknaam bij het Benelux Merkenbureau in Den Haag. Het nummer dat hij daar kreeg, is nu zijn pseudoniem “42.292”

Favorite Things

Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens

Vijf jaar geleden zongen we deze klassieker tweestemmig in een paar boekhandels in Oost- en West-Vlaanderen bij de eerste druk van Zonnebloemenzee. “We” waren: de onvolprezen Cathy Du Prez, een sopraan die we bijna letterlijk van straat plukten (tweemaal een andere, zelfs eenmaal een medewerkster van de boekhandel zelf die na haar uren een zangcarrière had) en ikzelf.

De rest van het repertoire was door Cathy geschreven en gecomponeerd om drie van de vier hoofdpersonages voor te stellen. Favorite Things diende om het complexloze vierde personage uit te beelden dat een beetje autobiografisch is.

Brown paper packages tied up with strings. Zeer zeker! Weinig doet mijn hart zo snel slaan als een pakje in de brievenbus, volledig reglementair met bruin papier en een touwtje eromheen.
Cream colored ponies and crisp apple streudels, mja... Doorbells and sleigh bells and schnitzel with noodles. Wintermens die ik ben, kan ik me die liefde voor sleebellen voorstellen, die deurbel lijkt me moeilijker om van te houden, maar schnitzel als vegetariër kan ik niet echt appreciëren.
Wild geese that fly with the moon on their wings heb ik nooit in het echt gezien maar ik heb er wel een voorstelling van in mijn hoofd. Het lijkt me een droombeeld dat we samen in ons collectief geheugen meedragen. Girls in white dresses with blue satin sashes, Snowflakes that stay on my nose and eyelashes, Silver white winters that melt into springs, allemaal Disney-old school en MGM-romantiek.

Persoonlijk zou ik er echter 'koffers' bij zetten, mocht ik iets mogen toevoegen aan deze klassieker.

Koffers zijn nu eenmaal dragers van beloftes. Net zoals de pakjes in bruin papier met een koordje eromheen jagen ze de fantasie en de verwachtingen hoog op. Euforiemomenten. Meer dan tachtig procent van de avonturenverhalen gaan over het zoeken naar een koffer. Bijna alle schatkaarten hebben een tekening van een koffer of we denken die erbij op de plaats waar een groot kruis staat, een koffer ís het symbool van een schat.

Cliff Richard zong al – behoorlijk macaber vond ik altijd, maar andere tijden-andere zeden – I'm gonna lock her up in a trunk.

Koffers wijzen op oude spullen, schatten, waardevolle zaken maar ook reizen, avonturen en verhuizingen. Over favoriete dingen gesproken.
Misschien ben ik simpel van geest of naïef maar ik heb het idee dat die liefde voor koffers die ik heb niet uniek is maar net zoals het beeld van de ganzen met maanlicht op hun vleugels, een universeel iets is die iedereen in zich meedraagt, iets uit ons collectief geheugen, meegedragen sinds we nomaden waren en gegroeid in de geschiedenis van de mensheid met het vergaren van schatten en geheimen. Vandaar mijn idee dat een koffer misschien wel één van de fijnste geschenken is die je iemand kunt geven. Nee?
Ik heb me alvast 'artistiek' een beetje kunnen uitleven, ook al één van mijn favoriete zaken...

Collage '14

KUNSTWERKT en het Forum voor Amateurkunsten nodigen je uit om terug te blikken op de Eerste Wereldoorlog, die 100 jaar geleden losbrandde.  Met als centrale vraag: kan iets vervreemdend ook esthetisch zijn? Hoe beeld je zoiets uit? Hoe breng je allerlei contradicties samen tot een samenhangend geheel?
Mijn interpretatie is te zien op KunstWerkt.

Milieu-pessimisme vs kinderen

Het is moeiijk om niet hyperdepressief te worden wanneer je de krant openslaat. Hoe we ook ploeteren met bio-eten en bio-tuinieren... toch gaat de wereld aan sneltempo ten onder aan verontreiniging, plastiek, vergif dat in hallucinante hoeveelheden geproduceerd wordt. Sociale media, de kranten, de radio, alles galmt van de trieste berichten, teveel mensen, te weinig natuur, te weinig bijen, te weinig biodiversiteit....

En dan zie je je kinderen bezig en voor je je bedenkt hoe triestg de erfenis is die ze krijgen, schenken ze jou al die splinter hoop die je nodig hebt om te blijven verderdoen.
We hadden al een insectenhotel samen gemaakt:

maar we hebben nu een soort boormachine op kinderformaat, zo'n klein hobby-model en er liggen mooie planken op de houtstapel dus Tilia kreeg een creatieve opstoot en besloot een klein insectenhotel te maken met bloemen erbij, "Ook al help ik maar één solitaire bij mama."

Ook al helpt ze maar één solitaire bij, mij heeft ze alvast geholpen, elke keer wanneer ik naar de omheining kijk, zie ik dat schattig insectenhotelletje hangen en dat sprankeltje hoop dat de kinderen onze toekomst zijn en het misschien wel beter dan ons zullen aanpakken.

Haiku's en Senryu's

Een vriendin van me vroeg me of ik zin had een woordje te schrijven bij haar foto's.
Uiteindelijk is dit boek het resultaat geworden, hieronder alvast een stukje van het resultaat.
Senryu's en haiku's bij de prachtige foto's van Trees.

En voor wie het eventueel nog zou interesseren, het verschil tussen een haiku en een senryu is dat de senryu de onvolmaakte menselijkheid als onderwerp heeft, in tegenstelling tot de objectief volmaakte natuur als onderwerp van een haiku. De onthulling, zo die er is, is er een van een herkenbare menselijke zwakheid, in tegenstelling tot de perfectie en pracht van de natuur. Wat de vorm betreft zijn de gedichten gelijk. Senryu betekent in het Japans overigens 'waterwilg' en die buigt maar breekt niet, net zoals de mens.

Tilia's juwelenwinkeltje

Gemaakt door Tilia, mijn dochter (9 jaar) met als topper toch wel de haarspeld (zie onderaan)

Modderfiguurtjes

Maria Lichtmis, zon en droog, de kinderen met de spade in de weer in de tuin. In plaats van pannenkoeken te bakken in de keuken zoals gepland, bakken ze moddertaartjes op de planken van de houtstapel. 

Drie modderfiguurtjes brengen de kou mee naar binnen wanneer de zon onder is.
Warm bad, scheutje lavendelolie, modderkleren in de wasmachine, wasverzachter met lentegeur. De dagen worden langer.

's Avonds wordt het hout naar binnen gehaald en de kachel aangestoken, de planken worden verbrand en de klei gaat mee de kachel in. De pannenkoeken er bovenop in een gietijzeren koekenpan. Op de platendraaier Erfreute Zeit im neuen Bunde BWV 83 - hoe kan het ook anders op deze dag?

Voor de kachel op het vachtje zondagavondmassage, terwijl er in het vuur getuurd wordt tot ogen slaperig dichtvallen.